Ο Δίκαιος Φινεές και ο ζήλος για τον Θεό

Με ένα δόρυ στο χέρι μπήκε στη σκηνή του Ζαμβρί και σταμάτησε την οργή του Θεού που θέριζε χιλιάδες Ισραηλίτες. Ο Δίκαιος Φινεές, εγγονός του αρχιερέα Ααρών και γιος του αρχιερέα Ελεάζαρ, υπήρξε από τις πιο φλογερές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Από τα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε ως ιερέας του λαού των Εβραίων και αφιερώθηκε ολόψυχα στη λατρεία του αληθινού Θεού.

Όλη του η ζωή κινήθηκε γύρω από δύο σταθερά κέντρα, τη δοξολογία του ονόματος του Κυρίου και την προστασία του λαού από κάθε παρέκκλιση. Έβλεπε με πόνο τις πτώσεις των ομοεθνών του και αγωνιζόταν να τους κρατήσει κοντά στον νόμο που είχε παραδώσει ο Μωυσής. Ο ζήλος του δεν ήταν τυφλός θυμός, αλλά καρπός βαθιάς αγάπης και αληθινής πίστης προς τον Θεό του Ισραήλ.

Καταγόταν από ιερατική γενιά και κουβαλούσε μέσα του την παράδοση των πατέρων του με μεγάλη ευθύνη. Ο Θεός θα τον αναδείκνυε σε σύμβολο πιστότητας μέσα σε καιρούς αποστασίας και πνευματικής σύγχυσης. Η μορφή του παραμένει πάντοτε ζωντανή στη μνήμη της Εκκλησίας ως πρότυπο ιερατικής συνείδησης.

Όταν ο Μωυσής οδηγούσε τους Ισραηλίτες προς τη Γη της Επαγγελίας, οι γειτονικοί λαοί της Μωάβ και της Μαδιάμ κυριεύθηκαν από φόβο και φθόνο για τη δύναμή τους. Επειδή δεν εμπιστεύονταν τα δικά τους όπλα, κάλεσαν τον μάγο Βαλαάμ για να καταραστεί τον λαό του Θεού μέσα στην έρημο. Ο Κύριος όμως φανέρωσε το θέλημά Του και ο Βαλαάμ αρνήθηκε να εκστομίσει κατάρα, αφού είδε καθαρά ότι ο Θεός ευλογούσε τους Ισραηλίτες.

Τότε οι Μωαβίτες σκέφτηκαν έναν άλλο δρόμο, πιο ύπουλο και πιο φθοροποιό από κάθε μαγεία. Παρέσυραν τους Εβραίους στη βδελυρή λατρεία του ειδώλου Βάαλ Φεγώρ και τους έριξαν σε σαρκικές αμαρτίες με τις γυναίκες τους. Η οργή του Κυρίου άναψε αμέσως εναντίον των αποστατών και τους χτύπησε βαριά αρρώστια.

Χιλιάδες Ισραηλίτες πέθαναν μέσα σε λίγες ημέρες από τη φοβερή πληγή που σάρωνε το στρατόπεδο. Ο Θεός παρήγγειλε στον Μωυσή να κρεμάσει όσους άρχοντες είχαν παραδοθεί στην ασέβεια και τη μοιχεία. Πολλοί συγκλονίστηκαν, μετανόησαν ειλικρινά και μαζεύτηκαν μπροστά στην πόρτα της σκηνής για κοινή εξομολόγηση.

Την ώρα όμως που ο λαός έκλαιγε και ζητούσε έλεος, ένας άρχοντας από τη φυλή του Συμεών, ο Ζαμβρί, παρουσίασε προκλητικά μέσα στο στρατόπεδο μία γυναίκα από τους Μαδιανίτες. Μπροστά στα μάτια του Μωυσή και όλης της κοινότητας την οδήγησε με αναίδεια στη σκηνή του χωρίς κανέναν φόβο Θεού. Ο Φινεές γέμισε ιερή αγανάκτηση για τον σκανδαλισμό του λαού και την προσβολή του ονόματος του Κυρίου.

Πήρε ένα δόρυ στο χέρι, μπήκε αποφασιστικά μέσα στη σκηνή και τους θανάτωσε και τους δύο μαζί την ίδια στιγμή. Ο Θεός είδε την πράξη του ως καρπό φλογερής αγάπης και αληθινού ζήλου για τη δόξα Του. Αμέσως η θανατηφόρα πληγή που σκότωνε τον λαό σταμάτησε και η οργή του Κυρίου κατευνάστηκε.

Τότε ο Θεός μίλησε στον Μωυσή και είπε ότι ο Φινεές γύρισε πίσω τον θυμό Του από τους υιούς του Ισραήλ. Του υποσχέθηκε διαθήκη ειρήνης και ιερωσύνη παντοτινή για τον ίδιο και τους απογόνους του. Έτσι ο ταπεινός ιερέας έγινε όργανο σωτηρίας για ολόκληρο τον λαό.

Λίγο αργότερα, ύστερα από εντολή του Θεού, οι Ισραηλίτες ετοιμάστηκαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Μαδιανιτών για να τιμωρήσουν την ασέβεια και τη δολιότητά τους. Συγκεντρώθηκαν δώδεκα χιλιάδες πολεμιστές, χίλιοι από κάθε φυλή του Ισραήλ, και ο Φινεές ορίστηκε αρχηγός της στρατιωτικής αυτής εκστρατείας. Και πάλι φάνηκε πιστός εκτελεστής του θείου θελήματος και έφερε σε πέρας την αποστολή με ακρίβεια και δικαιοσύνη.

Πέρα όμως από τις πολεμικές αρετές του, αναδείχθηκε και συνετός καθοδηγητής του λαού του σε καιρούς εσωτερικών εντάσεων και διχονοιών. Συμφιλίωνε όσους είχαν έρθει σε ρήξη και ησύχαζε τις φιλονικίες με σύνεση, υπομονή και πνευματική διάκριση. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, του αρχιερέα Ελεάζαρ, εκλέχθηκε ομόφωνα από τον λαό αρχιερέας του Ισραήλ.

Η αρχιερωσύνη του Φινεές, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δώσει ο Θεός, συνεχίστηκε μέσα στους απογόνους του για πολλές γενιές. Μόνο για ένα διάστημα πέρασε προσωρινά στη γενιά του Ιθάμαρ, για να επανέλθει πάλι στους κληρονόμους του. Ο Δίκαιος Φινεές κοιμήθηκε σε βαθύ γήρας και τάφηκε στο όρος της φυλής του Εφραίμ, αφήνοντας πίσω του φωτεινή παρακαταθήκη.