D
itët e fundit, komuniteti orthodhoks i Përmetit po për- ballet edhe një herë me një pa- drejtësi shumëvjeçare. Përmbarimi ka kërkuar që kisha jonë, e cila fu- nksionon për më shumë se një de- kadë, si dhe veprimtaritë e tjera në shërbim të qytetarëve, të nxirren në rrugë…
Eshë ky rikthimi i një shpronë- simi të ri të stilit monist për kishën “Fjetja e së Tërëshenjtës”, që ndo- dhet në qendër të qytetit (e njohur si “Shën Maria e Pazarit”). Në vitet 30″të ajo ishte rikonstruktuar plotësisht me kontributin e orthodho- ksëve përmetarë, ndërsa monizmi e adaptoi në shtëpi kulture, si shu- më godina të tjera kulti (pretendo- het se shtëpia e kulturës u ndërtua nga themelet, por muret e trasha, dritaret me qemere tipike të kishave apo ajodhima e kthyer në skenë, dëshmojnë të kundërtën…).
Por, ndryshe nga dhjetëra raste të tjera të ngjashme në të gjithë vendin, ku ritet fetare kanë një dekadë që po kryhen përsëri, për këtë ki- shë u kalua dhe vazhdon të përjeto- het një maratonë ligjore e stërzgja- tur e absurde. Kjo e bën këtë rast vërtet unik, sepse ringjall përndjek- jen ateiste në kohën e demokracisë.
Madje në vitin 2000 u duk se më në fund çdo gjë ishte zgjidhur. Me vendime të të tri shkallëve godina i ishte njohur Kishës dhe ishte një befasi e dyshimtë kur gjykata e shkallës së parë rihapi një proces tjetër, kësaj radhe me palë drejto- rinë e kulturës të qytetit, proces i cili në mënyrë të habitshme kon- kludoi që kisha duhej t’i rikthej shte- tit. Ai u zhvillua mbi bazë argume- ntesh të stisura, që nuk merrnin pa- rasysh faktet dhe dokumentet, që kishte pranuar më parë gjyqësori në të gjitha shkallët. Kujtojmë këtu gjithashtu, se kisha është pronare jo vetëm e truallit ku ngrihet godina, por edhe më gjerë, ndërsa në disa intervista e kronika që deformojnë realitetin shfaqet sikur ka pasur vetëm disa metra katrorë.
Dhe organet e pushtetit të Për- metit, pa mbaruar akoma gjykimi,
iu drejtuan përmbarimit, për të nxjerrë forcërisht nga godina e saj kishën. Dhe jo vetëm atë, por edhe veprimtaritë e organizuara në ndih- më të qytetarëve përmetarë nga Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, si: kurse për rininë, një kopsht me 50 fëmijë, park lojërash etj., ndërkohë që më parë aktivite- tet “kulturore” që zhvilloheshin aty ishin vetëm bilardoja e lojërat e fatit (pa përmendur kioskat etj., që kanë zënë truallin)…
Në gjithë këtë histori padrej- tësish, të tërheq faktin qëndrimi absurd dhe i patolerueshëm i disa punonjësve të administrates publike të qytetit tonë. Ata jo vetëm kanë luftuar me një zell të egër për ta he- dhur kishën në rrugë, por kanë përdorur në intervista a shkrime një gjuhë tepër armiqësore, tendencio- ze kundër komunitetit orthodhoks dhe drejtuesve të tij, gjuhë që do të përbënte shkelje penale për një qytetar të thjeshtë dhe jo më për një punonjës shtetëror. Po kështu, edhe disa media kanë mbajtur një qëndrim tejet tendencioz dhe të një- anshëm, duke injoruar e deformu-
ar zërin dhe të drejtën e orthodho- ksëve dhe duke pasqyruar qëndri- me të paragjykuara, që cënojnë ba- shkëjetesën fetare.
Këto qëndrime apo shtrem- bërime nuk bëhen nga padija, sepse gjithkush që dëshiron e ka të lehtë të njohë të vërtetën e bazuar mbi dokumente dhe mbi kujtesën popullore. Kujtojmë këtu, se vetë Kryeministri Berisha ka thënë se: “Nga ana tjetër nuk duhet harruar se një betejë konstante zhvillohet prapë midis ateizmit dhe besimeve fetare. Se kur mendoj unë historinë e Pallatit të Kulturës në Përmet, ajo është një nga më domethënëset. Aty ka qenë një kishë, për të cilën ka një memorje i gjithë qyteti. 1
gjithë qyteti e di që ka qenë kishë dhe për fatin më të keq tri shka- Uët i kanë njohur pallatit pro- nësinë, sepse paska devijuar 5 m nga trualli i kishës në një kohë që e ka përfshirë tërë truallin e kishës. ”
Pra, nuk kemi të bëjmë me pa- dije, por me qëndrime të paramen- duara dhe paragjykuara, të cilave besimtarët e Përmetit do të dinë t’u japin përgjigjen që u takon dhe nuk do të lejojnë që besimi orthodhoks me tradita në qytetin tonë të dëbohet me dhunë nga qendra e tij, ku ka qenë i pranishëm ndër she- kuj, si pjesë thelbësore e identitetit.
