Nga At Luka Veroni FESTAE UNGJILLEZIMIT 25 MARS
Në të kremten e
madhe të Ungjillëzimit,
ne kujtojmë se si Perë-
ndia vetë mohoi pozicio-
nin si Perëndi, zbriti
prej lartësive të qiellit,
që të vinte e të banonte
mes nesh. Perëndia i
përjetshëm e i gjithë-
fuqishëm la fronin e Tij
të lavdishëm dhe u bë
njeri, vetëm sepse na do-
nte aq shumë, sa që dë-
shiron të na shpëtojë
nga bota e rënë ku jeto-
jmë.
Një himn i Mëngje-
sores së sotme thotë: “Si
mund të nxihet në mit-
rën e Marisë ai, fron i të
cilit është qielli dhe
nënkëmbëse e tij është
toka?… Atë që nuk mund
ta nxëjë bota, tani e nxë
mitra e vajzës… Krijuesi
i të gjithave bëhet një
krijesë e vogël… Perën-
dia i gjithëfuqishëm ve-
tëzbrazi vetveten për
dhembshurinë dhe da-
shurinë e tij për njerëz-
imin”.
Sa mister i paku-
ptueshëm – Krijuesi i
universit hyn brenda në
barkun e një virgjëreshe
të re, duke u bërë një fë-
mijë i pambrojtur, duke
veshur përulësinë e rra-
cës njerëzore. Dhe me-
gjithatë, aq sa e çudit-
shme dhe e pashpje-
gueshme duket kjo mre-
kulli, ne duhet të kujtoj-
më fjalët e Kryeengjëllit
Gavril, drejtuar Virgjë-
reshës Mari: “Sepse as-
gjë nuk është e pamu-
ndur për Perëndinë”.
Kur Perëndia dëshiron
kështu, edhe rregulli i
natyrës ndryshon.
Dhe nëpërmjet këtij
denjimi të madh të Pe-
rëndisë “tani na shfaqet
restaurimi: Perëndia
është bashkuar me
njeriun në mënyrë të pa-
tregueshme… gjërat e
tokës janë bërë qiell. Bo
ta është çliruar nga ma-
llkimi i hershëm. Gjithë
krijesa gëzon shumë dhe
ngre zërin me këngë
lavdërimi”.
Sot, e kremtja e
Ungjillëzimit lajmëron
FILLIMIN e shpëtimit
tonë. Ashtu siç këndoj-
më në troparin e së kre-
mtes: “Sot është fillimi i
shpëtimittonë dhe shfa-
qja e misterit të qëmot-
shëm. Biri i Perëndisë
bëhet biri i Virgjëre-
shës…” Puna shpëtim-
tare e Krishtit ishte një
proces që fillon sot, kur
Perëndia hyri në mitrën
e Virgjëreshës Mari, va-
zhdon gjatë jetës, mësi-
meve dhe mrekullive të
Jisuit dhe përfundon me
fitoren e tij nëpërmjet
Kiyqit dhe Ngjalljes, si
dhe me dërgimin e Shpi-
rtit të Shenjtë, për të
qëndruar gjithnjë me
besimtarët.
Sot dëgjojmë lajmin
më të madh në histori!
Sot është fillimi i ngri-
tjes së njeriut të rënë.
Shën Athanasi i Madh
thotë: “Perëndia u bë
njeri, që njeriu të bëhet
Perëndi. Perëndia është
mene! Perëndiaubënjë
prej nesh! Perëndia ka
treguar dashurinë e tij
për ne, duke përjetuar
vuajtjen tonë, tundimin
tonë e përpjekjet tona.
Perëndia shkatërroi të
keqen, që na kishte
skllavëruar dhe që na
pengonte të hynim në
qiell. Perëndia ka hapur
për ne dyert e parajsës!
Perëndia nuk do të na
braktisë kurrë!”.
Vdekja, që ishte
pengesa më e madhe për
bashkimin me Perëndi-
në, tani u bë kalim për
në parajsë. Perëndiaka
mposhtur vdekjen dhe u
ka dhuruar jetë të gjithë
atyre që besojnë.
Kjo është ajo që
festojmë sot, në të kre
mten e Ungjillëzimit.
Dhe megjithatë,
kuptimi i kësaj feste nuk
qëndron vetëm tek mre-
kullia që Perëndia bëri
për ne. E kremtja kujton
dhe nderon vendimin e
Virgjëreshës së Tërë-
shenjtë. Sigurisht, që
shpëtimi ynë është një
dhuratë e pamerituar
nga Perëndia, që është
inicuesi. Por Perëndia
nuk ia jep asnjeriu me
forcë këtë shpëtim, pa
pëlqimin e tij. Kur Krye-
engjëlli Gavriil erdhi tek
vajza e re dhe e lajmëroi,
se ishte ajo grua që ishte
zgjedhur në gjithë histo-
rinë për të lindur Perë-
ndinë, Maria duhej të
vendoste. Ishte e lirë të
pranonte ose jo. Ajo
mund të vendoste të bë-
hej pjesë e planit të Pe-
rëndisë për shpëtim, ose
mund të zgjidhte të ndi-
qte një udhë tjetër në jetë.
Dhe çfarë bëri e Të-
rëshenjta? Ajo dha një
shembull për gjithë nje-
rëzimin, duke u përgji-
gjur me përulësi: “Ja ku
jam shërbëtorja e Zotit;
u bëftë tek unë sipas fja-
lës tënde”.
Përgjigjja e të Tërë-
shenjtës është një she
mbull për ne, në jetën
tonë të përditshme. Gja-
të gjithë jetës së çdo të
krishteri ka shumë çaste
kur duhet të vendosim
cilën udhë do të ndje-
kim, çaste kur Perëndia
na zbulon vullnetin dhe
qëllimet e Tij. Dhe me-
gjithatë Ai kurrë nuk na
detyron të pranojmë
vullnetin e Tij. Ai na jep
Hrinë për të zgjedhur –
ose bindje ose mosbindje
– pranim ose mospranim
– jetë ose vdekje!