Unë, fëmija i palindur
Java e 1-rë
Tungjatjeta! Jam një
fëmijë në nisjen e jetës sime!
23 kromozonet e nënës sime
dhe 23 kromozonet e tim eti u
lidhën, duke më krijuar mua!
6 orë më pas fillova të
shumohesha dhe u vendosa
në mitër. Këtu do të bëj folenë
derisa të lind.
Java 11-12-të
(tre muaj = 90 ditë)
Jam 8 cm dhe peshoj 25 gr.
Brenda një muaj gjatësia u
trefishua dhe pesha ime u te-
tëfishua. Ngjashmëria që kam
me prindërit e mi në kara-
kteristika dhe sjellje është,
tashmë e dukshme.
Më mbijnë flokët dhe
thonjtë.
Zgjohem kur zgjohet nëna
ime, fie kur ajo fie, jam i qetë
kur ajo është e qetë. Të gjitha
ndryshimet shpirtërore dhe
trunore dhe çdo substancë që
përdor, ndikojnë dhe tek mua.
Kur nëna ime shqetësohet për
mua, unë e ndjej. E njëjta gjë
ndodh kur ajo pushtohet nga
ndjenja e ankthit, që është e
zakonshme dhe normale në 2
muajt e parë të shtatzanisë,
dhe krijohet nga frika për të
ardhmen, për të “renë” dhe të
panjohurën. Kuptoj kur vuan
ndonjëherë nga lemza, dhi-
mbje koke, të vjella, marrje
mendsh.
Por, të gjitha këto do të
kalojnë, ndërsa shtatzania
përparon. Dhe kur nëna ime
do të më mbajë në duart e saj,
do t’i duken të parëndësishme
Po sikur nëna ime nuk
do të më donte?
Në se prindërit i thonin se
është e vogël për martesë
ose nuk mund të ushqejë
më shumë se dy fëmijë?
Në e vlerëson më shumë
karrierën e saj, më shumë se
mua?
Ose në se mendon “çdo të
thotë bota”, sepse është e
pamartuar?
Në se mjeku i thotë se
mund të jem i sëmurë nga
sindroma Daun.
Në se mendon bashkë me
mjekun e saj mënyrën për t’u
çliruar nga unë?
Në se ndodh diçka nga
këto, ç’më pret vallë?
Mos më thithin me një tub,
si fshesa me korrent plehrat?
(Abort me thithje? Metoda
karman).
Apo, mos ndoshta do të
bëjnë tek nëna ime një gjil-
përë, për të më dështuar
“automatikisht”?
Mos ndoshta do të më
coptojnë të gjallë, brenda
barkut të nënës time, me një
thikë të mprehtë të përkulur?
Mos ndoshta “mjeku” do të
hapë barkun e nënës time, më
nxjerr dhe më vret menjëherë
ose do të më hedhë në një ko-
vë, derisa të vdes? (Abort me
ndërhyrje kirugjirkale).
Çfarë do të bëhet atëherë
trupi im, që tashmë është 2-3
kile?
Mos ndoshta mjeku me një
shiringë do të hedhë ujë lëng,
që do të më djegë të gjallë?
(Abort me helmim).
Atëherë do të kem dhimbje
të frikshme për orë të tëra,
derisa të jap shpirt!
Atë që mjekët e quajnë
“ndërprerje shtatzanie” është
vrasja ime!
Vdekja ime është
martirike: luftoj për 2-3 orë që
të qëndroj në jetë, zemra ime
lufton me kryeneçësi.
Nëna ime rrezikon, ashtu
si edhe vëllezërit e mi të
ardhshëm, nga vdekja ime e
padrejtë!
Ndoshta, disa mjekë pa
frikë ndërgjegje i thonë se
aborti është i thjeshtë dhe i
lehtë, si një heqje dhëmbi.
Mendojnë paratë e tyre, jo
mua dhe nënën time!!!
E VERTETAESHTE SE:
1. Aborti është 3 herë më i
rrezikshëm se shtatzania.
2. Në tre gratë e mitura që
bëjnë abort, njëra kalon
komplikacione që mund ta
bëjnë shterpë.
3. Ndërmjet nënave që
kanë bërë abort:
a) 1/3 vuan nga dështimet
b) 49 % paraqet lindje të
parakohshme.
c) 40 % lind fëmijë me
probleme shëndeti.
4. Më shumë se 3/4 e
nënave që kanë bërë abort
paraqesin më pas probleme të
rëndësishme psikologjike, si
dhe probleme të tjera (mela-
nkoli, depresion, vrasje ndër-
gjegjeje, makthe, prirje agre-
sive etj.), që arrijnë deri në
prishjen e unitetit bashkësho-
rtor, divorcin dhe ndikojnë, siç
është e natyrshme edhe mbi
fëmijët e tyre të tjerë.
KUSHMUND TA
NDIHMOJE NENEN TIME?
Pjesët e mësipërme janë
shkëputur nga broshura
“Fëmija që lind”