Μια νεαρή ειδωλολάτρισσα από αρχοντική οικογένεια της Νισίβης χτύπησε κάποτε την πόρτα ενός παρθενώνα ζητώντας να συναντήσει την ονομαστή μοναχή Φεβρωνία. Από εκείνη τη συνάντηση γεννήθηκαν ποταμοί δακρύων και μια ολόκληρη οικογένεια στράφηκε προς τον Χριστό. Το όνομά της ήταν Ιέρεια και η μνήμη της τιμάται στις τρεις Ιουνίου κάθε χρόνου.

Δυστυχώς για τους μελετητές δεν σώζεται εκτενές συναξαριακό υπόμνημα για το πρόσωπό της. Από το Συναξάριο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, που χρονολογείται στον δέκατο μετά Χριστόν αιώνα, γνωρίζουμε μόνο ότι ετελειώθη εν ειρήνη. Μοναδικό κατάλοιπο παραμένει το δίστιχο του Μηνολογίου, το οποίο την παρουσιάζει ως φρόνιμη παρθένο που δεν έμεινε έξω από τον νυμφώνα του Κυρίου.

Τα υπόλοιπα στοιχεία της ζωής της τα αντλούμε από τον βίο της οσιοπαρθενομάρτυρος Φεβρωνίας, την οποία η Εκκλησία τιμά στις είκοσι πέντε Ιουνίου. Εκεί συναντούμε μια νεαρή γυναίκα ευγενούς καταγωγής, που γνώρισε τον Χριστό μέσα από την προσωπική επαφή με μια μοναχή. Η ιστορία της είναι μικρή σε λέξεις αλλά βαθιά σε νόημα και πνευματική δύναμη.

Στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, την εποχή της βασιλείας του Διοκλητιανού, λειτουργούσε ένας κοινοβιακός παρθενώνας με πενήντα μοναχές υπό την ηγουμένη Βρυαίνη. Η μνήμη της τιμάται στις τριάντα Αυγούστου και η φήμη της είχε ξεπεράσει τα τείχη της πόλης. Στο ίδιο μοναστήρι ασκείτο και η ανεψιά της, η πανέμορφη και ενάρετη Φεβρωνία, μόλις είκοσι ετών.

Κάποια ημέρα επισκέφθηκε τον παρθενώνα η νεαρή Ιέρεια, ειδωλολάτρισσα από αρχοντική οικογένεια, ζητώντας να μιλήσει με την ξακουστή μοναχή. Η συζήτηση που ακολούθησε άναψε φωτιά μέσα στην ψυχή της ξένης κοπέλας και της χάρισε μια κατάνυξη πρωτόγνωρη. Έμεινε άγρυπνη ολόκληρη τη νύχτα, χύνοντας ποταμούς δακρύων για τη ζωή που μέχρι τότε ζούσε χωρίς αληθινό Θεό.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι της, διηγήθηκε στους δικούς της όσα είχε ακούσει από τη Φεβρωνία με ζωντανά λόγια. Πρότεινε μάλιστα να ακολουθήσουν όλοι μαζί, ως ολόκληρη οικογένεια, την πίστη των χριστιανών. Η απόφαση αυτή δείχνει πόσο βαθιά είχε αγγίξει την καρδιά της η συνάντηση με τη νεαρή μοναχή και ο λόγος του Ευαγγελίου.

Δεν πέρασε πολύς καιρός όταν ο Ρωμαίος έπαρχος Σελήνος εξεστράτευσε εναντίον του παρθενώνα της Βρυαίνης με σκοπό να συλλάβει τις μοναχές. Οι αδελφές διασκορπίστηκαν για να σωθούν και κοντά στην ηγουμένη έμειναν μόνον η Φεβρωνία και η Θωμαΐς. Η αμετακίνητη ομολογία της Φεβρωνίας στις αρχές του Χριστιανισμού και του μοναχικού βίου την οδήγησε σε φρικτά μαρτύρια.

