Οι Παρθενομάρτυρες της Έδεσσας και η προδοσία του πατέρα

Ένας πατέρας πρόδωσε την ίδια του την πόλη για χρυσάφι και παρέδωσε την κόρη του στον Τούρκο Πασά ως παλλακίδα. Η νεαρή Παρθένα όμως, αντί να λυγίσει, στάθηκε όρθια μπροστά του και ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό. Την πρώτη Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια, η Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης και Πέλλης τιμά τη μνήμη τριών παρθενομαρτύρων, της Νεολλίνας, της Δομνίνας και της Παρθένας της Εδεσσαίας.

Για τις δύο πρώτες αγίες η ιστορία σιωπά και δεν διασώθηκαν λεπτομέρειες για τον βίο και το μαρτύριό τους. Η μορφή όμως της Αγίας Παρθένας ζει μέσα στην παράδοση της Μακεδονικής Έδεσσας με συγκλονιστική καθαρότητα. Καταγόταν από την ίδια την Έδεσσα και έζησε γύρω στον δέκατο τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν.

Το όνομά της δεν ήταν απλώς συμβατικό, αλλά αντανακλούσε ολόκληρο τον τρόπο της ζωής της, τη σεμνότητα και την άσκηση. Πέρασε τα νεανικά της χρόνια μέσα στην προσευχή, την εγκράτεια και τη διαρκή προσήλωση στον Χριστό. Έτσι ετοιμαζόταν, χωρίς να το γνωρίζει, για τη μεγάλη ώρα της ομολογίας και του μαρτυρίου που πλησίαζε.

Το έτος χίλια τριακόσια εβδομήντα πέντε μετά Χριστόν, η Έδεσσα βρέθηκε ξαφνικά υπό σκληρή πολιορκία από τα τουρκικά στρατεύματα. Οι κάτοικοι αντιστάθηκαν με γενναιότητα, εμπνεόμενοι από τον ιερομόναχο Σεραφείμ, εφημέριο του μητροπολιτικού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο εχθρός ήταν πολυάριθμος και άριστα οργανωμένος, αλλά η αντίσταση των Εδεσσαίων τον είχε φέρει σε δύσκολη θέση.

Όλα έδειχναν πως οι Τούρκοι ετοιμάζονταν πλέον να λύσουν την πολιορκία και να αποσυρθούν. Την τελευταία όμως στιγμή, ένας από τους προκρίτους της πόλεως, ο Πέτρος που η παράδοση ονομάζει Κελλ Πέτρο, ξεπούλησε την πατρίδα του. Ο άνθρωπος αυτός, που έτυχε να είναι ο πατέρας της Αγίας Παρθένας, πήρε μεγάλο χρηματικό ποσό από τον Πασά και άνοιξε την πύλη.

Στις είκοσι έξι Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, οι Τούρκοι εισέβαλαν από το νοτιοανατολικό μέρος, εκεί ακριβώς όπου φρουρούσε ο προδότης. Ακολούθησε σφαγή, αιχμαλωσία και αρπαγή, και η όμορφη πόλη βυθίστηκε στο πένθος και στο αίμα. Συνέλαβαν τότε και τον γενναίο ιερομόναχο Σεραφείμ, και μετά από σκληρότατα βασανιστήρια τον έπνιξαν στον μεγάλο καταρράκτη, τον γνωστό ως νερά του Πασά.

Μετά την άλωση της πόλεως, ο προδότης Πέτρος προχώρησε σε ακόμη πιο σκοτεινή πράξη και αρνήθηκε δημόσια το όνομα του Χριστού. Έγινε μουσουλμάνος, αλλά αυτό δεν στάθηκε αρκετό για τη μαύρη συνείδησή του και την επιθυμία του να ευχαριστήσει τους νέους κυρίους. Παρέδωσε στον Πασά την ίδια του τη θυγατέρα, την αγνή Παρθένα, ως παλλακίδα, αφού πρώτα προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί τον Νυμφίο της.

Η νέα, μόλις άκουσε τα φρικτά λόγια του πατέρα της, αναρρίγησε σαν άλλη Αγία Βαρβάρα και τον αντιμετώπισε με πνευματική ανδρεία. Του δήλωσε ότι ποτέ δεν θα απαρνηθεί το γλυκύτατο όνομα του ουράνιου Νυμφίου της, του Ιησού Χριστού. Εκείνος, αντί να συντριβεί από την παρρησία της κόρης του, εξαγριώθηκε και μεταβλήθηκε σε άγριο θηρίο.

Άρχισε να την κτυπά αλύπητα μέχρι που έτρεξε αίμα και η νέα έχασε τις αισθήσεις της. Στη συνέχεια τη γύμνωσε και την παρέδωσε στα χέρια των Τούρκων στρατιωτών. Εκείνοι τη βασάνιζαν για τρεις ολόκληρες ημέρες, χωρίς να καταφέρουν να την λυγίσουν.

Στο τέλος την οδήγησαν ολόγυμνη σε έναν λόφο και την έθαψαν ζωντανή. Ο λόφος αυτός ονομάζεται μέχρι σήμερα λόφος της Παρθένου, μάρτυρας σιωπηλός της αγίας της θυσίας.