E Diela II nga Pashka – E Thomait (Joan
Krishti – Dhuruesi i paqes dhe i jetës së vërtetë «Në atë dita pra, të parën e e Tij, Zoti kishte thënë: “Paqe po javës, si u ngrys, dhe dyert ishin ju lë, paqen time po ju jap juve” mbyllur, atje ku ishin mbledhur (Joani 14:27). nxënësit nga frika e judenjve, Kur njerëzit humbasin paqen erdhi Jisui dhe ndenji në mes, e brendshme dhe gjunjëzohen nga dhe u thotë atyre: Paqe mbiju» përkujdesjet e kësaj bote, vërtet (v. 19) urojnë: “Paqe mbi ju!”, duke ofruar kështu diçka që as vetë nuk …Dhe ja, mbrëmjen e katërt që e kanë. Me këtë përshëndetje nuk nga koha kur u ndanë nga Zoti mund të shtojnë as paqen e vet, i tyre, atëherë kur e arrestuan as paqen e atyre që u drejtohet. E dhe e çuan në gjyq, dhe ditën e thonë këtë si zakon, si mirësjellje, parë pas Ngjalljes, Zoti u shfaq pa e menduar thellë, pa kuptim. para tyre i gjallë dhe i lavdëruar. Por përshëndetja e Krishtit është Erdhi pranë dhe ndenji në mes ndryshe. Ai jep atë që ka realisht! tyre, ndërkohë që dyert ishin të Paqja e Tij është paqja e Fitimmbyllura. Pa këtë mrekulli të tarit, fitorja e Tij është e plotë, e madhe, si do të mundej Krishti të gjithanshme. Paqja e Tij, rrjedhiforconte besimin e tronditur të misht, jep gëzim, guxim, shëndet, nxënësve të Tij? Si do të tregonte qetësi dhe fuqi. i munduri se ishte triumfues? Si do Me përshëndetjen që u drejtoi të arrinte i përbuzuri, i përqeshuri, nxënësve, Zoti deshi t’i bindte i torturuari, i kryqëzuari dhe i se nuk ishte shpirt, siç mund të varrosuri, të tregonte se është i mendonin disa prej tyre në atë mo lavdishëm? Si do të mundej me ment (Lluka 24:37), por Zoti i ndonjë mënyrë tjetër të bindë ngjallur dhe Mësuesi i tyre. miqtë e Tij, se pësimi dhe vdekja “U tregoi atyre duart edhe nuk kishin hequr asgjë nga fuqia e brinjën e tij. U gëzuan pra nxënëTij, përkundrazi, ofronte tashmë sit kur panë Zotin” (v. 20). Donte një fuqi shumë më të madhe si t’u kujtonte se mbante shenjat e njeri? Cila krijesë do të mundej t’i plagëve, madje edhe tani që kishte kundërvihej vullnetit të Perëndisë kaluar në lavdinë e pavdekshme, së tërëmirë? si dëshmi e përjetshme e dashurisë “Paqe mbi ju!” dhe pësimit të Tij për gjininë Fitimtari mbi vdekjen përshë- njerëzore. ndet ushtrinë e Tij të vogël me këto Pasi i armatosi me paqen e Tij fjalë: “Zoti me paqe do ta bekojë të dyfishtë, Zoti i dërgoi në botë. popullin e tij” (Psalmi 28:10). Nga Por me çfarë mënyre? “Siç më thellësia e shekujve, profeti David dërgoi Ati, edhe unë ju dërgoj ju” parashikoi këtë moment fort të (v. 21). Krishti i ngjallur u jep gëzueshëm. “Paqe mbi ju!” ishte nxënësve të Tij fuqi dhe pushtet të një përshëndetje e zakonshme në zgjidhin dhe të lidhin mëkatet e Lindje. Por në buzët e Krishtit njerëzve. Rinovuesi i botës veproi tashmë, merrte një përmbajte dhe me të njëjtën mënyrë. Dha frymë kuptim të veçantë. Më parë, në jete tek njerëzit, të cilët mëkati i momentin kur ndahej me Nxënësit kishte bërë të pafuqishëm.
