Kur qeveritari Pompian mbërriti në krahinën e Sibistrës, rrëzë malit Taurus (Kapadoki), për të zbatuar urdhrat e Dioklecianit dhe të Maksimianit, Juliana, një vejushë e perëndishme, u fsheh bashkë me fëmijët e saj, Joanin dhe Thesmisian, që të mund t’i edukonte me besimin.

Kur Joani u bë 13 vjeç, shkoi një ditë vetë në kishë dhe atje takoi një njeri të huaj, i cili e këshilloi të tërhiqej në shkretëtirë, nëse donte të luftonte që të bëhej i barabartë me engjëjt. Pasi i tha lamtumirë të ëmës dhe i kërkoi të lutej për të, fëmija shkoi në krahinën e shkretë dhe të egër që shtrihet në drejtim të Armenisë. Pas dy ditëve takoi një eremit egjiptian, me emrin Farmuthios (11 prill), i cili e mbajti për një javë në shpellën e tij, për t’i mësuar parimet e jetës monakale.

Pastaj, i drejtuar nga një engjëll, Joani mbërriti tek një pus i thatë, i thellë rreth 50 metra, mbushur me gjarpërinj e zvarranikë të tjerë. Iu kujtua shembulli i patriarkut Josif dhe i profetit Daniel, Jeremia dhe Jonai, të cilët u strehuan në shpella duke parafiguruar zbritjen e Krishtit në ferr, ndaj fëmija bëri shenjën e kryqit dhe u hodh me besim në pus dhe arriti në fund i mbrojtur nga një engjëll. Atje qëndroi në lutje për dyzet ditë, në këmbë dhe me krahë të ngritur, pa ngrënë e pa pirë.

Engjëlli që kujdesej për Joanin e njoftoi Farmuthion se ku ishte fëmija dhe ai i solli ushqim qiellor. Pasi u përpoq më kot ta bindte që ta linte atë udhë ekstreme asketizmi, në fund e këshilloi që të bënte kujdes me kurthet e satanait dhe të armatosej me durim kundër plogështisë.

Pas një viti, tunduesi iu shfaq Farmuthios nën formën e një shërbëtori të dërguar nga e ëma për të kërkuar Joanin dhe e bindi jerondin të shkonte e t’i lutej shenjtorit të kthehej te familjarët, sepse ata vajtonin për humbjen e tij. Ai i tha: “Nuk e shikon se të gjitha betejat që bën janë shndërruar në hiç për hir të lotëve të nënës sate?”

Joani kishte marrë si dhuratë dallueshmërinë e shpirtrave, ndonëse ishte i ri, dhe iu përgjigj jerondit se duhej të largohej, sepse ishte bërë vegël e djallit dhe e ktheu mbrapsht në shpellë. Djalli vazhdoi ta sulmonte luftëtarin e Krishtit me mendimet rreth familjes, por Joani nuk u kushtoi rëndësi.

Kohë më vonë, satanai iu shfaq me pamjen e së ëmës dhe pastaj të së motrës e u përpoq ta prekte me lotët e tyre, por Joani e përbuzi duke këmbëngulur në lutje. Kjo betejë mbinjerëzore zgjati për dhjetë muaj.

Kur erdhi për të koha ta dorëzonte shpirtin te Mësuesi i luftës, historinë e tij ia tregoi Krisit, një asketi në Likaoni, i cili i ishte dërguar pranë nga Perëndia, që të merrte pjesë në varrimin e tij dhe pastaj fjeti në paqe. Krisi e mbuloi me pallton e tij trupin e shenjtorit dhe varrin ia mbuloi me një gur, i cili mbyllte grykën e pusit. Para se të largohej, mbolli atje një palmë, e cila mbiu përnjëherësh dhe u mbush me fruta. Ndonëse ky vend ishte dikur i thatë, u bë burim shërimesh për banorët e zonës.