Πάνω από τον ναό φάνηκε η Παναγία με λευκό ωμοφόριο, ενώ άγγελοι με γυμνά σπαθιά την συνόδευαν στον ουρανό. Τα βέλη που έριξαν οι Τάταροι εναντίον της γύρισαν πίσω και πλήγωσαν τους ίδιους τους τοξότες που τα έστειλαν. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Ποτσάεφ θεωρείται ένα από τα πιο σεβάσμια ιερά κειμήλια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως στο Ποτσάεφ της Ουκρανίας και τιμάται σε ολόκληρο τον σλαβικό κόσμο. Πιστοί από τη Ρωσία, τη Βοσνία, τη Σερβία, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες προσέρχονται με ευλάβεια στον τόπο της. Ακόμη και Χριστιανοί άλλων ομολογιών τιμούν την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Ποτσάεφ.

Η ιερή εικόνα φυλάσσεται στη Λαύρα του Ποτσάεφ για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια συνεχούς προσκυνήματος. Αμέτρητα θαύματα έχουν συντελεστεί ενώπιον της θαυματουργής εικόνας μέσα στους αιώνες αυτούς. Στη μονή φυλάσσονται ειδικά βιβλία όπου καταγράφονται οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έλαβαν τη χάρη της Παναγίας.

Πολλοί θεραπεύτηκαν από βαριές αρρώστιες, άλλοι ελευθερώθηκαν από ακάθαρτα πνεύματα και αρκετοί σώθηκαν από αιχμαλωσία. Πολλοί αμαρτωλοί οδηγήθηκαν επίσης σε ειλικρινή μετάνοια μέσα από τη μυστική παρέμβαση της Θεοτόκου. Η σημερινή εορτή θεσπίστηκε για να τιμάται η σωτηρία της Λαύρας από την πολιορκία των Τούρκων το καλοκαίρι του χιλίων εξακοσίων εβδομήντα πέντε.

Στα χρόνια του Πολωνού βασιλιά Ιωάννη Σομπιέσκι, και ενώ μαινόταν ο πόλεμος της Ζμπαράζ, τάγματα Τατάρων όρμησαν εναντίον του μοναστηριού. Διοικητής τους ήταν ο Χαν Νουρεντίν, ο οποίος μέσω της περιοχής του Βισνέβετς οδήγησε τα στρατεύματα ενάντια στους μοναχούς. Οι Τάταροι περικύκλωσαν τη μονή από τρεις πλευρές και άρχισαν να ετοιμάζουν επίθεση εναντίον της.

Τα αδύναμα τείχη και τα πέτρινα κτίσματα της Λαύρας δεν μπορούσαν να προσφέρουν ουσιαστική προστασία σε μια τόσο μεγάλη πολιορκία. Ο ηγούμενος Ιωσήφ Δοβρομίρσκι παρακάλεσε τους αδελφούς και τους λαϊκούς να καταφύγουν στους ουράνιους προστάτες της μονής. Όλοι μαζί στράφηκαν με δάκρυα στην Υπεραγία Θεοτόκο και στον Άγιο Ιώβ του Ποτσάεφ.

Οι μοναχοί και ο λαός προσεύχονταν με θέρμη και έπεφταν με γονυκλισίες μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Παράλληλα προσκυνούσαν τη λειψανοθήκη που φύλασσε τα τίμια λείψανα του Αγίου Ιώβ του Ποτσάεφ. Όλη η μονή έγινε ένας τόπος ικεσίας και πνευματικής αγρυπνίας ενώ έξω καραδοκούσαν οι εχθροί.

Καθώς ξημέρωνε η εικοστή τρίτη ημέρα του Ιουλίου, οι Τάταροι ετοιμάζονταν για την τελική έφοδό τους κατά της μονής. Ο ηγούμενος έδωσε εντολή να ψαλεί ο Ακάθιστος Ύμνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο μέσα στον ναό. Μόλις ακούστηκαν τα πρώτα λόγια, «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ», η Παναγία φανερώθηκε πάνω από τον ναό.

Φορούσε λευκό και λαμπερό ωμοφόριο απλωμένο σαν σκέπη, ενώ άγγελοι με γυμνά σπαθιά την περιστοίχιζαν στον ουρανό. Δίπλα της στεκόταν ο Άγιος Ιώβ και υποκλινόταν με ευλάβεια, ικετεύοντας τη Μητέρα του Θεού να υπερασπιστεί τη μονή. Οι Τάταροι νόμισαν αρχικά ότι το ουράνιο στράτευμα ήταν μια ψευδαίσθηση των ματιών τους.