i 20:19-31)
II Tetë ditë më pas, e Diel përsëri, nxënësit ishin mbledhur. Bashkë me ta ishte edhe Thomai. Atëherë, ndërkohë që dyert ishin përsëri të mbyllura, Jisui hyri brenda, qëndroi midis tyre dhe u tha: “Paqe mbi ju”! Sapo u shfaq para Thomait, ai thirri me gëzim: “Zoti im dhe Perëndia im”! Që të rivendosë dhe të themelojë besimin e nxënësit, Zoti e qortoi në mënyrë fisnike: “Deshe të bindesh me shqisat e tua, prandaj edhe unë të dhashë rastin ta bësh këtë. Dhe ti besove duke më parë dhe duke më prekur. Por lum ata që nuk panë me sytë fizikë, por me shpirtin e tyre, dhe besuan me zemër. Lum ata që besojnë tek Krishti dhe tek Ungjilli i Tij, pa e parë me sytë truporë, pa e prekur me duart e tyre. Kjo është baza e besimit dhe ngazëllimit të të krishterit. Ai që dëshiron t’i shfaqet Zoti brenda vetes, me ndihmën e Shpirtit të Shenjtë, duhet të kyçë derën e shpirtit, ta mbrojë nga ndërhyrja e botës së jashtme fizike. Ashtu siç shkruan Mitropoliti Theolipt në Filokali: “Fitoni urtësi nga bletët. Sapo shikojnë një tufë grerëzash të fluturojnë rreth tyre, mblidhen në koshere dhe kështu i shmangen rrezikut të sulmit”. Në të njëjtën mënyrë u mbrojtën edhe Apostujt nga judenjtë materialistë dhe të etur për gjak. Në të njëjtën mënyrë edhe ne, të ruhemi nga sulmet e ambientit të jashtëm, të kënaqësive të trupit dhe mbarë botës mëkatare, që ndodhet larg Krishtit. Pikërisht për këtë edhe prifti meshtar i lutet Zotit përpara altarit
të shenjtë, gjatë Liturgjisë së Parashenjtëruar: “O Perëndi i madh dhe i lavdëruar, që me vdekjen jetëbërëse të Krishtit tënd, na shpure prej prishjes në mosprishje, Ti, dhe tërë ndjenjat tona çliroi nga vdekja që shkaktojnë pasionet; duke vënë mbi to si udhëheqës të mirë arsyen e brendshme: Syri ynë u largoftë prej çdo vështrimi dinak, veshi ynë mos dëgjoftë fjalë të këqija, dhe gjuha jonë qoftë e pastër nga fjalë të papërshtatshme. Pastro buzët tona që të të lavdërojnë, o Zot; bëj që duart tona të largohen nga veprat e liga dhe të bëjnë vetëm ato që janë të pëlqyera përpara teje, duke forcuar me hirin tënd gjithë pjesët e trupit tonë dhe mendjen”.
*** Vëllezërit e mi të dashur më Krishtin! Vetëm jeta që kërkohet dhe fitohet në emër të Zotit Jisu Krisht, është jeta e vërtetë. Çdo gjë tjetër është vdekje dhe prishje. Në shkretëtirën e paujë të historisë njerëzore, Krishti i ngjallur është i vetmi burim i sigurt që shuan etjen dhe gjallëron. Çdo gjë tjetër që udhëtarit të munduar i ngjet me burim uji, nuk është burim, por reflektim i rërës së nxehtë, një mashtrim djallëzor. Krishti është burimi i jetës; është drita që ndriçon shpirtin tonë. “Se pranë teje është burimi ijetës, o Zot, me dritën tënde do të shohim dritë”.
f Ignati Mitropolit i Beratit