Η οικογένεια των Περσών μαρτύρων στη Ρώμη

Ένας πλούσιος Πέρσης άρχοντας άφησε την πατρίδα του και ταξίδεψε ως τη Ρώμη μαζί με τη γυναίκα και τα δύο παιδιά του για έναν σκοπό. Ήθελαν να προσκυνήσουν τους τάφους των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, την εποχή που ο αυτοκράτορας Κλαύδιος εξόντωνε ανελέητα τους χριστιανούς. Ο άγιος Μαρίνος καταγόταν από επιφανή περσική οικογένεια και ήταν γιος του Μαρομαίου, του πρώτου άρχοντα μετά τον βασιλιά της Περσίας.

Η σύζυγός του Μάρθα ήταν θυγατέρα του Κουσινίτη, ξακουστού άρχοντα της ίδιας χώρας. Μαζί τους ταξίδεψαν και τα δύο αγόρια τους, ο Αυδίφαξ και ο Αββακούμ, με την ίδια φλόγα πίστεως στην καρδιά. Πούλησαν ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους και μοίρασαν γενναιόδωρα τα χρήματα στους φτωχούς της πατρίδας τους.

Τα υπόλοιπα τα κράτησαν για να υπηρετήσουν τους χριστιανούς της Ρώμης που υπέφεραν στις φυλακές. Μόλις έφτασαν στην αιώνια πόλη, άρχισαν αμέσως να επισκέπτονται τους δεσμώτες αδελφούς τους. Έπαιρναν επίσης τα σώματα όσων είχαν θανατωθεί για το όνομα του Χριστού και τα παρέδιδαν με ευλάβεια στη γη.

Η ζωή τους έγινε διακονία αγάπης και θυσίας μέσα στους κινδύνους της σκληρής εποχής. Σε μια από τις φυλακές αυτές συνάντησαν τον άγιο μάρτυρα Κυρίνο, που είχε ήδη υπομείνει πολλά βασανιστήρια για την πίστη του στον Χριστό. Έπεσαν στα πόδια του και ζήτησαν τις ευχές του ταπεινά.

Στη συνέχεια του έπλεναν τα πόδια και ραντίζονταν με το ίδιο νερό σαν αγιασμό, μένοντας κοντά του οκτώ ολόκληρες ημέρες. Εκείνη την περίοδο ο αυτοκράτορας πρόσταξε να εκτελούνται χωρίς δίκη όσοι ομολογούσαν τον Χριστό ως αληθινό Θεό. Διακόσιοι εξήντα χριστιανοί είχαν καταδικαστεί να σκάβουν χώμα κοντά στη Σαλαρία οδό, σε εργαστήρια αγγειοπλαστικής έξω από την πόλη.

Ο αυτοκράτορας διέταξε στρατιώτες να τους τοξεύσουν όλους μέσα στο πλήθος του λαού και να καούν τα λείψανά τους. Όταν ο Μαρίνος και η Μάρθα έμαθαν το θλιβερό γεγονός, βυθίστηκαν σε βαθιά λύπη και αναζήτησαν τρόπο να βοηθήσουν. Με τη συνοδεία του πρεσβυτέρου Ιωάννη πήγαν νύχτα στον τόπο της σφαγής και έβγαζαν τα μισοκαμένα σώματα κρυφά από τη φωτιά.

Τα τύλιγαν σε καθαρά λευκά υφάσματα και τα έθαβαν με τάξη σε σπηλιά κοντά στο όρος Κεκούμερ. Μαζί τους έθαψαν και τον τριβούνο Βλάστο, που είχε σφαγιαστεί πιστός στον Κύριο. Όταν επέστρεψαν στη φυλακή του αγίου Κυρίνου, βρήκαν το κελί άδειο και έμαθαν το λυπηρό γεγονός του θανάτου του.