Μέσα στη σύγχυσή τους άρχισαν να ρίχνουν βέλη εναντίον της Θεοτόκου και του Αγίου Ιώβ. Όμως τα βέλη γύριζαν πίσω και πλήγωναν τους ίδιους τους τοξότες που τα εκτόξευσαν. Φόβος μεγάλος κυρίεψε τους εχθρούς και άρχισαν να φεύγουν πανικόβλητοι.

Ποδοπατούσαν και σκότωναν ο ένας τον άλλον στην απελπισμένη φυγή τους. Οι υπερασπιστές της μονής τους καταδίωξαν και αιχμαλώτισαν πολλούς από αυτούς. Αργότερα αρκετοί αιχμάλωτοι ασπάστηκαν την Ορθόδοξη πίστη και παρέμειναν για πάντα στη μονή.

Το έτος χίλια επτακόσια είκοσι ένα η Λαύρα του Ποτσάεφ κατελήφθη από τους Ουνίτες και πέρασε σε δύσκολη περίοδο. Παρά τη μεγάλη αυτή δοκιμασία, το Χρονικό της μονής καταγράφει πεντακόσια τριάντα εννέα θαύματα της θαυματουργής εικόνας. Στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα, ο Ουνίτης κόμης Νικόλαος Ποτότσκι έγινε ευεργέτης της μονής μετά από μια θαυμαστή περιπέτεια.

Κάποια μέρα κατηγόρησε τον αμαξά του ότι αναποδογύρισε την άμαξα εξαιτίας των αφηνιασμένων αλόγων του δρόμου. Πάνω στον θυμό του τράβηξε το πιστόλι του για να εκτελέσει επιτόπου τον δυστυχισμένο υπηρέτη του. Ο αμαξάς στράφηκε τότε προς το βουνό του Ποτσάεφ και ύψωσε τα χέρια του προς τα εκεί.

Φώναξε με δυνατή φωνή να τον σώσει η Μητέρα του Θεού η εικονιζόμενη στη θαυματουργή εικόνα του Ποτσάεφ. Ο Ποτότσκι πάτησε αρκετές φορές τη σκανδάλη του πιστολιού που ποτέ άλλοτε δεν τον είχε προδώσει. Όμως το όπλο αρνιόταν να εκπυρσοκροτήσει και ο αμαξάς παρέμενε ζωντανός μπροστά στα μάτια του.

Ο κόμης έτρεξε αμέσως μπροστά στη θαυματουργή εικόνα και αφιέρωσε τον εαυτό του και την περιουσία του στη μονή. Με τα χρήματα του κόμη Ποτότσκι ανεγέρθηκε ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Χτίστηκαν επίσης και άλλα κτίρια για τις ανάγκες των αδελφών μέσα στον χώρο της Λαύρας του Ποτσάεφ.

Το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα δύο η μονή επέστρεψε επίσημα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η επιστροφή αυτή σφραγίστηκε με τη θαυμαστή θεραπεία της τυφλής νεαρής Άννας Ακιμτσούκοβα. Η κοπέλα είχε φτάσει στο ιερό προσκύνημα μαζί με τη γιαγιά της που ήταν εβδομήντα ετών.

Είχαν διανύσει διακόσιες βέρστια από το Κρεμενέτς-Ποντόλσκ για να φτάσουν στη θαυματουργή εικόνα. Σε ανάμνηση αυτής της θαυμαστής θεραπείας ο αρχιεπίσκοπος Βολυνίας και αρχιμανδρίτης της Λαύρας Ιννοκέντιος όρισε ειδική τάξη. Καθιέρωσε δηλαδή να ψάλλεται κάθε Σάββατο ο Ακάθιστος Ύμνος μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Στα χρόνια του αρχιμανδρίτη Αγαθαγγέλου, αρχιεπισκόπου Βολυνίας, χτίστηκε ξεχωριστό παρεκκλήσι μέσα στις στοές του ναού της Αγίας Τριάδος. Το παρεκκλήσι αυτό εγκαινιάστηκε την εικοστή τρίτη ημέρα του Ιουλίου του χίλια οκτακόσια εβδομήντα πέντε. Καθιερώθηκε σε ανάμνηση της θαυμαστής νίκης κατά των Τατάρων.