Ένας κρυφός μαθητής βρήκε το θάρρος να ζητήσει από τον Πιλάτο το σώμα του Σταυρωμένου Διδασκάλου του. Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου, δεν συμφώνησε ποτέ με την καταδικαστική απόφαση των ομοτίμων του. Κατείχε υψηλή κοινωνική θέση και ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που περίμεναν με κρυφή ελπίδα τη βασιλεία του Θεού.

Καταγόταν από την Αριμαθαία, μια μικρή πόλη βορειοδυτικά της Ιερουσαλήμ, και διατηρούσε φιλικούς δεσμούς με τον Κύριο. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει για εκείνον πως ήταν μαθητής του Ιησού, αλλά κρυφά, από τον φόβο των Ιουδαίων της εποχής. Την κρίσιμη ώρα της Σταύρωσης, όταν οι άλλοι μαθητές είχαν κλειστεί στα σπίτια τους, εκείνος στάθηκε όρθιος μπροστά στον Ρωμαίο ηγεμόνα.

Μέσα στην καρδιά του ξύπνησε ξαφνικά η επιθυμία να αποδώσει τις μεγαλύτερες τιμές στον Δάσκαλο, τον οποίο δεν τόλμησε να υπηρετήσει φανερά όσο ζούσε. Ο Σταυρός, αντί να τον τρομάξει, τον όπλισε με μια απροσδόκητη δύναμη και αποφασιστικότητα. Έτσι ο πιο φοβισμένος έγινε ξαφνικά ο πιο γενναίος ανάμεσα σε όλους τους γνωστούς του Κυρίου.

Η αγάπη του ξεπέρασε τον φόβο του θανάτου και της κοινωνικής κατακραυγής που βάραινε πάνω του. Σήμερα, ύστερα από είκοσι περίπου αιώνες, είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι θάρρος χρειαζόταν για ένα τέτοιο τολμηρό βήμα μπροστά στην εξουσία. Ο Ιωσήφ γνώριζε πολύ καλά πόσο βαριά μπορούσε να αποβεί γι αυτόν η σχέση με έναν καταδικασμένο σε σταυρικό θάνατο.

Ίσως μάλιστα να πλήρωνε με την ίδια του τη ζωή αυτό το άνευ προηγουμένου τόλμημα ενώπιον του Πιλάτου. Παρ όλα αυτά, εκείνος προχώρησε αποφασιστικά και ζήτησε με παρρησία το άχραντο σώμα του Διδασκάλου του. Μαζί με τον Νικόδημο, που ήταν επίσης κρυφός μαθητής, κατέβασαν προσεκτικά το σώμα του Κυρίου από τον Σταυρό.

Το τύλιξαν με καθαρή σινδόνη και με εκλεκτά αρώματα, όπως όριζε η ταφική παράδοση των Ιουδαίων. Στη συνέχεια το τοποθέτησαν με ευλάβεια σε ένα καινούργιο, λαξευτό μνημείο μέσα στον κήπο της Γεθσημανή. Ο ίδιος ο Ιωσήφ είχε ετοιμάσει αυτόν τον τάφο για τον εαυτό του, μα τον παραχώρησε πρόθυμα στον Κύριο.

Παρούσες στην ταφή στάθηκαν η Παναγία Μητέρα και οι άγιες Μυροφόρες γυναίκες με σιωπηλό πένθος. Έπειτα κύλισαν μια μεγάλη πέτρα στη θύρα του μνήματος και αναχώρησαν με βαριά καρδιά. Έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που τόλμησε να παραλάβει και να ενταφιάσει με τιμές το σώμα του Εσταυρωμένου Ιησού.

Από εκείνη την ώρα και ως τις ημέρες μας, ένα τέτοιο θάρρος γράφτηκε και συνεχίζει να γράφεται στις ομορφότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Ο Ιωσήφ έγινε πρότυπο πίστης για όσους κρύβουν την αγαπή τους από φόβο των ανθρώπων γύρω τους. Μετά την Ανάσταση και την Πεντηκοστή, ο άγιος δεν έμεινε αδρανής μέσα στα όρια της Ιουδαίας.

Ταξίδεψε σε πολλά μέρη του τότε γνωστού κόσμου, κηρύσσοντας με ζήλο το Ευαγγέλιο του Χριστού. Η παράδοση τον φέρνει να φτάνει ως τα μακρινά νησιά της Βρετανίας, εκεί που λίγοι είχαν ακούσει το όνομα του Σωτήρα. Σε εκείνα τα χώματα συνέχισε το αποστολικό του έργο με υπομονή και αφοσίωση μέχρι τα στερνά του χρόνια.

Εκοιμήθη ειρηνικά στην Αγγλία, αφού παρέδωσε σε άλλους τη σκυτάλη του κηρύγματος. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις τριάντα μία Ιουλίου κάθε χρόνο. Παραμένει σύμβολο της πίστης που ωριμάζει στη σιωπή και ανθίζει την ώρα της μεγαλύτερης δοκιμασίας.