Vetëm pak kohë kanë kaluar nga nisja e restaurimit të kishave në Voskopojë dhe ato kanë rënë pre e grabitjes, një ritual ky i vazhdueshëm dhe që mbetet pa autor. Persona që gjithmonë mbeten të paidentifikuar kanë grabitur ditët e fundit të majit dy kisha. Është grabitur kisha e Shën Marisë, ku është vjedhur kambana 40-vje- çare dhe marrja e saj ka qenë e lehtë, pasi janë përdorur skelat e restaurimit. Gjithashtu, në ki- shën e Shën Thanasit janë grabitur disa ikona me vlerë.
Si një precedent i njohur prej vitesh, janë tri çudi në spikatjen e këtij fenomeni. Së pari, prej vitesh ende nuk ka asnjë të dyshuar mbi këto krime të përsëritura në shumë kisha orthodhokse të vendit; së dyti, nuk ka asnjë deklaratë nga Drejtoria e Monumenteve; dhe së fundi, negli- zhenca e medias për të problematizuar grabitjet e kishave në vendin tonë mbetet një çështje që vlen të fokusohemi në këtë artikull.
Ndoshta kjo neglizhencë do justifikohet me axhendën e ngarkuar të ngjarjeve politike, eko- nomike, sociale, etj, por nuk ka asnjë arsye justi-
fikuese që të mungojë pasqyrimi në rubrikën e kronikës së zezë, apo në debatet televizive, koha kushtuar grabitjes së kishave. Nuk është thjesht
një krim, apo një vjedhje ordinere që të shqetëson hera-herës, por një goditje ndaj vlerave, ndaj trashëgimisë kulturore dhe mbi të gjitha ndaj një komuniteti fetar. Media publike dhe private e ka për detyrë profesionale dhe qytetare të “zgjo- jë nga gjumi” institucionet përgjegjëse, por edhe të informojë publikun, sepse në të shumtën e herëve, grabitjet e këtyre kishave konsiderohen si vjedhje e zakonshme xhepi në autobus. He- shtja e (pa) autorizuar e institucioneve përgje- gjëse në zbardhjen dhe zgjidhjen e problemit është fatkeqësi që i bashkëngjitet autorëve të paidentifikuar, të cilët mbeten ende enigmatikë, ashtu sikurse edhe neglizhenca e gazetarëve në theksimin e këtij problemi i kalon kufijtë e ne- glizhencës, duke shkuar deri në absurd.