Mga shenjtorët e muajit
ÇOshënar jyiartimani (13 shkurt) J
9saak i Mbqlluri
(74 shkurt)
Në moshën 18-vjeçare doli
në një mal të vendliridjes së tij,
në Qesari të Palestinës (në fi-
llim të shek. të 5-të) dhe për-
paroi aq tepër, sa që shumë nje-
rëz vraponin tek ai për t’u shë-
ruar në trup dhe në shpirt. Për
këtë, Satanai e luftonte me të
gjitha mënyrat, madje, duke iu
shfaqur edhe si dragua.
Kështu, një herë i ligu nxiti
një prostitutë, e cila u mburr se
do ta bënte për vete. Prandaj,
ajo u vesh si varfanjake dhe një
natë me shtrëngatë bërtiste
jashtë shpellës së tij: “Më
shpëto; humba rrugën; do të më
hanë egërsirat; ti do ta kesh
gjynahun!” Mëdyshja ishte e
tmerrshme: ose do të rrezikohej
ajo trupërisht ose ai shpir-
tërisht! U lut dhe pasi e mori
brenda, hyri thellë në shpellë.
Në mëngjes e pa të veshur me
rroba të kushtueshme dhe me
stoli demoniake, që i kishte sje-
llë me vete. Lajkat për bukurinë
e tij dhe konfirmimet… e Shkri-
mit të Shenjtë për martesën, së
bashku me prekjet epshndje-
llëse, e lëkundën dhe prandaj
doli jashtë për të parë nëse po
vinin pelegrinët e tij dhe e
kapnin në flagrancë. Atëhere,
Perëndisë i erdhi keq për
asketizmin e tij 26-vjeçar dhe i
frymëzoi pendesën. Prandaj,
oshënari ndezi një zjarr dhe hyri
në të dy herë, derisa iu dogjën
këmbët dhe ndërkohë fliste me
vete për zjarrin e ferrit. Gruaja e
pacipë u trondit, flaku në zjarr
stolitë dhe kërkoi falje, duke
vajtuar. Me nxitjen e tij ajo u bë
murgeshë deri në vdekje, d.m.th
dymbëdhjetë vjet, në Bethlehem
(në manastirin e Paulës, nxënë-
ses së Oshënar Jeronimit, 15 qe-
rshor) dhe kreu mrekullira!
Omologjeti i virtytit, pasi u
shërua, pas shtatë muajve të
mundimshme, u vendos në një
ishull të pabanueshëm, pa pasur
strehë mbi kokë. Një kapiten
anijeje vinte herë pas here dhe i
sillte ujë, bukë dhe lëndë të parë
për t’i bërë litarë. Një herë u
rrezikua nga një shtrëngatë deti.
Pas dhjetë vjetësh pësoi të njëjtën
gjë: Një bukuroshe 25-vjeçare
ishte, duke u mbytur pranë
ishullit, ai e shpëtoi, po vetë ra
në det, por dy delfinë e nxorrën
në tokë! Për t’iu shmangur “su-
Imeve” të reja, lëvizte vazhdi-
misht çdo dy vjet nga një vend tek
tjetri. Dhe kështu fjeti në Athinë.
Ndërsa vajza nuk pranoi ta çonte
kapiteni i anijes në vendin e saj,
por qëndroi aty, për të vazhduar
jetën e oshënarit, derisa vdiq pas
gjashtë vjetësh.
Tregëtari rus Toropçanin, pasi
ndau pasurinë e tij, shkoi pranë
Shën Antonit (10 korrik), kryetar
i Lavrës së Shpellave të Kievit në
Ukrahinë.
Kur u bë murg, u tërhoq në
qelinë më mbytëse dhe më të
ngushtë, i veshur me lëkurë të
njomë, që iu tha në trup. Lutej,
bënte agripni, hante shumë pak
dhe fliste vetëm me oshënarin që
i sillte gjërat e domosdoshme.
Por, pas shtatë vjetësh u mburr
dhe atëhere dy demonë me
bukuri verbuese i komunikuan se
do të vinte “Krishtf, i cili vërtet
u shfaq në mes të një morie
“engjëjsh”. E vunë dhe ai iu fal…
Por, në çast shpërthyen britma
triumfi: “Je i yni”! “Krishti” 1 rfe-
më urdhëroi të vallëzonte! Disa
luanin muzikë shurdhuese dhe të
tjerët morën të gënjyerin në një
valle sfilitëse shumëorëshe. Në
mëngjes Antoni e kujtoi të vde-
kur. E nxori, pa pamjen e tij çrre-
gullisht të shpërfytyruar dhe
kuptoi ç’kishte ndodhur. E shëroi
vetë ai dhe të tjerë. Për dy vjet,
me shumë përpjekje dhe mund, i
jepnin ushqim të lëngshëm,
ndërsa nga qëndrimi shtrirë zuri
krimba… Më pas u përmirësua:
Eci në fillim këmbëdorazi, më
vonë me dy këmbët, por ai
ushqehej vetëm me zor, herë
me të butë, herë me qortime,
derisa erdhi në vete.
