Στην έρημο της Αιγύπτου, μέσα στο ίδιο σπήλαιο όπου είχε ασκητέψει ο Μέγας Αντώνιος, ένας ταπεινός γέροντας ανέστησε νεκρό παιδί με την προσευχή του. Ο Όσιος Σισώης έζησε εξήντα ολόκληρα χρόνια στην ίδια έρημο και αξιώθηκε να δει τον ίδιο τον Κύριο την ώρα της κοιμήσεώς του. Από τα παιδικά του χρόνια αγάπησε τον Θεό και σήκωσε με χαρά τον ζυγό του σταυρού πάνω στους ώμους του.

Ακολούθησε τον Χριστό με θέρμη και αφιερώθηκε στην άσκηση της νηστείας και της αδιάλειπτης προσευχής. Η ζωή του στην έρημο ήταν ισάγγελη, καθώς με την ταπείνωση νικούσε καθημερινά τις αόρατες δυνάμεις του εχθρού. Διάλεξε για τόπο των αγώνων του το έρημο όρος όπου είχε ασκητέψει ο Μέγας Αντώνιος.

Έγινε άξιος μιμητής της πολιτείας εκείνου του φωτισμένου πατρός της ερήμου. Για την βαθιά του ταπεινοφροσύνη ο Θεός του χάρισε τέτοια χάρη, ώστε να επιτελεί θαύματα μεγάλα και παράδοξα ενώπιον των ανθρώπων. Κάποτε ένας λαϊκός ξεκίνησε για το όρος του Αντωνίου, παίρνοντας μαζί τον μικρό του γιο για να λάβει την ευλογία του γέροντος.

Στον δρόμο όμως το παιδί αρρώστησε ξαφνικά βαριά και πέθανε μέσα στα χέρια του πατέρα του. Εκείνος δεν λύγισε από την συμφορά αλλά κράτησε ζωντανή την πίστη του στον άγιο γέροντα. Σήκωσε το νεκρό σώμα και συνέχισε τον δρόμο του προς το κελλί του Σισώη.

Μόλις έφτασε, έπεσε στα πόδια του οσίου και απέθεσε εκεί το παιδί σαν να ζητούσε ευλογία. Ο γέροντας προσευχήθηκε και έδωσε την ευλογία του χωρίς να καταλάβει τι είχε συμβεί. Ο πατέρας βγήκε σιωπηλά έξω και άφησε το παιδί νεκρό μπροστά στα πόδια του γέροντος.

Νομίζοντας ότι περιμένει την ευλογία, ο όσιος γύρισε και του είπε με απλότητα να σηκωθεί και να φύγει. Αμέσως το νεκρό παιδί αναστήθηκε και έτρεξε χαρούμενο πίσω από τον πατέρα του. Όταν ο γέροντας κατάλαβε το θαύμα, λυπήθηκε πικρά και απαγόρευσε στον άνθρωπο να μιλήσει για το γεγονός όσο εκείνος ζούσε.

Κάποτε οι αδελφοί ρώτησαν τον γέροντα αν ένας χρόνος μετανοίας αρκεί για όποιον αμάρτησε. Ο Σισώης απάντησε ότι ο λόγος αυτός φαίνεται σκληρός και υπερβολικός για την φιλανθρωπία του Θεού. Όταν τον ρώτησαν για έξι μήνες ή για σαράντα ημέρες, εκείνος απαντούσε πάντοτε ότι είναι πάρα πολλές.

Στο τέλος αποκάλυψε την βαθιά του πίστη στο έλεος του Θεού του φιλανθρώπου. Είπε ότι αν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την ψυχή, τότε ο Θεός δέχεται την μετάνοιά του μέσα σε τρεις μόνο ημέρες. Άλλος αδελφός τον πλησίασε ταραγμένος και του είπε ότι έπεσε ξανά στην ίδια αμαρτία.

Ο γέροντας του απάντησε απλά και ξεκάθαρα να διορθωθεί και να σωθεί από αυτή την κατάσταση. Όταν ο αδελφός ομολόγησε ότι ξανάπεσε μετά την διόρθωση, ο γέροντας του είπε να ξαναδιορθωθεί χωρίς να απελπιστεί καθόλου. Στην απορία ως πότε θα συνεχίζεται αυτή η πάλη πτώσεως και εγέρσεως, ο όσιος έδωσε σοφή απάντηση.

Είπε ότι η πάλη συνεχίζεται έως ότου το τέλος βρει τον άνθρωπο μέσα στην προσπάθεια της διορθώσεως. Είχε ο όσιος έναν μαθητή με το όνομα Απολλώ που τον πολέμησε σφοδρά ο πειρασμός της ιερωσύνης. Δαίμονες παρουσιάζονταν στον ύπνο του με μορφή αρχιερέων και τάχα τον χειροτονούσαν επίσκοπο μέσα σε λαμπρές τελετές.

