Dy udhëtarë takuan njëherë në një fshat një plak në moshë shumë të thyer, i cili qëndronte pranë oxhakut të ndezur. Zunë me të muhabet dhe e pyetën:
– Si tu duk jeta o gjysh?
Ai iu përgjigj:
– Si një lugë mjaltë…
Me të vërtetë, jeta ka shumë bukuri. Mjafton që shikimi ynë të mos jetë i drejtuar vazhdimisht përtokë (nga vuajtjet), por të kthehet shpesh drejt lartësive, që të ndriçohet nga drita e qiellit!