Η Αγία Λουκία και ο Ρήξος, ο βικάριος που έγινε μάρτυρας

Είκοσι ολόκληρα χρόνια ένας Ρωμαίος αξιωματούχος γύριζε νικητής από κάθε εκστρατεία, γιατί ζητούσε την προσευχή της αιχμάλωτής του πριν αναχωρήσει. Η νεαρή αυτή κοπέλα, η Λουκία, είχε αρνηθεί να θυσιάσει στα είδωλα και κέρδισε τόσο τον σεβασμό του, ώστε εκείνος άφησε στο τέλος γυναίκα, παιδιά και αξιώματα για να πεθάνει μαζί της. Η Αγία καταγόταν από την περιοχή της Καμπανίας στην Ιταλία και αφιερώθηκε στον Χριστό από τα πολύ νεανικά της χρόνια.

Ζούσε με αυστηρή άσκηση, με αγνότητα και με αδιάλειπτη προσευχή, μέσα σε μια εποχή σκληρών διωγμών για τους χριστιανούς. Κάποτε όμως έπεσε στα χέρια ενός Ρωμαίου αξιωματούχου, του Ρήξου, που έφερε τον τίτλο του βικαρίου και αντικαθιστούσε απόντες ή νεκρούς διοικητές επαρχιών. Εκείνος την πήρε αιχμάλωτη και τη μετέφερε σε ξένη γη, μακριά από την πατρίδα και τους δικούς της.

Η νεαρή κοπέλα βρέθηκε σε ένα εντελώς εχθρικό περιβάλλον, χωρίς να γνωρίζει κανέναν και χωρίς καμία ανθρώπινη στήριξη. Όμως κρατούσε σταθερή την πίστη της και ήταν έτοιμη να υπομείνει κάθε δοκιμασία για χάρη του Χριστού. Ο Ρήξος προσπάθησε στην αρχή να εξαναγκάσει τη Λουκία να προσφέρει θυσία στα είδωλα και να αρνηθεί τον Χριστό.

Η νέα όμως στάθηκε ακλόνητη και δήλωσε καθαρά πως ήταν έτοιμη να δεχθεί κάθε βάσανο για το όνομα του Σωτήρα. Η σταθερότητά της προκάλεσε στον βικάριο βαθύ θαυμασμό και ένα αίσθημα σεβασμού που δεν είχε ξανανιώσει για κανέναν αιχμάλωτο. Έτσι σταμάτησε τις απειλές και της παραχώρησε ένα ξεχωριστό σπίτι, όπου μπορούσε να μένει μαζί με τις υπηρέτριές της.

Εκεί η Λουκία περνούσε τις ημέρες της με νηστεία, με αδιάκοπη προσευχή και με ησυχία, μακριά από τον θόρυβο και τις ειδωλολατρικές συνήθειες της εποχής. Ο Ρήξος είχε κερδίσει τέτοια εμπιστοσύνη στην προσευχή της, ώστε κάθε φορά που έφευγε για στρατιωτική εκστρατεία ζητούσε να τον μνημονεύει στον Θεό. Πραγματικά, σε κάθε επιστροφή του γύριζε νικητής και απέδιδε την επιτυχία στις ικεσίες της Αγίας.

Σιγά σιγά η καρδιά του άρχισε να μαλακώνει και να ανοίγει στο μήνυμα του Ευαγγελίου, ακολουθώντας το παράδειγμα της αιχμάλωτης που τον είχε κατακτήσει πνευματικά. Έτσι ξεκίνησε μέσα του μια βαθιά αλλαγή. Πέρασαν είκοσι χρόνια μέσα σε αυτή την ασυνήθιστη συμβίωση σεβασμού και πνευματικής επιρροής.

