Άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων, μάρτυρας της αλήθειας μέσα σε τρεις διωγμούς

Στον ουρανό της Ιερουσαλήμ, μια Πεντηκοστή του τριακοσίου πενήντα ένα, φάνηκε ολόλαμπρος Σταυρός που έφτανε από τον Γολγοθά ως το Όρος των Ελαιών. Ο επίσκοπος που έγραψε στον αυτοκράτορα για το θαύμα έμελλε να εξοριστεί τρεις φορές για χάρη της αλήθειας του Χριστού. Πρόκειται για τον Άγιο Κύριλλο, που γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα γύρω στο τριακόσιο δεκαπέντε, από γονείς ευσεβείς και πιστούς στην ορθόδοξη παράδοση.

Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε τον μοναχικό βίο και αργότερα ο επίσκοπος Μάξιμος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και του ανέθεσε την κατήχηση των πιστών. Ήταν άνθρωπος ήσυχος, ταπεινός και πράος, πιο πολύ αφοσιωμένος στην πνευματική οικοδομή του ποιμνίου παρά στις δογματικές διαμάχες. Μετά τον θάνατο του Μαξίμου, ο λαός των Ιεροσολύμων τον ζήτησε για διάδοχο και ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο της Αγίας Πόλεως.

Αρχικά απέφευγε τον όρο ομοούσιος, αλλά ποτέ δεν παρέκκλινε από την ορθή πίστη της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Στις περίφημες Κατηχήσεις του εξηγούσε με σαφήνεια στους κατηχουμένους το Σύμβολο της Πίστεως και τη θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού. Η Αγία Πόλη, χάρη στις λαμπρές οικοδομές του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ζούσε εκείνη την εποχή μια νέα δόξα και προσέλκυε προσκυνητές από όλα τα μέρη της χριστιανικής οικουμένης.

Ο Άγιος Κύριλλος, σαν καλός ποιμένας, κυβέρνησε το ποίμνιό του με σύνεση και πατρική φροντίδα. Συνέβαλε στην οργάνωση των εορτών και των λιτανειών στους Αγίους Τόπους, που έγιναν αργότερα η βάση πολλών εορτών της Εκκλησίας. Μετά από λίγα χρόνια, υπέβαλε στον μητροπολίτη Καισαρείας αίτημα για την αναγνώριση των αποστολικών προνομίων της Ιερουσαλήμ.

Οι Πατέρες της Νικαίας είχαν αναγνωρίσει τέτοια προνόμια, χωρίς όμως να τα ορίσουν με ακρίβεια στον σχετικό κανόνα. Το αίτημα αυτό προκάλεσε την οργή του Αρειανού μητροπολίτη Ακακίου, που από καιρό έβλεπε με εχθρότητα τον ορθόδοξο επίσκοπο. Εκείνη την εποχή έπεσε στα Ιεροσόλυμα φοβερός λιμός και ο λαός δεν εύρισκε τρόπο να συντηρηθεί.

Ο Άγιος Κύριλλος ξόδεψε όλη του την περιουσία για τους πεινασμένους και έπειτα πούλησε ιερά σκεύη και πολύτιμα παραπετάσματα της Αναστάσεως. Με τα χρήματα αυτά αγόρασε σιτάρι και έθρεψε αμέτρητους φτωχούς που θα είχαν χαθεί από την πείνα. Οι εχθροί του διέδωσαν ότι κάποια γυναίκα φάνηκε να χορεύει στους δρόμους ντυμένη με ιερό άμφιο της Εκκλησίας.

Ο Ακάκιος χρησιμοποίησε τη φήμη αυτή ως πρόφαση και κάλεσε τον Άγιο σε εκκλησιαστικό δικαστήριο για να τον καταδικάσει. Επειδή ο Κύριλλος δεν παρουσιάστηκε στις επανειλημμένες κλήσεις, ο μητροπολίτης τον καθαίρεσε και τον έδιωξε με τη βία από την Ιερουσαλήμ. Στη θέση του τοποθέτησε έναν Αρειανό επίσκοπο που συμμεριζόταν τις δικές του αιρετικές δοξασίες.