Besimtarët e famullisë së kishës
“Fjetja e së Tërëshenjtës”,
Përmet
Një reagim nga komuniteti orthodhoks i Përmetit
Nuk pranojmë rishpronësime
të stilit monist
D
itët e fundit, komuniteti or
thodhoks i Përmetit po për-
ballet edhe një herë me një pa-
drejtësi shumëvjeçare. Përmbarimi
ka kërkuar që kisha jonë, e cila fu-
nksionon për më shumë se një de-
kadë, si dhe veprimtaritë e tjera në
shërbim të qytetarëve, të nxirren
në rrugë…
Eshë ky rikthimi i një shpronë-
simi të ri të stilit monist për kishën
“Fjetja e së Tërëshenjtës”, që ndo-
dhet në qendër të qytetit (e njohur
si “Shën Maria e Pazarit”). Në
vitet 30″të ajo ishte rikonstruktuar
plotësisht me kontributin e orthodho-
ksëve përmetarë, ndërsa monizmi
e adaptoi në shtëpi kulture, si shu-
më godina të tjera kulti (pretendo-
het se shtëpia e kulturës u ndërtua
nga themelet, por muret e trasha,
dritaret me qemere tipike të kishave
apo ajodhima e kthyer në skenë,
dëshmojnë të kundërtën…).
Por, ndryshe nga dhjetëra raste
të tjera të ngjashme në të gjithë ven
din, ku ritet fetare kanë një dekadë
që po kryhen përsëri, për këtë ki-
shë u kalua dhe vazhdon të përjeto-
het një maratonë ligjore e stërzgja-
tur e absurde. Kjo e bën këtë rast
vërtet unik, sepse ringjall përndjek-
jen ateiste në kohën e demokracisë.
Madje në vitin 2000 u duk se më
në fund çdo gjë ishte zgjidhur. Me
vendime të të tri shkallëve godina i
ishte njohur Kishës dhe ishte një
befasi e dyshimtë kur gjykata e
shkallës së parë rihapi një proces
tjetër, kësaj radhe me palë drejto-
rinë e kulturës të qytetit, proces i
cili në mënyrë të habitshme kon-
kludoi që kisha duhej t’i rikthej shte-
tit. Ai u zhvillua mbi bazë argume-
ntesh të stisura, që nuk merrnin pa-
rasysh faktet dhe dokumentet, që
kishte pranuar më parë gjyqësori
në të gjitha shkallët. Kujtojmë këtu
gjithashtu, se kisha është pronare
jo vetëm e truallit ku ngrihet godina,
por edhe më gjerë, ndërsa në disa
intervista e kronika që deformojnë
realitetin shfaqet sikur ka pasur
vetëm disa metra katrorë.
Dhe organet e pushtetit të Për-
metit, pa mbaruar akoma gjykimi,
iu drejtuan përmbarimit, për të
nxjerrë forcërisht nga godina e saj
kishën. Dhe jo vetëm atë, por edhe
veprimtaritë e organizuara në ndih-
më të qytetarëve përmetarë nga
Kisha Orthodhokse Autoqefale e
Shqipërisë, si: kurse për rininë, një
kopsht me 50 fëmijë, park lojërash
etj., ndërkohë që më parë aktivite-
tet “kulturore” që zhvilloheshin aty
ishin vetëm bilardoja e lojërat e fatit
(pa përmendur kioskat etj., që kanë
zënë truallin)…
Në gjithë këtë histori padrej-
tësish, të tërheq faktin qëndrimi
absurd dhe i patolerueshëm i disa
punonjësve të administrates publike
të qytetit tonë. Ata jo vetëm kanë
luftuar me një zell të egër për ta he-
dhur kishën në rrugë, por kanë
përdorur në intervista a shkrime një
gjuhë tepër armiqësore, tendencio-
ze kundër komunitetit orthodhoks
dhe drejtuesve të tij, gjuhë që do të
përbënte shkelje penale për një
qytetar të thjeshtë dhe jo më për
një punonjës shtetëror. Po kështu,
edhe disa media kanë mbajtur një
qëndrim tejet tendencioz dhe të një-
anshëm, duke injoruar e deformu-
ar zërin dhe të drejtën e orthodho-
ksëve dhe duke pasqyruar qëndri-
me të paragjykuara, që cënojnë ba-
shkëjetesën fetare.
Këto qëndrime apo shtrem-
bërime nuk bëhen nga padija, sepse
gjithkush që dëshiron e ka të lehtë
të njohë të vërtetën e bazuar mbi
dokumente dhe mbi kujtesën
popullore. Kujtojmë këtu, se vetë
Kryeministri Berisha ka thënë se:
“Nga ana tjetër nuk duhet
harruar se një betejë konstante
zhvillohet prapë midis ateizmit
dhe besimeve fetare. Se kur
mendoj unë historinë e Pallatit
të Kulturës në Përmet, ajo është
një nga më domethënëset. Aty ka
qenë një kishë, për të cilën ka
një memorje i gjithë qyteti. 1
gjithë qyteti e di që ka qenë kishë
dhe për fatin më të keq tri shka-
Uët i kanë njohur pallatit pro-
nësinë, sepse paska devijuar 5
m nga trualli i kishës në një kohë
që e ka përfshirë tërë truallin e
kishës. ”
Pra, nuk kemi të bëjmë me pa-
dije, por me qëndrime të paramen-
duara dhe paragjykuara, të cilave
besimtarët e Përmetit do të dinë
t’u japin përgjigjen që u takon dhe
nuk do të lejojnë që besimi ortho
dhoks me tradita në qytetin tonë të
dëbohet me dhunë nga qendra e tij,
ku ka qenë i pranishëm ndër she-
kuj, si pjesë thelbësore e identitetit.
Besimtarët e famullisë së kishës
“Fjetja e së Tërëshenjtës”,
Përmet