Στο διάστημα αυτό ο Ρήξος είχε ήδη δεχθεί τη χριστιανική πίστη και ποθούσε ο ίδιος να δώσει τη μαρτυρία του αίματός του για τον Χριστό. Όταν έφτασε η είδηση πως ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός είχε ξεκινήσει σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών, η Λουκία αναστατώθηκε εσωτερικά και πήρε μια μεγάλη απόφαση. Ζήτησε από τον βικάριο να την επιστρέψει στην Ιταλία, ώστε να δοξάσει εκεί τον Κύριο μαζί με τους ομοεθνείς της και να μαρτυρήσει στη γη που γεννήθηκε.

Ο Ρήξος όμως δεν θέλησε να την αφήσει μόνη της σε αυτό το δύσκολο ταξίδι. Πήρε τη γενναία απόφαση να εγκαταλείψει κάθε επίγειο αγαθό, τη συνοδεία του, τα πλούτη, τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Άφησε πίσω αξιώματα και δόξα κοσμική και ξεκίνησε μαζί της για τη Ρώμη με μοναδικό σκοπό το μαρτύριο.

Η πορεία τους ήταν πορεία πίστης, αποταγής και ολοκληρωτικής παράδοσης στον Χριστό. Έτσι έφτασαν στην πατρίδα της Αγίας. Όταν έφτασαν στην Καμπανία της Ιταλίας, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αρχές του διωγμού και σύντομα συνελήφθησαν και οι δύο μαζί.

Οδηγήθηκαν μπροστά στον ηγεμόνα της περιοχής, για να δώσουν λόγο για την πίστη και την παρουσία τους εκεί. Στάθηκαν με θάρρος μπροστά του και ομολόγησαν δημόσια τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Σωτήρα του κόσμου. Δεν δίστασαν ούτε λεπτό μπροστά στις απειλές και στις ποινές που τους ανήγγειλε η ρωμαϊκή εξουσία.

Ο Ρωμαίος έπαρχος Αίλιος εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση και διέταξε να αποκεφαλιστούν και οι δύο με ξίφος. Η Αγία Λουκία δέχθηκε τον θάνατο με ειρήνη, εκπληρώνοντας τον πόθο που είχε από τα νιάτα της να ενωθεί ολοκληρωτικά με τον Νυμφίο Χριστό. Ο Ρήξος, που είχε αφήσει τα πάντα για χάρη της και για χάρη του Ευαγγελίου, αξιώθηκε τη στεφάνη του μαρτυρίου, την οποία τόσο επιθυμούσε.

Έτσι η πορεία είκοσι χρόνων ολοκληρώθηκε στον τόπο που είχαν επιλέξει για το μαρτύριο. Η θυσία τους έγινε φωτεινό παράδειγμα για τους πιστούς. Μαζί με την Αγία Λουκία και τον Ρήξο αποκεφαλίστηκαν την ίδια ημέρα και άλλοι γενναίοι μάρτυρες της χριστιανικής πίστης.

Ανάμεσά τους ήταν ο Αντωνίνος, ο Λουκιανός, ο Ισίδωρος, ο Δίων, ο Διόδωρος, ο Κουτώνιος, ο Άρνωσος, ο Παπίκος και ο Σάτυρος. Συνολικά είκοσι τέσσερις χριστιανοί έδωσαν εκείνη την ημέρα τη μαρτυρία τους με αίμα, ενωμένοι σε μία κοινή ομολογία πίστης. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την έκτη ημέρα του μηνός Ιουλίου, ως φωτεινή σύναξη αθλητών του Χριστού.

Η συγκεκριμένη Αγία Λουκία δεν πρέπει να συγχέεται με την παρθενομάρτυρα Λουκία από τις Συρακούσες, που εορτάζει τη δέκατη τρίτη ημέρα του Δεκεμβρίου. Πρόκειται για διαφορετική Αγία, με διαφορετική ιστορία και διαφορετικό τόπο μαρτυρίου. Το παράδειγμά της δείχνει πόσο ισχυρή είναι η σιωπηλή προσευχή και η σταθερή ομολογία πίστης μέσα σε εχθρικό περιβάλλον.