Në moshën vetëm trembëdhjetë vjeçare, turqit përfituan nga bukuria dhe pafajësia e tij dhe e mashtruan atë që të konvertohej. Dymbëdhjetë vjet më vonë, pak para martesës së tij me vajzën e një zyrtari turk, ndërgjegjja e tij e ktheu përsëri te Krishti. Dhimitri lindi në Filadelfia të Azisë së Vogël, nga një familje zyrtare dhe e devotshme e rajonit. Babai i tij ishte prift dhe mbante emrin Doukas, të cilin disa e atribuojnë edhe si Dogas. Kur ai ndërroi jetë, nëna e vetme mori përsipër rritjen e fëmijës me edukimin e krishterë dhe këshillën e Zotit. Djali u rrit modest, i hijshëm dhe i pashëm, gjë që ngjalli shpejt zilinë e turqve të qytetit. Ata shfrytëzuan moshën e tij të butë trembëdhjetë vjeçare dhe e mashtruan atë që të konvertohej në Islam. Shpejt hyri në shërbim të një turku të kualifikuar të Filadelfias dhe në një kohë të shkurtër fitoi pasuri dhe prestigj të madh. Fama e trimërisë së tij në luftërat në krah të turqve ia rriti edhe më shumë emrin. Kështu i sugjeruan që të martohej me vajzën e një zyrtari turk, për të vulosur postin e tij të ri. Por pak para se të realizohej martesa, një pendim i thellë ndërgjegjeje përmbyti shpirtin e të riut. Ai kujtoi rrënjët e tij të krishtera, lutjen e nënës dhe priftërinë e babait të tij. Më pas mori një vendim të guximshëm dhe donte t’i kthehej publikisht besimit që e kishte mohuar si fëmijë. Në moshën njëzet e pesë vjeçare ai u paraqit me guxim para komandantit turk të Filadelfias. Në prani të shumë zyrtarëve turq ai deklaroi hapur se e konsideronte fenë muhamedane një mashtrim dhe hoqi dorë prej saj. Ai rrëfeu pa frikë se pranon vetëm Krishtin si Perëndinë dhe Shpëtimtarin e vërtetë të botës. Ata që ishin aty iu vërsulën dhe e rrahën pa mëshirë para syve të komandantit. Me urdhër të tij e tërhoqën zvarrë në burg, që rezistenca e tij të shtypej atje. Gjatë natës, komandanti dërgoi mësues fetarë në qeli, për të ndryshuar mendjen. Me këshilla, me premtime dhe me kërcënime, ata u përpoqën ta kthenin përsëri në Muhamedanizëm. Por Dhimitri tani kishte mall për martirizimin dhe mbeti plotësisht i pabindur në vendimin e tij. Për shkak se komandanti nuk donte të vdiste, më në fund urdhëroi lirimin e tij nga burgu. Por Dhimitri e ndjeu të rëndë në të mëkatin e braktisjes së fëmijërisë dhe kërkoi shlyerjen. Kështu ai hyri në një kafene të populluar në qytet, ku ishte mbledhur një turmë turqish. Atje ai filloi të kontrollonte me qartësi dhe guxim, një nga një, gabimet e fesë muhamedane. Pastaj hoqi nga koka sarin e bardhë dhe rrobën e gjelbër turke që kishte veshur. I hodhi me forcë në dysheme dhe i shkeli para syve të habitur të të gjithë të pranishmëve. Ai tha atëherë se, siç shkel simbolet e besimit të tyre, po ashtu mohon ligjin e tyre. Të tërbuar nga fjalët e tij, turqit iu vërsulën dhe e hodhën me dhunë në tokë. Filluan ta rrahin pa mëshirë me gurë e shkopinj, derisa e menduan të vdekur. Më pas vendosën ta hidhnin trupin e tij në zjarr, për të përfunduar dënimin e tij. Por dëshmori papritur u shërua nga të fikët e thellë dhe e ktheu shikimin nga torturuesit e tij. Me zë të fortë u tha se kishte para për t’u dhënë, që të blinin dru dhe ta digjnin. Me të dëgjuar këto fjalë turqit u mbushën me zemërim edhe më të madh dhe më tërbim të ri kundër rinisë trime. Ata filluan ta rrahin tani me thika, duke i hapur plagë të thella në të gjithë trupin. Kështu martiri ia dorëzoi shpirtin Krishtit në mënyrë paqësore, në ditën e dytë të qershorit të një mijë e gjashtëqind e pesëdhjetë e shtatë pas Krishtit. Të mbushur me zemërim, turqit menjëherë deshën të digjnin reliktin e shenjtë të dëshmorit të ri. Por zjarri nuk pranoi ta prekte trupin e tij, megjithë përpjekjet e vazhdueshme të xhelatëve të tij. Pastaj ata u kthyen me tërbim të përtërirë kundër relikteve të tij të ndershme dhe u përpoqën t’i shkatërronin ato. I thyen duke i goditur me hekura të rënda, sikur donin të fshinin edhe kujtimin e dëshmitarit. Por Kisha i pranoi me nderim mbetjet e sakrificës së tij dhe i ruajti ato si një thesar të çmuar. Kujtimi i dëshmorit të ri Dhimitri festohet çdo vit me entuziazëm nga besimtarët e Ortodoksisë. Jeta e tij bëhet një udhërrëfyes drejt pendimit, heqjes dorë dhe kthimit të vërtetë te Krishti për çdo shpirt.