Ο άγιος είχε σφαγιαστεί με μάχαιρα και το σώμα του είχε ριχτεί μέσα στα νερά του Τίβερη ποταμού. Περίμεναν να πέσει το σκοτάδι, αναζήτησαν το σώμα στον ποταμό και το ενταφίασαν με ευλάβεια στο μνήμα του Ποντιανού. Καθώς επέστρεφαν, άκουσαν ψαλμωδίες από ένα σπίτι κοντά στον ποταμό μέσα στη νύχτα.

Ήταν χριστιανοί συναγμένοι γύρω από τον επίσκοπο Κάλλιστο, που τελούσαν αγρυπνία και δοξολογούσαν τον Θεό. Χτύπησαν την πόρτα με χαρά, αλλά οι μέσα δίσταζαν, φοβούμενοι μήπως ήταν ειδωλολάτρες διώκτες. Τότε ο επίσκοπος είπε με θάρρος ότι ο Χριστός χτυπά την πόρτα και πρέπει να του ανοίξουν χωρίς δισταγμό.

Άνοιξε ο ίδιος και η οικογένεια γονάτισε ζητώντας την ευλογία του. Έμειναν δύο μήνες κοντά στους πιστούς, κρυμμένοι την ημέρα και συναγμένοι τη νύχτα στην προσευχή. Παράλληλα, ο αυτοκράτορας οδήγησε στο παλάτι του τον σεβάσμιο πρεσβύτερο Βαλεντίνο, για να τον ανακρίνει σχετικά με την πίστη του στον αληθινό Θεό.

Ο Βαλεντίνος μίλησε με παρρησία και αποκάλυψε στον Κλαύδιο τη δωρεά της αληθινής πίστης στον Χριστό. Συμβούλεψε τον αυτοκράτορα να μετανοήσει για το αίμα των αγίων και να δεχθεί το άγιο βάπτισμα. Η καρδιά του αυτοκράτορα συγκλονίστηκε για λίγο, όμως ο έπαρχος Καλπούρνιος τον γύρισε πάλι στην παλιά του σκληρότητα και πλάνη.

Παρέδωσε τον Βαλεντίνο στον Αστέριο, έναν σοφό αξιωματούχο, για να τον μεταπείσει με τη λογική του. Στο σπίτι του Αστερίου ο άγιος προσευχήθηκε θερμά στον φωτοδότη Κύριο και του παρουσιάστηκε μια θαυμαστή ευκαιρία. Ο Αστέριος είχε μια κόρη που είχε τυφλωθεί πριν συμπληρώσει τα δύο της χρόνια.

Ο Βαλεντίνος έβαλε το χέρι του πάνω στα μάτια της και επικαλέστηκε τον Χριστό ως αληθινό φως του κόσμου. Η μικρή απέκτησε αμέσως την όρασή της και η οικογένεια έπεσε στα πόδια του αγίου με δάκρυα. Έσπασαν τα είδωλα του σπιτιού, ελευθέρωσαν τους δεσμώτες τους, χάρισαν τα χρέη και ετοιμάστηκαν για την κολυμβήθρα.

Βαπτίστηκαν σαράντα έξι ψυχές μαζί με τον Αστέριο, και έλαβαν την ευλογία του επισκόπου Καλλίστου στο σπίτι τους. Όταν έμαθε ο αυτοκράτορας τη μεταστροφή του Αστερίου, έστειλε αμέσως στρατιώτες να συλλάβουν όλους τους ενοίκους του σπιτιού. Μαζί τους πιάστηκαν και ο Μαρίνος, η Μάρθα και τα παιδιά τους, που βρίσκονταν εκεί τριάντα δύο ημέρες με χαρά πνευματική.

Ο Κλαύδιος χώρισε την περσική οικογένεια από τους υπολοίπους και έστειλε τον Αστέριο δεμένο στην Όστια για κρίση. Εκεί ο δικαστής Γελάσιος τους έριξε στη φυλακή και ύστερα από είκοσι ημέρες τους οδήγησε ενώπιόν του για ανάκριση. Ο Αστέριος ομολόγησε ότι λατρεύει μόνο τον αληθινό Θεό των ουρανών και απέρριψε τα μάταια είδωλα.

