Është kënaqësi të punosh me fëmijët; ata janë të mrekullueshëm e çapkënë… Por më kënaqësi është t’u dhurosh atyre dashuri dhe përkuj- desje; cilësi këto që çdo edukatore duhet t’i ketë. Por fëmijët kanë kër- kesa; disa na i thonë e ne mundohemi t’i realizojmë, por disa të tjera edhe i ruajnë për vete. Ndërsa disa të tjera, pavarësisht, nga dëshira jonë e mirë nuk mundemi t’ua realizojmë.
Gjatë gjithë këtyre viteve pune me fëmijët ruaj shumë kujtime dhe mbresa të bukura. Kam dëshiruar e dëshiroj gjithmonë të futem në botën e tyre që të di dhe të realizoj sado pak ëndrrat e tyre të mrekullueshme. Bota e tyre është mrekulli si vetë ata… Lum kush e ka këtë fat!
Por një mrekulli është edhe kopshti ynë. Ai u bë realitet falë shpirtit hyjnor të Kryepiskopit tonë, Anastasit, dora e ngrohtë e të cilit është ndjerë në shumë akte bamirësie. Ti rreshtosh ato do duhen tërë faqet e gazetës dhe shumë kohë.
Ne edukatoret e kopshtit të Tiranës kemi kohë që i gëzohemi kopshtit të ri. Më vonë ai do mbushet me fëmijë e do të bëhet edhe më i bukur. Ata do lumturohen nga kopshti i tyre i ri: duke realizuar ëndrrën e tyre.
Tani që po shkruaj këto radhë jam në ambientet e tij të bukura e të boll- shme dhe nga koleget e mia dhe pri- ndër të ndryshëm dëgjoj të thonë: “Sa mirë dhe sa shpejt u ndërtua…, fale- minderit Kryepiskopit tonë të nde- ruar”.
Këto janë fjalët që dalin nga ze- mra jonë, nga ajo e prindërve dhe e fëmijëve të tyre.
Edhe një herë faleminderit dhe jetë të gjatë Fortlumturi, për të mirën e Ordhodhoksisë shqiptare.
Me përulësi, dashuri dhe mirënjohje,
Janulla Toslluku
Ëndrra që u bë realitet
Është kënaqësi të punosh me
fëmijët; ata janë të mrekullueshëm e
çapkënë… Por më kënaqësi është t’u
dhurosh atyre dashuri dhe përkuj-
desje; cilësi këto që çdo edukatore
duhet t’i ketë. Por fëmijët kanë kër-
kesa; disa na i thonë e ne mundohemi
t’i realizojmë, por disa të tjera edhe i
ruajnë për vete. Ndërsa disa të tjera,
pavarësisht, nga dëshira jonë e mirë
nuk mundemi t’ua realizojmë.
Gjatë gjithë këtyre viteve pune me
fëmijët ruaj shumë kujtime dhe
mbresa të bukura. Kam dëshiruar e
dëshiroj gjithmonë të futem në botën
e tyre që të di dhe të realizoj sado
pak ëndrrat e tyre të mrekullueshme.
Bota e tyre është mrekulli si vetë
ata… Lum kush e ka këtë fat!
Por një mrekulli është edhe kopshti
ynë. Ai u bë realitet falë shpirtit hyjnor
të Kryepiskopit tonë, Anastasit, dora
e ngrohtë e të cilit është ndjerë në
shumë akte bamirësie. Ti rreshtosh
ato do duhen tërë faqet e gazetës dhe
shumë kohë.
Ne edukatoret e kopshtit të Tiranës
kemi kohë që i gëzohemi kopshtit të
ri. Më vonë ai do mbushet me fëmijë
e do të bëhet edhe më i bukur. Ata do
lumturohen nga kopshti i tyre i ri: duke
realizuar ëndrrën e tyre.
Tani që po shkruaj këto radhë jam
në ambientet e tij të bukura e të boll-
shme dhe nga koleget e mia dhe pri-
ndër të ndryshëm dëgjoj të thonë: “Sa
mirë dhe sa shpejt u ndërtua…, fale-
minderit Kryepiskopit tonë të nde-
ruar”.
Këto janë fjalët që dalin nga ze-
mra jonë, nga ajo e prindërve dhe e
fëmijëve të tyre.
Edhe një herë faleminderit dhe jetë
të gjatë Fortlumturi, për të mirën e
Ordhodhoksisë shqiptare.
Me përulësi, dashuri
dhe mirënjohje,
Janulla Toslluku