Ένα νεογέννητο βρέφος, λίγων μόνο ημερών, άνοιξε το στόμα του μέσα στο πλήθος και φανέρωσε τον αληθινό του πατέρα, σώζοντας την τιμή ενός αθώου μοναχού. Ο Όσιος Παύλος ο ιατρός καταγόταν από την Κόρινθο και έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της θεραπείας ύστερα από μια φοβερή συκοφαντία που υπέμεινε με θαυμαστή πραότητα. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς χριστιανοί και τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού και αγάπη προς την προσευχή και την Εκκλησία.

Από τα νεανικά του χρόνια αγάπησε τον Κύριο και αναζήτησε τον μοναχικό βίο, μακριά από τους θορύβους του κόσμου. Πήγε σε ένα μοναστήρι της περιοχής και εκεί έλαβε το αγγελικό σχήμα με μεγάλη χαρά και ταπείνωση. Επιδόθηκε σε σκληρή νηστεία, σε αδιάλειπτη προσευχή και σε κάθε άσκηση που χαλυβδώνει την ψυχή του μοναχού.

Με τον καιρό έγινε έμπειρος αγωνιστής και διακρίθηκε ανάμεσα στους αδελφούς για την υπομονή και την καθαρότητα της καρδιάς του. Όμως ο εχθρός της σωτηρίας μας δεν άντεξε να βλέπει την πρόοδό του και ετοίμασε εναντίον του πειρασμούς. Σήκωσε λοιπόν πόλεμο σφοδρό, χρησιμοποιώντας πρώτα τα ίδια τα πάθη της σάρκας ως όπλο.

Μια νύχτα, καθώς ο Όσιος Παύλος στεκόταν όρθιος και προσευχόταν με δάκρυα μέσα στο κελί του, εμφανίστηκε μπροστά του ο δαίμονας της πορνείας με τρόπο φοβερό και απειλητικό. Ο πονηρός του είπε πως, αν δεν ικανοποιήσει έστω και μια φορά την σαρκική επιθυμία, θα στραφεί εναντίον του με ανελέητο πόλεμο. Ο όσιος όμως δεν ταράχθηκε καθόλου από τις απειλές και επιτίμησε αμέσως τον δαίμονα στο όνομα του Ιησού Χριστού.

Με το σημείο του τιμίου σταυρού τον έδιωξε μακριά από το κελί του, αποδεικνύοντας την ακλόνητη πίστη του. Τότε ο πονηρός μηχανεύτηκε άλλο σχέδιο, για να τον ντροπιάσει μπροστά σε ολόκληρη την πόλη. Έπεισε μια γυναίκα πόρνη, που είχε γεννήσει πρόσφατα ένα βρέφος, να αναλάβει η ίδια το έργο της συκοφαντίας.

Πήρε η γυναίκα το νεογέννητο και το έφερε στο μοναστήρι, μπροστά στον δίκαιο γέροντα. Έβαλε το παιδί επάνω στο κρεβάτι του οσίου και άρχισε να φωνάζει ότι ο Παύλος ήταν ο πατέρας του βρέφους. Ισχυρίστηκε με αναίδεια ότι από εκείνον είχε συλλάβει και γεννήσει το παιδί.

Ο γέροντας δέχτηκε το βρέφος με χαρά και ταπείνωση, χωρίς να αντιδράσει στην αδικία και χωρίς να αρνηθεί την ψεύτικη κατηγορία. Κάποιοι αιρετικοί όμως, μόλις άκουσαν την υπόθεση, έτρεξαν στο μοναστήρι για να εκθέσουν δημόσια τον Παύλο. Του έδεσαν τα χέρια πίσω στην πλάτη και κρέμασαν το νεογέννητο στον λαιμό του με σχοινί.

Στη συνέχεια τον περιέφεραν στους δρόμους της πόλης με χλευασμούς, ύβρεις και ειρωνείες, για να γίνει θέαμα. Όταν έφτασαν στη μέση του πλήθους, ο όσιος σήκωσε το χέρι και ζήτησε από τους ανθρώπους να σταματήσουν για λίγο. Είπε στο πλήθος να ρωτήσουν το ίδιο το βρέφος, ώστε να φανερωθεί ποιος είναι πραγματικά ο πατέρας του.

Έπειτα στράφηκε προς το παιδί και του ζήτησε με πραότητα να ομολογήσει την αλήθεια ενώπιον όλων. Τότε το βρέφος, μόλις λίγων ημερών, έσχισε με τα χεράκια του τα σπάργανα μέσα στα οποία ήταν τυλιγμένο. Έδειξε καθαρά με το δάχτυλο έναν σιδερά της πόλης και ομολόγησε ότι εκείνος είναι ο πατέρας του.

Το θαύμα συγκλόνισε ολόκληρο το πλήθος και έκανε τους ανθρώπους να καταλάβουν την αδικία που είχαν διαπράξει εις βάρος του γέροντα. Έπεσαν αμέσως στα γόνατα μπροστά στον Όσιο Παύλο και ζητούσαν με δάκρυα την συγχώρεση και την ευλογία του. Από εκείνη την ημέρα ο Θεός χάρισε στον δίκαιο δούλο του πλούσιο το χάρισμα της θεραπείας των ασθενών.

Ο όσιος έβαζε τα χέρια του επάνω στους αρρώστους και εκείνοι λάμβαναν αμέσως την υγεία τους, μικροί και μεγάλοι. Για αυτό τον λόγο οι πιστοί τον ονόμασαν ιατρό, αφού θεράπευε σώματα και ψυχές με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Έζησε με αυτόν τον τρόπο για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, υπηρετώντας τον Κύριο με ζήλο και αδιάκοπη προσευχή.

Δεν παραμέλησε ποτέ τους κανόνες της μοναχικής ζωής, παρά την ηλικία και τους κόπους της διακονίας του προς τους πάσχοντες. Όταν ήρθε η ώρα της εκδημίας του, παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού. Η Εκκλησία τον κατέταξε στη χορεία των οσίων και τιμά την μνήμη του στις είκοσι οκτώ Ιουνίου κάθε χρόνου.