Ο δικαστής διέταξε να τους κρεμάσουν, να τους χτυπήσουν με ράβδους και να τους πετάξουν στα άγρια θηρία της αρένας. Όμως τα θηρία δεν τους πείραξαν καθόλου και στάθηκαν ταπεινά μπροστά στον άγιο Αστέριο. Στη συνέχεια άναψαν τεράστια πυρά για να τους κάψουν, αλλά η φωτιά έσβησε αμέσως και έγινε δροσιά γύρω τους.

Τότε ο νικημένος δικαστής διέταξε να αποκεφαλίσουν άλλους και να λιθοβολήσουν άλλους έξω από την πόλη. Έτσι ολοκληρώθηκε το ένδοξο μαρτυρικό αγώνισμα του Αστερίου και της συνοδείας του. Στη Ρώμη ο αυτοκράτορας έφερε σε δίκη τον Βαλεντίνο και τους τέσσερις Πέρσες πιστούς της οικογένειας.

Πρώτα διέταξε να χτυπήσουν τον Βαλεντίνο σκληρά με ράβδους και έπειτα να του αποκεφαλίσουν το άγιο κεφάλι. Ύστερα ρώτησε τον Μαρίνο πού βρίσκονται τα χρυσά και τα ασήμια που έφεραν από την Περσία. Ο μάρτυρας απάντησε ταπεινά ότι τα παρέδωσαν στον Θεό, ο οποίος τους τα είχε δώσει προσωρινά μέσα στον κόσμο.

Οργισμένος ο αυτοκράτορας τους παρέδωσε στον έπαρχο Μουσκιανό, για να τους θανατώσει μετά από βασανιστήρια. Ο Μουσκιανός κάθισε στον ναό της θεάς Τελλούδας και ξάπλωσε πρώτα τον Μαρίνο για ράβδισμα μπροστά στα παιδιά του. Έπειτα χτύπησαν με τον ίδιο τρόπο τον Αυδίφαξ και τον Αββακούμ, ενώ η μητέρα Μάρθα τους ενίσχυε με λόγια αγάπης.

Τους κρέμασαν, τους ξέσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια και τους έκαψαν τα πλευρά με αναμμένες λαμπάδες. Ύστερα τους έκοψαν τα χέρια και τα κρέμασαν στους λαιμούς τους ως δείγμα ντροπής. Η Μάρθα μάζευε με αγαλλίαση το αίμα των παιδιών της και αλειφόταν με αυτό ως δροσερό μύρο.

Οι στρατιώτες τους περιέφεραν δεμένους σε όλη τη Ρώμη με κήρυκα μπροστά, που τους κατηγορούσε για την πίστη τους. Εκείνοι ομολογούσαν με ψηλά κεφάλια ότι οι θεοί των ειδωλολατρών είναι δαίμονες, που θα χάσουν τον αυτοκράτορα μαζί με τους οπαδούς του. Τους έβγαλαν δεκατρία στάδια μακριά από την πόλη, στον τόπο που λεγόταν Νύμφη Καταβάσσι.

Εκεί αποκεφάλισαν τον Μαρίνο, τον Αυδίφαξ και τον Αββακούμ, ενώ τη μητέρα Μάρθα την έπνιξαν μέσα στα νερά κοντινού ποταμού. Μια ευλαβής χριστιανή, η Φιλικίτα, πήρε κρυφά τα ιερά λείψανα των αποκεφαλισμένων μαρτύρων στα χέρια της. Αναζήτησε επίσης το σώμα της Μάρθας μέσα στα ρεύματα και το ανέσυρε με δάκρυα ευγνωμοσύνης από το νερό.

Έθαψε όλα τα τίμια λείψανα σε αγρό δικό της και δοξολόγησε τον Κύριο Ιησού Χριστό για το θάρρος τους. Έτσι σφραγίστηκε η ομολογία μιας ολόκληρης οικογένειας, που εγκατέλειψε τα πλούτη και την πατρίδα της για την αγάπη του Χριστού. Τα λείψανά τους φυλάσσονται με τιμή στη Ρώμη, μέσα σε ναούς αφιερωμένους στους αγίους μάρτυρες.