Një profet foli për kockat e vdekura që kthehen në jetë me urdhër të Perëndisë dhe predikoi ringjalljen. Ezekieli jetoi në mërgim në Babiloni, ku ishte zënë rob bashkë me mijëra judenj të tjerë. Ai ishte djali i priftit Bouzi dhe mbërriti në vendin e mërgimit pas pushtimit të parë të Jeruzalemit. Ai jetoi në vitet e Nebukadnetsarit, në shekullin e gjashtë para Krishtit, sipas traditës mbizotëruese. Edukimi i tij ishte veçanërisht i përpiktë dhe i kujdesshëm, brenda moralit të rreptë të fesë patriarkale të Izraelit. Që herët ai tregoi se do të bëhej një armik i paepur i çdo vesi dhe çdo lloj mëkati. Ai kontrolloi me guxim sundimtarët krenarë dhe arrogantë të kohës së tij, pa llogaritur koston personale. Njerëzit e donin shumë dhe shumë veta u dyndën drejt tij për të dëgjuar zërin e tij. Edhe pleqtë hebrenj shkuan te profeti për të kërkuar këshillën dhe udhëzimin e tij të ndriçuar. Profecitë e tij i referohen kryesisht shkatërrimit të ardhshëm të Jeruzalemit dhe ngjarjeve që pasuan rënien e qytetit të shenjtë. Tradita e Kishës ruan se profeti u martirizua nga njerëz të fisit të Gadit. Ata e vranë sepse ai kontrolloi me sfidë impulset e tyre pagane dhe refuzoi të hesht përballë pandershmërisë. Trupi i tij u varros në zonën që sot korrespondon me Bagdadin, Irak. Libri që mban emrin e tij është ndarë nga interpretuesit në tre pjesë të dallueshme. Pjesa e parë përmban paralajmërime të rrepta për shkatërrimin e sigurt dhe të pashmangshëm të Jeruzalemit. Pjesa e dytë përbëhet nga profecitë e gjykimit të drejtuara kundër kombeve të ndryshme pagane të rajonit. Pjesa e tretë mbledh profeci që trajtojnë tema të ndryshme me karakter shpirtëror dhe eskatologjik. Pikërisht aty vizioni tronditës i referohet gjallërimit të mrekullueshëm të kockave të zhveshura. Me urdhër të Zotit, kockat e thata u veshin me mish dhe u bënë përsëri njerëz të gjallë. Kjo profeci lexohet në tempujt e shenjtë në mbrëmjen e së Shtunës së Madhe, domethënë në mbrëmjen e së Premtes së Madhe. Lexohet pas rrethimit të Epitafit, sepse profetizon ringjalljen e përbashkët të të vdekurve në Ardhjen e Dytë të Krishtit. Nga fjalët e profetit spikat një fjalë që përçon mesazhin e jetës së përjetshme për çdo njeri. Zoti i foli Ezekielit dhe i zbuloi se të gjithë shpirtrat e njerëzve i përkasin atij. Ai tha se shpirti që mëkaton, do të dënohet me vdekje, pa justifikime dhe pretekste. Në vend të kësaj, njeriu që qëndron i drejtë përpara Perëndisë do të fitojë jetën e vërtetë. Ai që i zbaton urdhërimet dhe i trajton të tjerët me drejtësi, do të jetojë përgjithmonë, thotë Zoti. Profeti i dha popullit të tij një mesazh përgjegjësie personale ndaj gjykatësit të drejtë. Çdo njeri është thirrur të qëndrojë i vetëm përpara Perëndisë dhe të japë llogari për veprimet e tij. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha Orthodhokse në datën njëzet e tre korrik të çdo viti me nderim të veçantë. Fytyra e tij qëndron si një zë kontrolli, rehatie dhe shprese për ata që jetojnë në mërgimin e mëkatit. Vizioni i tij për eshtrat mbetet gjatë shekujve një pararojë e ringjalljes së dhënë nga Krishti i ringjallur. Kështu Ezekieli vazhdon t’u flasë zemrave të besimtarëve me të njëjtën fuqi profetike.