Ο Άγιος Κύριλλος έκανε έφεση και ζήτησε να εξεταστεί η υπόθεσή του από ανώτερη εκκλησιαστική αρχή με πραγματική κανονικότητα. Στο μεταξύ κατέφυγε στην Ταρσό της Κιλικίας, κοντά στον ευσεβή επίσκοπο Σιλβανό. Παρά τις απειλές του Ακακίου, εκείνος τον δέχτηκε ως αδελφό και του ζήτησε να κηρύξει στο ποίμνιό του.

Ο λαός τον άκουγε με ενθουσιασμό, σαν να είχε μπροστά του έναν δεύτερο απόστολο γεμάτο χάρη. Η Σύνοδος που συνήλθε στη Σελεύκεια το έτος τριακόσια πενήντα εννέα δικαίωσε τον Κύριλλο και καθαίρεσε τον Ακάκιο από τη θέση του. Η απόφαση όμως δεν πρόλαβε να εκτελεστεί, γιατί ο Ακάκιος έσπευσε στην Κωνσταντινούπολη με μεγάλη βιασύνη.

Εκεί άσκησε πίεση στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ο οποίος συμμεριζόταν την αρειανική αίρεση και ευνοούσε τους ομοϊδεάτες του. Με μια κλειστή σύναξη Αρειανών επισκόπων ο αυτοκράτορας επικύρωσε την καθαίρεση του Αγίου το έτος τριακόσια εξήντα. Όταν όμως ανέβηκε στον θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Άγιος Κύριλλος επέστρεψε στην έδρα του μαζί με άλλους εξόριστους επισκόπους.

Ο νέος αυτοκράτορας ήθελε να αποκαταστήσει την ειδωλολατρία και πίστευε ότι η διχόνοια των χριστιανών θα τον βοηθούσε στο σχέδιό του. Στη Γάζα οι ειδωλολάτρες ξεσηκώθηκαν εναντίον των πιστών και προκάλεσαν αιματηρές σφαγές με πολλά αθώα θύματα. Κατέστρεψαν το μοναστήρι του οσίου Ιλαρίωνα και οι μοναχοί διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της ερήμου.

Ο Ιουλιανός θέλησε να διαψεύσει την προφητεία του Χριστού για την οριστική καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ. Επέτρεψε λοιπόν στους Ιουδαίους να τον ανοικοδομήσουν και τους έδωσε χρήματα από το δημόσιο ταμείο για το έργο. Ο Άγιος Κύριλλος προφήτεψε ότι το εγχείρημα θα ματαιωνόταν θεόθεν, σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα στο Ευαγγέλιο.

Παρακάλεσε τον Κύριο να μην αφήσει να ολοκληρωθεί το βλάσφημο σχέδιο και να φανερώσει την αλήθεια των ιδίων Του ρημάτων. Πραγματικά, μια νύχτα έγινε φοβερός σεισμός που μετακίνησε ακόμη και τα παμπάλαια θεμέλια του ναού του Σολομώντος. Όσα είχαν χτίσει οι εργάτες κατέρρευσαν σαν σκόνη και πολλοί από αυτούς έχασαν τη ζωή τους ή έμειναν σακάτηδες.

Όταν προσπάθησαν να συνεχίσουν τις εργασίες, κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό και κατέκαψε τα εργαλεία τους. Φοβερός τρόμος κατέλαβε όλους τους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες που έβλεπαν τα παράδοξα σημεία. Την επόμενη νύχτα φάνηκε στα ρούχα τους το σημείο του Σταυρού, που δεν μπορούσαν να σβήσουν με κανένα τρόπο.

Έτσι η οργή του Θεού αποκαλύφθηκε με ορατά θαύματα και η προφητεία του Σωτήρα επαληθεύτηκε λαμπρά. Μετά τον θάνατο του Παραβάτη η κατάσταση ηρέμησε και ο Άγιος ξανάρχισε με ζήλο το ποιμαντικό του έργο, χειροτονώντας τον ανιψιό του μητροπολίτη Καισαρείας. Με τις δολοπλοκίες των Αρειανών ο αυτοκράτορας Ουάλης έπεσε σε νέα πλάνη και διέταξε την τρίτη εξορία του αγίου επισκόπου.

Μαζί του εξορίστηκαν και άλλοι ορθόδοξοι ιεράρχες που στήριζαν την αλήθεια της Νικαίας στους δύσκολους εκείνους χρόνους. Όταν πέθανε ο Ουάλης, ο Άγιος Κύριλλος επέστρεψε στην επισκοπή του ύστερα από δώδεκα ολόκληρα χρόνια εξορίας και δοκιμασιών. Λυπήθηκε όμως πικρά γιατί κάποιοι ορθόδοξοι, παρασυρμένοι από τις συκοφαντίες των αιρετικών, δεν τον αναγνώριζαν ως νόμιμο επίσκοπό τους.