Η Ιέρεια βρέθηκε εκείνη τη φοβερή στιγμή παρούσα και έβλεπε με τα ίδια της τα μάτια το αιματηρό πάθος της νεαρής μοναχής. Η ευαίσθητη καρδιά της δεν άντεξε το θέαμα και ξέσπασε σε φωνές διαμαρτυρίας μπροστά στον σκληρό έπαρχο. Υπερασπίστηκε με θάρρος την Αγία Φεβρωνία, παρότι γνώριζε ότι ο λόγος της δεν θα έφερνε καμία αλλαγή.

Ο Σελήνος όμως, αντί να καμφθεί, έδειξε ακόμη μεγαλύτερη ωμότητα και διέταξε να κατακοπεί το σώμα της μάρτυρος μέλος προς μέλος. Στο τέλος η Φεβρωνία αποκεφαλίστηκε, σφραγίζοντας με το αίμα της την ομολογία της. Η Ιέρεια έζησε όλο αυτό το δράμα δίπλα της, ως αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης.

Ο ανεψιός του επάρχου, ο Λυσίμαχος, μετέφερε τα ιερά λείψανα της μάρτυρος πίσω στον παρθενώνα της Βρυαίνης. Η ηγουμένη και οι μοναχές, που είχαν πλέον επιστρέψει στην άσκησή τους, υποδέχθηκαν τα τίμια λείψανα με σπαρακτικούς θρήνους και βαθιά ευλάβεια. Το άδικο μαρτύριο της Φεβρωνίας δεν τρόμαξε την Ιέρεια αλλά αντίθετα γιγάντωσε μέσα της την πίστη στον Χριστό.

Έσπευσε λοιπόν να βαπτισθεί μαζί με όλη την οικογένειά της, εκπληρώνοντας την υπόσχεση που είχε δώσει μετά την πρώτη συνάντηση. Στη συνέχεια εκάρη μοναχή στον ίδιο εκείνο παρθενώνα της Βρυαίνης, όπου είχε γνωρίσει τη Φεβρωνία και είχε δει το μαρτύριό της. Εκεί έζησε με άσκηση και προσευχή και τελικά ετελειώθη εν ειρήνη, πλάι στα θαυματουργά λείψανα της πνευματικής της αδελφής και χειραγωγού.

Ο βίος της σώζεται έτσι μέσα από τη ζωή εκείνης που την οδήγησε στον Χριστό. Δύο αναφορές στο πρόσωπό της σώζονται σε υμνολογικά κείμενα της Εκκλησίας μας. Η πρώτη βρίσκεται στο Τριώδιο, στον όρθρο του Σαββάτου της Τυρινής.

Εκεί μνημονεύονται όλες οι όσιες γυναίκες του βίου της. Στον κανόνα των Αγίων Πατέρων, στην έβδομη ωδή σε ήχο πλάγιο τέταρτο, ψάλλεται ένα τροπάριο που τιμά μαζί τη Βρυαίνη, τη Φεβρωνία, τη Θωμαΐδα, την Ιέρεια, την Πλατωνίδα και τη Μελανθία. Όλες οι άγιες γυναίκες του βίου της Φεβρωνίας συγκεντρώνονται σε έναν στίχο ως πνευματική συνοδεία της οσίας.

Η δεύτερη αναφορά είναι νεότερη και ανήκει στην ακολουθία των οσίων γυναικών που έλαμψαν στην άσκηση. Τη συνέθεσε ο όσιος γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης το χίλια εννιακόσια εξήντα οκτώ μετά Χριστόν και την ενέκρινε η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στις επτά Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η ακολουθία τυπώθηκε με δαπάνη της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στη Λυκόβρυση Αττικής.

Ψάλλεται κάθε χρόνο το Σάββατο της τέταρτης εβδομάδος των Νηστειών προς τιμήν όλων των οσίων ασκητριών. Στον κανόνα του όρθρου, στην έκτη ωδή, μνημονεύεται η σεμνή Ιέρεια μαζί με την Ιούστα, την Ισιδώρα και την Ιουλιανή. Στους χαιρετισμούς των οσίων γυναικών ψάλλεται επίσης ο στίχος «Χαίρε Ιέρεια αγίων συμμέτοχε», δοξάζοντας τη συμμετοχή της στη χορεία των αγίων.