a Ungjilli Të mësojmë lutjet tona
^iësime të Terëndinjeriut,
Zotit tonëjisu ‘Krisftt
Dhe u tha atyre: Dikush
nga ju ka një mik,- dhe shkon
tek ai në mesnatë, e i thotë:
Mik, më jep hua tri bukë, se më
ka ardhur një mik nga rruga e
nuk kam ç’t’i vë përpara. Dhe
ai përgjigjet nga brenda: Mos
më mundo; dera tani është e
mbyllur, dhe fëmijët e mi
bashkë me mua janë në shtrat;
nuk mund të ngrihem që të t’i
jap; Po ju them: edhe sikur të
mos ngrihet t’ia japë se e ka
mik, për paturpësinë e tij do të
ngrihet t’i japë sa i nevojiten. Edhe unë po ju them:
Lypni, e do t’ju jepet; kërkoni, e do të gjeni; trokitni,
e do t’ju hapet. Sepse kushdo që lyp, merr; dhe kush kërkon,
gjen; dhe atij që troket, do t’i hapet. Dhe cili është ai baba
nga ju, që nëse i kërkon i biri bukë, mos i jep gur? Ose dhe
peshk, mos i jep gjarpër në vend të tij? Apo edhe në qoftë se
i kërkon vezë, mos i jep akrep? Po qe se ju, pra, që jeni të
ligj, dini t’u jepni dhurata të mira fëmijëve tuaj, sa më tepër
Ati që është në qiell do t’u japë Shpirt të mirë a tyre që ia
kërkojnë?
Lluk.lln5-13
Psalmi 48
Për bijtë e Koreut.
Dëgjoni këto, të gjithë ju kombet, mbani vesh, gjithë
ju banorët e botës.
Edhe vendasit, edhe bijtë e njerëzve të tjerë, të pasur
dhe të uarfër gjithë bashkë.
Goja ime do të flasë dituri, dhe mendimi i zemrës
sime do të jetë plot mençuri.
Do t’ia vë veshin tim fjalëve të urta, do ta shpjegoj
me zë kitare të fshehtën time.
Pse të frikësohem në ditë të keqe; kur të më rrethojë
paudhësia e atyre, Ata të cilët shpresojnë në fuqinë e vet
dhe krenohen me pasjen e tyre të madhe^
Vëllai nuk shpërblehet. A mund të shpërblehet
njeriu^
S’ do t’i japë Perëndisë çmimin e shpërblimit të
vetvetes, as çmimin e çlirimit të tij dhe u mundua përjetë
dhe do të rrojë deri në fund.
Nuk do të shohëprishje kur të shikojë të diturit duke
vdekur.
Do të humbasin në një kohë i marri dhe i leshti dhe
do t’ ua lënë të huajue pasurinë e tyre.
Dhe oarret e tyre do të je?ië banesat e tyre për jetë,
dhe tendat e tyre brez pas brezi; emrat e uet u dhanë tokave
të tyre.
Dhe njeriu që është me ndei’ nuk kuptoi; ai u ngjau
kafshëve të pamend dhe u bë njësoj me to.
Kjo rrugë e tyre është skandal për ta dhe pas këtyre
do të përparojnë me gojën e uet.
Si dhen në hadh u hodhën, vdekja do t’i kullosë.
Dhe në mëngjes të drejtët do t’i nënshtrojnë, dhe
ndihma e tyre do të prishet në hadh, nga lavdia e tyre u
dëbuan.
Poi; Perëndia do ta shpërblejë shpirtin tim nga dora
e hadhit kur të më marrë.
Mos u frikëso kur njeriu pasurohet, apo kur rritet
lavdia e shtëpisë së tij.
Sepse, kur të vdesë, me uete asgjë nuk do të marrë;
as lavdia e tij me të nuk do të zbresë.
Se shpirti i tij do t’ i bekohet gjatë jetës, do të të
lavdërojë ty kur t’i bësh të mira.
Do të hyjë tek brezi i etërve të tij, dhe më s’ do të
shohë dritë.
Dhe njeriu që është me nder, nuk kuptoi, ai u ngjau
kafshëve të pamend dhe u bë njësoj me to.
Lavdi Atit… Tani … Aliluia.