Ένα βέλος Σαρακηνού καρφώθηκε στον ώμο της εικόνας του Αγίου Θεοδώρου και αμέσως ανέβλυσε ζωντανό αίμα μπροστά στα μάτια όλων. Λίγο αργότερα, οι είκοσι Σαρακηνοί που είχαν βεβηλώσει τον ναό του στην Καρσάτα βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα σε εκείνον τον ίδιο τόπο. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης μαρτύρησε για το όνομα του Χριστού στα χρόνια του ασεβούς αυτοκράτορα Λικινίου, στην πόλη της Ηράκλειας του Πόντου, όπου υπηρετούσε ως στρατιωτικός διοικητής και βοεβόδας.

Το μαρτύριό του ολοκληρώθηκε την όγδοη ημέρα του Φεβρουαρίου, όταν ο γενναίος στρατηλάτης παρέδωσε την ψυχή του στον ουράνιο Βασιλιά που τόσο πιστά υπηρέτησε. Λίγο πριν αποκεφαλιστεί, έδωσε στον υπηρέτη και ταχυγράφο του τον Ουάρο μια συγκινητική και σαφή παραγγελία. Του ζήτησε να μεταφέρει το σώμα του στα Ευχάιτα και να το αποθέσει στο πατρικό κτήμα της οικογένειάς του.

Ο πιστός υπηρέτης παρακολουθούσε όλα τα βάσανα του μάρτυρα και κατέγραφε με ακρίβεια όσα έβλεπε και άκουγε. Έτσι, μετά την τελείωσή του, εκπλήρωσε με ευλάβεια την τελευταία επιθυμία του αγίου διδασκάλου του. Η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του Στρατηλάτη πραγματοποιήθηκε λίγο αργότερα, την όγδοη ημέρα του Ιουνίου του ίδιου έτους.

Από την Ηράκλεια του Πόντου, ο πιστός Ουάρος μετέφερε το άγιο σκήνωμα προς τα Ευχάιτα, την ιδιαίτερη πατρίδα του μάρτυρα. Εκεί το εναπέθεσε με ευλάβεια στο πατρικό σπίτι, όπως ακριβώς είχε παραγγείλει ο ίδιος ο άγιος πριν τον αποκεφαλισμό του. Η Εκκλησία καθόρισε αυτή την ημέρα ως ξεχωριστή εορτή προς τιμή της μεταφοράς του σεπτού λειψάνου του γενναίου στρατιώτη του Χριστού.

Όσοι επιθυμούν να γνωρίσουν με περισσότερη λεπτομέρεια τη ζωή και το μαρτύριο αυτού του αγίου, μπορούν να ανατρέξουν στο συναξάρι της όγδοης Φεβρουαρίου. Εκεί περιγράφονται με πληρότητα όλα τα βάσανα, τα βασανιστήρια και η ηρωική ομολογία του ενδόξου στρατηλάτη. Στη σημερινή μνήμη ξεχωρίζει επίσης ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβη με την ιερή εικόνα του πολλά χρόνια αργότερα.

Για το θαύμα αυτό μαρτυρούν δύο μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Οι αξιόπιστες μαρτυρίες τους διέσωσαν τη μνήμη του συμβάντος για τις επόμενες γενεές των πιστών. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιάδων βημάτων από τη Δαμασκό βρισκόταν ένας τόπος με την ονομασία Καρσάτα.

Εκεί υπήρχε ένας ωραίος ναός χτισμένος προς τιμή του αγίου μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου του Στρατηλάτη. Όταν οι Σαρακηνοί κυρίευσαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα, πολλοί από αυτούς έμπαιναν στον ιερό ναό και τον βεβήλωναν με κάθε τρόπο. Έβαζαν μέσα στον χώρο της λατρείας τα ζωντανά τους, ζούσαν εκεί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και διέπρατταν αισχρές σαρκικές πράξεις.

Σε έναν από τους τοίχους του ναού υπήρχε μια αγιογραφημένη μορφή του αγίου Θεοδώρου, ζωγραφισμένη με ζωηρά χρώματα. Κάποια μέρα, ενώ είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί Σαρακηνοί και συνομιλούσαν μεταξύ τους, ένας από αυτούς πήρε το τόξο του και σημάδεψε. Έριξε με δύναμη το βέλος του κατευθείαν πάνω στην ιερή μορφή του στρατηλάτη μάρτυρα.

Το βέλος καρφώθηκε στον δεξιό ώμο της εικόνας και τότε συνέβη το ανέλπιστο και φοβερό. Από εκείνο το σημείο άρχισε να τρέχει ζεστό αίμα, σαν να επρόκειτο για ζωντανό άνθρωπο. Όλοι οι παρόντες έμειναν εμβρόντητοι και έντρομοι μπροστά στο πρωτοφανές αυτό σημάδι.

Παρά το μέγεθος του θαύματος, οι Σαρακηνοί δεν εγκατέλειψαν τον ιερό ναό ούτε άλλαξαν τον τρόπο της ζωής τους. Συνέχισαν να κατοικούν εκεί και να διαπράττουν τις ίδιες ακάθαρτες πράξεις μέσα στον αγιασμένο χώρο. Συνολικά διέμεναν εντός του ναού είκοσι Σαρακηνοί άντρες, και ο καθένας τους είχε μαζί του γυναίκα και παιδιά.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά το θαυμαστό γεγονός, όλοι τους χάθηκαν με τρόπο ξαφνικό και τραγικό. Τους βρήκε πικρός και αιφνίδιος θάνατος, ενώ όσοι Σαρακηνοί κατοικούσαν έξω από τον ναό παρέμειναν υγιείς και αβλαβείς. Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης διαβεβαιώνει πως είδε ο ίδιος με τα μάτια του την ιερή εκείνη εικόνα.

Πάνω της διακρινόταν ακόμα καθαρά το σημάδι από το αίμα που είχε τρέξει από την πληγή. Το θαύμα αυτό το επιτέλεσε ο Κύριος για να συνετίσει τους ασεβείς και να φοβίσει όσους περιφρονούσαν τα ιερά. Παράλληλα, δόθηκε στους πιστούς ως υπενθύμιση πως οφείλουν να τιμούν τις άγιες εικόνες με βαθιά ευλάβεια.