NE ZEMBER PORSI FLAKE ZJARMI”
– NE 25 VJETORIN E FJETJES SE EPISKOP IRINEUT (1906 -1973) –
N
ë jetc, njeriu has shumë njcrëz.
Por, ndërmjet tyre ka disa që i
dallon dhe, me të cilët afrohet më
shumë. Kështu më ndodhi edhe mua
mc të. Thonë që fëmija i vogël e para-
ndjcn njeriun e mirë. E pra dhe unë,
që i vogël e veçoja “potin (dhespotin)
e mirë” nga të tjerët, e doja shumë,
sepse edhc ai më donte. Mcrrej me
mua, e kjo, madje edhe kur u rrita.
Të bëntc për vete, gazmor e plot tem
perament, dintc të sillej me të gjithë,
pa dalluar moshë. Kishe ç’të mësoje
prcj tij. Dialogoje me kënaqësi me të.
Bisedontc në mënyrë aq interesante
dhe me një gjuhë të bukur shkodrane,
sa që thëniet t’i ngulistc në mcndje c
nuk i harroje më. Në biseda citonte
gjithnjë pjesë nga Bibla, nga letrarë
të njohur ose fjalë të urta. Këshillonte
vazhdimisht e porositë e tij ishin mjaft
të vlefshme, për kohën që jetohej.
Mësova shumë për të, nga vetë ai,’por
edhe nga të tjerët lcxova materiale të
shkruara prej tij, shfletova cdhe dosjet
e tij në arkivën e MPB dhe, me mbu-
rrje konkludon se bnzot Irineu, ky kle-
riLenergjik e i kulturuar, ky njeri aq
human e patriot, i vcndosur në vepri-
met e sjelljen e tj ështëpër t ’u admi-
ruar e marrë shembull.
Vuajti shumë pas luftës, por sado që
mjeranët ateistë deshën ta përkulnin,
ai qëndroi në të drejtën. E pikërisht
për këte martir të Kishës sonë Ortho-
dhokse ndjej një detyrim moral për të
shkruar, jo vetëm se e kam dashur dhe
njohur vetë, por se ishte njeri me botë
e kulturë të madhe, që i donte njerëzit
e luftonte për të mirën e tyre, ashtu
siç na mëson Krishti, se ishte njeriu
që në momentin e caktuar, luajti një
rol vendimtar në Kishë, për Orthodho-
ksinë në vendin tonë.
E futën burgjeve e në internime, sepse
ishte i drejtë e mbronte kanonet e Ki-
shës, sepse nuk u pajtua me masat e
marra nga rregjimi i pasluftës në dëm
të besimit, sepse pa të shkelej dinjiteti
i njeriut, e reagoi.
Vetëm pak shërbeu në detyrën e tij si
Episkop, sepse nuk e lanë. Në një letër
dërguar mikut të tij z. Beduli, më
E2.1967 nga Manastiri i Ardenicës,
ku veç të tjerave në vetmi kujton 25
vjetorin e hirotonisjes së tij, shkruan:
“Për të gjitha të kaluarat e falnderoj
Zotin që nuk më la vetëm, por perhera
nën hijen e Tij i përkrahun prej da-
shamirve të mi, me sa ndihma të dha-
nuna nga zembra: si ushqime, ashtu
dhe veshmbathje. Të gjithë këtyre
dashamirve t ’ujetëndihmëZoti Krisht
e Zoja Shen Mri, në Manastirin e së
Cillës jam tuj i kalue ditët e pleqnisë.
Por, tani si mbusha të 60 vjetat e mo
shes s ’ime, që nuk më mbeti ma kohë
e vullnet rinije për t ’u kthye përsri në
detyrë si sherbëtuer i Kishës Sonë Or
thodhokse popërsëris fjalët e Ap. Pa-
vlit: “Lëftova lujtën e mirë, mbarova
udhënë, ruajta besënë, (të cillen e kam
në zëmbërporsi flakë zjarmi); mbë të
pastajmenë më ruhet kurora e drejtë-
sisë, të cillen do të më apë Zoti n ’at
ditë; i drejti Gjyqtar; edhe jo vetëm
mue, po edhe gjith atyreve që duanë
të dukurit c Atij. (L. dytë e Ap. Pavlit
mb. Timoth. Kr. 4; 7-9) ”.
Sa thënie e bukur për besën ortho-
dhokse: të cilen e kam në zëmbër por
si flakë zjarmi.
Ja pra, ky ishte i ndieri episkop Irine
Banushi, që ndonëse mbush 25 vjet
që ka ndërruar jetë, mbetet i gjallë jo
vetëm në mendimin dhe kujtcsën e
njerëzve që e kanë njohur persona-
lisht, po kryesisht në historinë e Ki-
shës sonë Orthodhokse Autoqefale,
për të cilën sakrifikoi jetën në mbrojtje
të kanoneve të saj të shenjta.
SBBHS
“X ~I ë materialet e grumbulluara për Epi-