Στα νερά του ποταμού Βερ άνοιξε δρόμος ξερός, για να περάσει το πλήθος που ακολουθούσε τον μελλοθάνατο μάρτυρα προς τον λόφο της εκτέλεσης. Ο δήμιος που σήκωσε το σπαθί έμεινε άναυδος από το θαύμα, πέταξε το όπλο και ζήτησε να αποκεφαλιστεί κι αυτός μαζί με τον άγιο. Ο Αλβανός ζούσε στο Βερουλάνιο της ρωμαϊκής Βρετανίας, σε μια εποχή σκληρών διωγμών εναντίον της νέας πίστης.

Καταγόταν από ειδωλολατρική οικογένεια απλών ανθρώπων και δεν γνωρίζουμε τίποτε για το επάγγελμα ή τους δικούς του. Όταν ο διοικητής της πόλης πήρε εντολή να συλλάβει όλους τους χριστιανούς κληρικούς, ένας ιερέας ονόματι Αμφίβαλος βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του. Ο Αλβανός παρατηρούσε τον φιλοξενούμενό του να προσεύχεται ακατάπαυστα νύχτα και μέρα με πίστη και ταπείνωση μεγάλη.

Συγκινήθηκε βαθιά από τη ζωή του ιερέα και άρχισε να τον ρωτά για τη χριστιανική διδασκαλία. Οι λόγοι του πνευματικού πατέρα διέλυσαν κάθε σκιά ειδωλολατρίας από την ψυχή του και τον οδήγησαν στον αληθινό Θεό. Έτσι ζήτησε με όλη του την καρδιά να βαπτιστεί και να γίνει μέλος της Εκκλησίας του Χριστού.

Η φλόγα της νέας πίστης πύρωσε μέσα του και τον ετοίμασε για τον δρόμο της μαρτυρίας. Όταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες πληροφορήθηκαν ότι ο καταζητούμενος ιερέας κρυβόταν στο σπίτι του Αλβανού, έσπευσαν αμέσως να τον συλλάβουν. Εκείνος όμως, για να σώσει τον πνευματικό του πατέρα, αντάλλαξε ρούχα μαζί του και ντύθηκε με τα ιερατικά άμφια του Αμφιβάλου.

Οι άνδρες της φρουράς, βλέποντάς τον με τη στολή του κληρικού, τον έπιασαν και τον οδήγησαν μπροστά στον διοικητή της πόλεως. Ο ρωμαίος άρχοντας πρόσφερε εκείνη την ώρα θυσία στα είδωλα και ζήτησε να γίνει το ίδιο και από τον κρατούμενο. Όταν κατάλαβε την ανταλλαγή των ενδυμάτων, εξοργίστηκε σφοδρά γιατί ο φυγάς είχε γλιτώσει από τα χέρια του.

Απείλησε τον Αλβανό με θάνατο, αν δεν επέστρεφε στην ειδωλολατρία και δεν φανέρωνε πού είχε καταφύγει ο ιερέας. Ο μάρτυρας απάντησε με παρρησία ότι ήταν χριστιανός στο όνομα και στη ζωή και προσκυνούσε μόνο τον αληθινό Θεό. Χλεύασε μάλιστα ανοιχτά τα είδωλα και την κενότητά τους ενώπιον όλης της αυλής του διοικητή.

Τότε ο δικαστής διέταξε να τον δείρουν ανελέητα και να τον βασανίσουν με σκληρά μέσα. Ο Αλβανός όμως υπέμεινε τα πάντα με χαρά, σαν να μην είχε σώμα από σάρκα και οστά. Βλέποντάς τον να ακτινοβολεί ειρήνη, ο διοικητής έδωσε εντολή να αποκεφαλιστεί αμέσως χωρίς άλλη αναβολή.

Καθώς οι στρατιώτες τον οδηγούσαν προς τον λόφο της εκτέλεσης, μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί στη γέφυρα του ποταμού Βερ για να δει το μαρτύριο. Επειδή η διάβαση ήταν αδύνατη από τον συνωστισμό, ο άγιος προσευχήθηκε και σχημάτισε τον τύπο του σταυρού πάνω από τα νερά. Αμέσως τα ρεύματα χωρίστηκαν και ο κόσμος πέρασε στην απέναντι όχθη με στεγνά πόδια.

Μπροστά σε αυτό το θαύμα, ένας από τους δημίους πέταξε το σπαθί του και διακήρυξε πως ήθελε να εκτελεστεί μαζί με τον μάρτυρα. Καθώς τον τραβούσαν προς την κορυφή του λόφου, ο Αλβανός δίψασε βαριά και ζήτησε λίγο νερό για να δροσιστεί. Με την προσευχή του ανέβλυσε μια πηγή κοντά στην κορυφή, από όπου έπιναν αργότερα και οι προσκυνητές του τόπου εκείνου.

Ο άγιος προσευχήθηκε και για τους διώκτες του και έσκυψε το κεφάλι με γαλήνη κάτω από το ξίφος τους. Τη στιγμή που η τίμια κεφαλή κυλούσε στο χώμα, τα μάτια του δημίου έπεσαν κι αυτά στη γη. Ύστερα από τόσα θαύματα, ο διοικητής σταμάτησε τον διωγμό και επέτρεψε την τιμή των μαρτύρων του Χριστού.