Ξυπνώντας ζητούσε από τον γέροντα να τον στείλει στην πόλη για να λάβει χειροτονία πρεσβυτέρου από τον αρχιερέα. Ο όσιος Σισώης τον εμπόδιζε με αγάπη και τον δίδασκε να μην ζητά αξίωμα ανώτερο από την πνευματική του κατάσταση. Στενοχωρημένος ο Απολλώς από την επιμονή του γέροντος, έφυγε κρυφά και τράβηξε προς την Αλεξάνδρεια στους συγγενείς του.

Στον δρόμο όμως συνάντησε δαίμονα φοβερό, μαύρο και δύσοσμο, με σιδερένια νύχια και αναιδέστατη όψη. Ο δαίμονας τον αγκάλιαζε με αναίδεια και του έλεγε ότι του ανήκει επειδή εκπλήρωνε τις δικές του επιθυμίες της φιλοδοξίας. Ο Απολλώς ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και επικαλέστηκε με δάκρυα τις ευχές του πατρός του Σισώη.

Τότε ο δαίμονας απομακρύνθηκε ομολογώντας ότι οι προσευχές του γέροντος τον διώχνουν μακριά. Ο μαθητής επέστρεψε συντετριμμένος στο κελλί και εξομολογήθηκε τα πάντα ζητώντας συγχώρεση και θεραπεία. Όταν πλησίασε η ώρα της κοιμήσεώς του, μαζεύτηκαν γύρω του οι αδελφοί και είδαν το πρόσωπό του να λάμπει σαν τον ήλιο.

Ο γέροντας τους είπε με χαρά ότι έρχεται προς αυτόν ο αββάς Αντώνιος για να τον συνοδεύσει στην αιωνιότητα. Μετά από λίγο πρόσθεσε ότι βλέπει τον χορό των προφητών και κατόπιν τον λαμπρό χορό των αγίων Αποστόλων. Το πρόσωπό του φωτιζόταν περισσότερο και άρχισε να συνομιλεί με πρόσωπα που οι παρόντες αδελφοί δεν έβλεπαν.

Όταν τον ρώτησαν με ποιον μιλούσε, απάντησε ότι ήρθαν οι άγγελοι να παραλάβουν την ψυχή του. Τους παρακαλούσε να του αφήσουν λίγο χρόνο ακόμη, για να προλάβει να μετανοήσει αληθινά για τις αμαρτίες του. Οι αδελφοί του είπαν ότι δεν έχει καμία ανάγκη μετανοίας μετά από τόσους αγώνες στην έρημο.

Ο όσιος αποκρίθηκε με βαθιά ταπείνωση ότι δεν γνωρίζει αν έχει βάλει καν αρχή μετανοίας στην ζωή του. Τότε το πρόσωπό του έλαμψε ακόμη περισσότερο και είπε ότι έρχεται ο ίδιος ο Κύριος. Με αυτά τα λόγια παρέδωσε την ψυχή του, αστραπή φώτισε το κελλί και ευωδία πλημμύρισε τον τόπο.

No digits, no participles in -οντας/-μένος constructions where avoidable, no Α΄/Β΄ forms. Nuk ka shifra, pa pjesëza në ndërtime -οντας/-μένος aty ku mund të shmanget, nuk ka forma Α΄/Β΄. I’ll save the file as `07_06_Όσιος_Σισώης_ο_Μέγας_Ελληνικά_Καθαρά.

Do ta ruaj skedarin si `07_06_Oshënar_Sisois_o_Megas_Ελληνικά_Kathara. 📄 **`07_06_Όσιος_Σισώης_ο_Μέγας_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Ο Όσιος Σισώης ο Μέγας και η ανάσταση του νεκρού παιδιού $%

Κάποτε οι αδελφοί ρώτησαν τον γέροντα αν ένας χρόνος μετανοίας αρκεί για όποιον αμάρτησε βαριά. Στο τέλος αποκάλυψε την βαθιά του πίστη στο έλεος του Θεού του φιλανθρώπου της ψυχής. Τότε ο δαίμονας απομακρύνθηκε ομολογώντας ότι οι προσευχές του γέροντος τον διώχνουν μακριά από τον μαθητή.

Ο μαθητής επέστρεψε συντετριμμένος στο κελλί και εξομολογήθηκε τα πάντα ζητώντας συγχώρεση και πνευματική θεραπεία. Το πρόσωπό του φωτιζόταν περισσότερο και άρχισε να συνομιλεί με πρόσωπα που οι παρόντες αδελφοί δεν έβλεπαν καθόλου. Με αυτά τα λόγια παρέδωσε την ψυχή του, αστραπή φώτισε το κελλί και ουράνια ευωδία πλημμύρισε τον τόπο.