E mundonte veten përsëri
në mënyrë të pabesueshme, por
lart, bashkë me të tjerët dhe jo
poshtë, i izoluar në shpellë dhe,
duke u fryrë nga vetëkëna-
qësia. Qëndronte në kishë si
shtyllë, edhe pse sfilitej nga
puna në kuzhinë. Bëri mjaft
mrekulli, si: Disa i thanë një
herë me shaka të kapte një
korb. Ai u ngjit në pemë dhe e
kapi korbin, i cili nuk lëvizi.
Pas kësaj ata u trembën dhe ta-
shmë e respektonin. Dhe ai
shtirej si të qe i çekuilibruar
dhe keqtrajtohej nga të tjerët.
Një herë shuajti një zjarr, që
kishte dalë jashtë kontrollit,
duke shkelur mbi të këmbë-
zbathur! Për tre vjet djajtë
kërkonin ta bënin për vete,
duke e frikësuar me shumë
mënyra, por ai i zhdukte, duke
bërë kryqin. Pasi ata hoqën
dorë prej tij, shenjtori u
rivendos në shpellën e parë, por
shumë shpejt u sëmur dhe fjeti
(v.1090).
At Justini
Takimi Fotinisë, gruas
samaritane, me Krishtin o
përshkruan Ungjilli i Joanit (4,
5-42). Sipas sinaksarit, pesë
gratë e tjera ishin motra të saj.
Që të gjashta, si dhe dy djemtë
e shenjtores, Fotini (ose Viktori)
dhe më i vogli, Josiu, udhëtuan
dhe predikonin Krishtin, duke
pasur rezultate tepër të çmu-
ara. Fotinia (= e ndritur) dhe
Josiu vepronin në Kartagjenë,
të Afrikës së Veriut. Fotini, në
saj të trimërisë së tij, ishte bërë
nga Neroni (v. 54-68) kryegje-
neral dhe ishte urdhëruar për
të ndjekur të krishterët. Duka
idhujtar Sebastian e këshilloi
që t’i bindej urdhërit. Por ky
nuk pranoi, ndërsa Sebastian!
u vërbua dhe u bë memec, por
u pagëzua dhe u shërua në çast!
Nga kjo u ndriçuan edhe të
tjerë, gjë që do të përsëritej edhe
në të ardhmen. Neroni i mori
vesh këto dhe dërgoi për ta
arrestua£ Atëhere panë Zotin
JVlartirët Jotinia, 3otini, ^05^/ Sebastiani,
/lnatolia, 3otoa, 3otidha, Parashqevia, Qirjaqia
(26 shkurt)
që u jepte zemër dhe
që e mbiquajti krye-
gjeneralin Viktor (=
fitimtar).
Gratë shenjtore
dhe Josiu, pas një
zbulese të mbinatyr-
shme, erdhën në
Romë tek Neroni,
ndërsa, njëkohësisht
para tij sillnin Foti-
nin dhe Sebastianin.
Asnjë nuk nuk pranoi
të bënte flijime. Xhe-
latët e tyre herë pas
here pësonin ndonjë
të keqe, ndërsa vetë
ata, me ndihmën e
Krishtit, mbetën për
tre vjet të paprekur
nga torturat e një-
Shën 3otinia
pasnjëshme: gotitje me çekiç të
gishtërinjve, hedhje në furrë,
lagie me helmin nga magjistari
Lambad (ose Theokli, i cili më
pas besoi e u martirizua dhe e
kremtojmë sot), derdhje plumbi
të shkrirë ose uthulle në gojë,
vesh dhe hundë; shqyerje, djegie
me lambadha, verbim, burgosje
së bashku me gjarpërinj, kryqë-
zim kokëposhtë. Madje, iu prenë
edhe gjymtyrët. Më parë gratë
shenjtore nuk ishin gënjyer nga
sendet e florinjta që ju ofruan,
as nga shoqërimi me vajzën e
Neronit, Domnina, të cilën, për-
kundrazi, e pagëzuan me emrin
Anthusa.
Së fundi, Fotini u copëtua
kur e lidhën në majat e dy pe-
mëve të përkulura, të cilat i
lëshuan menjëherë, ndërsa të
tjerëve iu pre koka. Vetëm Fo
tinia fjeti më vonë në burg
(rreth vitit 67), pasi më parë e
kishin hedhur për pak kohë në
një pus të thatë.