Me sandale hekuri në këmbë, Callinicus marshoi tetëdhjetë milje drejt zjarrit, duke kënduar psalme në vend që të bërtiste nga dhimbja. Në mes të shkretëtirës, ​​kur ushtarët që po e çonin drejt vdekjes po vdisnin nga etja, ai nxori ujë nga një shkëmb i thatë me lutjen e tij. Ai vinte nga Kilikia dhe u rrit që në moshë të re në devotshmërinë e besimit të krishterë. Kur ai u pjekur, atij i erdhi shumë keq për njerëzit që adhuronin idhujt e pajetë dhe jetonin larg Krishtit. Kështu ai vendosi të bënte xhiron e qyteteve dhe fshatrave, duke mësuar hapur fjalën e Ungjillit si një apostull tjetër. Kaloi nëpër shumë vende dhe më në fund mbërriti në Ankara të Galatisë, ku qëndroi për ca kohë. Me mësimin e tij të zjarrtë ai udhëhoqi një mori paganësh në besimin e Krishtit dhe në shpëtimin e shpirtit. Por kjo i tërboi priftërinjtë idhujtarë vendas, të cilët e arrestuan dhe e çuan të lidhur me sundimtarin mizor Sakerdon. Ai ishte një shërbëtor i zjarrtë i demonëve dhe një armik i vendosur i çdo të krishteri besnik në provincën e tij. Sakerdonasi e përballoi me një vështrim plot tërbim dhe e pyeti se si guxoi një i huaj të shqetësonte popullin e tij. Ai e akuzoi atë se i pengonte njerëzit të sakrifikonin për perënditë që perandori dhe e gjithë bota adhuronin. Martiri u përgjigj me qetësi se ai është një shërbëtor i Krishtit dhe se po vuan për vëllezërit e tij të humbur. Ai shtoi se do të donte ta çonte vetë gjykatësin nga errësira e demonëve në dritën e vërtetë. Zoti u tërbua dhe kërcënoi me tortura të tmerrshme nëse nuk e mohonte besimin e tij në Krishtin. Callinicus iu përgjigj se çdo mundim për Zotin e tij bëhet i ëmbël si ushqimi për të uriturin. Ai nuk i frikësohej as zjarrit, as shpatës, as vdekjes, sepse priste jetën e përjetshme nga Perëndia. Pastaj gjykatësi urdhëroi ta zhvisnin dhe ta rrihnin pa mëshirë me qetë. Predikuesi bërtiste për t’u bërë thirrje perëndive të shpëtonin. Por dëshmori qeshi me torturat e moderuara dhe kërkonte goditje edhe më të ashpra. Atëherë Sakerdonusi urdhëroi ta varnin dëshmorit në një pemë dhe t’i grisnin mishin me kthetra hekuri. E prenë aq thellë sa eshtrat i shfaqeshin nëpër plagë. Por Kaliniku qeshi sikur po torturonin ndonjë trup të huaj dhe jo të tijin. Ai po i thoshte gjykatësit që ta thyente edhe më fort, sepse çdo plagë i ngopte shpirtin me praninë e Krishtit. Duke parë se tirani ishte i palëkundur, mendoi një plan më të tmerrshëm. Ai i urdhëroi ata të veshin sandale hekuri me thonj me majë të drejtuar nga brenda. Ai më pas bëri që ai të rrihej në qytetin e Gagrës, rreth tetëdhjetë milje larg. Atje ai planifikoi ta digjte para besimtarëve që kishte tërhequr nga Krishti. Ai shpresonte se vdekja e tmerrshme e mësuesit do t’i frikësonte neofitët dhe do t’i kthente në idhujtari. Kështu ai ua dorëzoi atletin e Krishtit ushtarëve mizorë, të cilët hipën në kuajt e tyre. Dëshmori eci përpara tyre i lidhur, ndërsa ata vazhdimisht e rrihnin për të ecur më shpejt në rrugë. Edhe pse thonjtë i shpuan këmbët, Kaliniku ecte sikur nuk ndjente dhimbje. Ai këndoi me zë të lartë psalmin e Davidiit për Zotin që dëgjon britmën e besimtarëve të tij. Ushtarët u mrekulluan me qëndresën e tij dhe vrapuan me vështirësi pas atij udhëtari të plagosur. Kur arritën në vendin e quajtur Matrica, dielli i korrikut u digjte kokën në mënyrë të padurueshme. Ujë nuk kishte askund dhe ushtarëve filluan t’u bien të fikët nga etja bashkë me kuajt. Me lot në sy ata iu lutën dëshmorit që t’i lutej Zotit të tij për ndihmë. Ata i kërkuan falje dhe i shpjeguan se po e torturonin kundër dëshirës së tyre. Kaliniku i vinte keq për armiqtë e tij dhe donte të kthente të mirën me të keqen. Ai qëndroi pranë një shkëmbi në rrugë dhe ngriti sytë drejt qiellit. Ai iu lut Despotit të krijimit që dikur ujiti Moisiun dhe njerëzit në shkretëtirë. Ai kërkoi që nga guri të dilte ujë, në mënyrë që emri i Tij i shenjtë të lavdërohej mes jobesimtarëve. Sapo mbaroi namazin, nga shkëmbi i fortë doli menjëherë një burim me ujë të freskët. Të gjithë pinin nga bulimia dhe thërrisnin se i madh është Zoti i të krishterëve në botë. Ai burim mbeti i gjallë dhe vazhdoi të buronte ujë në kujtim të përjetshëm të mrekullisë. Ushtarët dhe kuajt e freskuar vazhduan rrugën dhe shpejt arritën në muret e Gangrës. Nuk kishin si të donin të vrisnin bamirësin që i shpëtoi nga vdekja e sigurt. Por ata i trembeshin zemërimit të Sakerdonit, i cili do t’i vriste mizorisht nëse nuk do t’i bindeshin urdhrit. Kështu ata ndezën një furrë të madhe dhe e vendosën dëshmitarin pranë flakëve. Ai, plot gëzim, vulosi trupin e tij me llojin e Kryqit dhe filloi të lutej. Ai e falënderoi Atin qiellor që e kualifikoi të vdiste për emrin e Tij të shenjtë. Ai kërkoi të merrte shpirtin e tij në paqe dhe të turpëronte armiqtë e së vërtetës. Me këto fjalë ai hyri në mes të zjarrit dhe ia dorëzoi shpirtin Zotit. Kur furra u shua, trupi i ndershëm u gjet plotësisht i paprekur nga flakët. Besimtarët e pritën me nderim dhe e varrosën duke lavdëruar Zotin Triuni.