Η Σύνοδος της Αντιοχείας έστειλε τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης να αποκαταστήσει την ειρήνη στην επισκοπή της Ιερουσαλήμ. Εκείνος όμως απέτυχε στις προσπάθειές του και αποτραβήχτηκε γεμάτος θλίψη για την κατάσταση των ψυχών. Ο Άγιος Κύριλλος έμεινε μόνος να αντιμετωπίσει τις διαιρέσεις μέσα στο σπίτι του Θεού με πίστη και υπομονή.

Όμως ο Κύριος δεν εγκαταλείπει ποτέ τους εργάτες της αλήθειας και του ετοίμαζε λαμπρή δικαίωση μπροστά στην οικουμένη. Σύντομα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος συγκάλεσε τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο για να αντιμετωπίσει τις αιρέσεις της εποχής. Ο Άγιος συμμετείχε στη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο που συνέβαλε στην οριστική καταδίκη του αρειανισμού και των παραφυάδων του.

Η Σύνοδος αναγνώρισε επίσημα τους αγώνες του επισκόπου Ιεροσολύμων για την ορθόδοξη πίστη και τη μητέρα όλων των Εκκλησιών. Επιστρέφοντας στην πόλη του, ο Άγιος μπόρεσε επιτέλους να γευτεί λίγη ειρήνη μετά από τόσους κόπους και πικρίες. Εκοιμήθη οσιακά το έτος τριακόσια ογδόντα έξι, ύστερα από τριάντα πέντε χρόνια αρχιερατείας, από τα οποία τα δεκαέξι πέρασε στην εξορία.

Άφησε ως πολύτιμη κληρονομιά στην Εκκλησία τις είκοσι τρεις Κατηχήσεις του, που εκφώνησε στη βασιλική της Αναστάσεως. Δεκαοκτώ από αυτές απευθύνονται στους κατηχουμένους και πέντε στους νεοφώτιστους χριστιανούς της εποχής εκείνης. Στο κέντρο των Κατηχήσεων βρίσκεται η λεπτομερής ερμηνεία του Συμβόλου της Πίστεως και των ιερών Μυστηρίων.

Ο Άγιος δίδασκε ότι τα άρθρα της πίστεως δεν συντάχθηκαν από ανθρώπινη εξυπνάδα, αλλά περιέχουν συνοπτικά όλη τη διδασκαλία των Γραφών. Όπως ο μικρός κόκκος σινάπεως κρύβει ένα πλήθος κλαδιών, έτσι και η πίστη συνοψίζει όλη την ευσέβεια της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Section 1: Let me count: "Στον ουρανό.

κατηχουμένους το Σύμβολο της Πίστεως και τη θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού **Filename:** `03_18_Άγιος_Κύριλλος_Ιεροσολύμων_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων, μάρτυρας της αλήθειας μέσα σε τρεις διωγμούς $%

Ο Άγιος Κύριλλος, σαν καλός ποιμένας, κυβέρνησε το ποίμνιό του με σύνεση και πατρική φροντίδα και αγάπη. Οι Πατέρες της Νικαίας είχαν αναγνωρίσει τέτοια προνόμια, χωρίς όμως να τα ορίσουν με ακρίβεια στον σχετικό κανόνα τους. Εκείνη την εποχή έπεσε στα Ιεροσόλυμα φοβερός λιμός και ο λαός δεν εύρισκε τρόπο να συντηρηθεί καθόλου.

Ο Άγιος Κύριλλος ξόδεψε όλη του την περιουσία για τους πεινασμένους και έπειτα πούλησε ιερά σκεύη και πολύτιμα παραπετάσματα. Με τα χρήματα αυτά αγόρασε σιτάρι και έθρεψε αμέτρητους φτωχούς που θα είχαν χαθεί από την πείνα της εποχής. Στη θέση του τοποθέτησε έναν Αρειανό επίσκοπο που συμμεριζόταν τις δικές του αιρετικές δοξασίες με πλήρη πεποίθηση.

Στο μεταξύ κατέφυγε στην Ταρσό της Κιλικίας, κοντά στον ευσεβή και φιλόξενο επίσκοπο Σιλβανό της περιοχής. Παρά τις απειλές του Ακακίου, εκείνος τον δέχτηκε ως αδελφό και του ζήτησε να κηρύξει στο ποίμνιό του ελεύθερα. Ο λαός τον άκουγε με ενθουσιασμό, σαν να είχε μπροστά του έναν δεύτερο απόστολο γεμάτο χάρη και σοφία.

Η Σύνοδος που συνήλθε στη Σελεύκεια το έτος τριακόσια πενήντα εννέα δικαίωσε τον Κύριλλο και καθαίρεσε τον Ακάκιο επίσημα. Η απόφαση όμως δεν πρόλαβε να εκτελεστεί, γιατί ο Ακάκιος έσπευσε στην Κωνσταντινούπολη με μεγάλη βιασύνη και πανουργία. Κατέστρεψαν επίσης το μοναστήρι του οσίου Ιλαρίωνα και οι μοναχοί διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της ερήμου.

Επέτρεψε λοιπόν στους Ιουδαίους να τον ανοικοδομήσουν και τους έδωσε άφθονα χρήματα από το δημόσιο ταμείο. Ο Άγιος Κύριλλος προφήτεψε ότι το εγχείρημα θα ματαιωνόταν θεόθεν, σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα μέσα στο Ευαγγέλιο. Όταν προσπάθησαν να συνεχίσουν τις εργασίες, κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό και κατέκαψε όλα τα εργαλεία τους.

Φοβερός τρόμος κατέλαβε όλους τους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες που έβλεπαν τα παράδοξα και θαυμαστά σημεία. Έτσι η οργή του Θεού αποκαλύφθηκε με ορατά θαύματα και η προφητεία του Σωτήρα επαληθεύτηκε λαμπρά μπροστά σε όλους. Μετά τον θάνατο του Παραβάτη η κατάσταση ηρέμησε και ο Άγιος ξανάρχισε με ζήλο το ποιμαντικό του έργο.

Μαζί του εξορίστηκαν και άλλοι ορθόδοξοι ιεράρχες που στήριζαν την αλήθεια της Νικαίας στους δύσκολους εκείνους χρόνους της Εκκλησίας. Η Σύνοδος της Αντιοχείας έστειλε τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης για να αποκαταστήσει την ειρήνη στην επισκοπή της Ιερουσαλήμ. Εκείνος όμως απέτυχε στις προσπάθειές του και αποτραβήχτηκε γεμάτος θλίψη για την οδυνηρή κατάσταση των ψυχών.

Ο Άγιος Κύριλλος έμεινε μόνος να αντιμετωπίσει τις διαιρέσεις μέσα στο σπίτι του Θεού με πίστη ακλόνητη. Σύντομα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος συγκάλεσε τη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο για να αντιμετωπίσει τις αιρέσεις της εποχής εκείνης. Ο Άγιος συμμετείχε στη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο που συνέβαλε στην οριστική καταδίκη του αρειανισμού και των διαφόρων παραφυάδων του.

Επιστρέφοντας στην πόλη του, ο Άγιος μπόρεσε επιτέλους να γευτεί λίγη ειρήνη μετά από τόσους κόπους και βαθιές πικρίες. Εκοιμήθη οσιακά το έτος τριακόσια ογδόντα έξι, ύστερα από τριάντα πέντε χρόνια αρχιερατείας στον θρόνο των Ιεροσολύμων. Από αυτά τα έτη, τα δεκαέξι ολόκληρα τα πέρασε μακριά από την έδρα του, μέσα σε σκληρές εξορίες.

Δεκαοκτώ από αυτές απευθύνονται στους κατηχουμένους και πέντε στους νεοφώτιστους χριστιανούς της εποχής εκείνης με σαφήνεια. Στο κέντρο των Κατηχήσεων βρίσκεται η λεπτομερής ερμηνεία του Συμβόλου της Πίστεως και των ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας. Το αρχείο `03_18_Άγιος_Κύριλλος_Ιεροσολύμων_Ελληνικά_Καθαρά.

txt` παραδίδεται έτοιμο για μετάβαση στον Optiko Text Validator 2 Auto Sections για τον τελικό μηχανικό έλεγχο και ενδεχόμενες ελάχιστες διορθώσεις πριν την οριστική παράδοση.