
Tre gra në Thermi të Lesbos panë në prill 1960 një dhjak të panjohur, i cili u zbuloi atyre vendin ku ishin fshehur eshtrat e tij. Kur punëtori Doukas Tsolakis hezitoi të gërmonte në tokë të fortë, vetë Shën Nikolaos iu shfaq në gjumë dhe e pyeti pse dyshonte në varrin e tij. Tre femrat fillimisht nuk guxuan të flisnin me Mitropolitin e Mitilinës, pasi kishin frikë nga turpi nëse nuk gjenin gjë në tokë. Më në fund morën guxim, u ngjitën në Mitropolisë dhe treguan sinqerisht ëndrrat dhe fjalët e dhjakut të panjohur. Hierarku i dëgjoi me vëmendje dhe bekoi që gërmimi të bëhej në vendin që u kishte treguar. Kështu filloi një rrugë kërkimi, e cila së shpejti do të çonte në zbulimin e një martiri të harruar të Lesvosit. Rajoni i Karias e fshehu sekretin e tij nën tokë dhe heshtje për shekuj. Banorët e Thermiut prisnin me emocion dhe lutje konfirmimin e shenjave qiellore që u ishin dhënë tri grave të devotshme të zonës. Duka Tsolakis shkoi në vendin e treguar nga gratë dhe me padurim filloi të gërmonte dheun. Por toka ishte shumë e vështirë dhe ai shpejt u ndal, duke menduar se nuk do të gjente asgjë atje. Po atë natë ai pa në ëndërr Shën Nikollën të ulur pikërisht aty ku kishte lënë mjetin e tij të gërmimit. Shën me zë të prerë i tha: “Unë jam Nikolaos. Pse dyshoni se varri im është këtu? Pastaj e paralajmëroi se do të dënohej nëse nuk do të vazhdonte gërmimin në vendin që kishin treguar gratë e Thermes. Duka u zgjua i frikësuar dhe i tronditur nga prania e dhjakut të panjohur në ëndrrën e tij. Të nesërmen ai u kthye në vendin e gërmimit me respekt të thellë dhe një zemër të vendosur. Kërkoi ndihmën e një punëtori tjetër që së bashku të përballonin ashpërsinë e tokës me forcë më të madhe. Me durim dhe mundim ata shkuan më thellë, duke gërmuar me kujdes në tokë dhe duke shpresuar për përmbushjen e shenjave të mrekullueshme që i kishin paraprirë. Kështu grupi i vogël vazhdoi punën e tij me besim dhe përkushtim. Më trembëdhjetë qershor të vitit nëntëmbëdhjetë e gjashtëdhjetë, pas disa vështirësive, lipsani i shenjtë i Agios Nikolaos u zbulua në tokë. Ajo ditë ishte një ditë gëzimi të madh për besimtarët e devotshëm, të cilët nxituan të adhurojnë martirin e sapogjetur të Lesvosit. Shumë mrekulli shoqëruan zbulimin e relikteve dhe konfirmuan vërtetësinë e asaj që ishte zbuluar në ëndrra. Një vulë e rrumbullakët patriarkale prej plumbi, e bërë me plumb dhe argjend, u gjet gjithashtu në të njëjtën ditë. Vula daton në shekullin e katërmbëdhjetë dhe tregonte prestigjin e lashtë të manastirit të Karios. Në njërën anë paraqitej Hyjlindësja, ndërsa në anën tjetër kryeengjëlli Mikael me respekt. Më vonë, Shën Nikolaos u shfaq edhe njerëzve të tjerë përmes ëndrrave dhe u zbuloi atyre elementet e jetës së tij. Ai tha se vinte nga Selaniku dhe vinte nga një familje aristokrate e qytetit. Më pas ai u shugurua dhjak dhe ia kushtoi jetën shërbimit të Kishës me përulësi. Në vitin njëmijë e katërqind e pesëdhjetë e katër ai shoqëroi Shën Rafaelin në Lesbos, pas pushtimit turk të Thrakisë. Në vitin njëmijë e katërqind e gjashtëdhjetë e tre, turqit pushtuan manastirin e Karios dhe arrestuan murgjit e devotshëm. Ata i nënshtruan torturave të ndryshme dhe të tmerrshme, duke u përpjekur të thyejnë besimin dhe qëndrueshmërinë e tyre në Krishtin. Më pas e tërhoqën zvarrë arkimandritin Rafael për flokë e mjekër dhe e lidhën në një pemë. E rrahën me furi dhe e prekën me armë djegëse, duke i shkaktuar dhimbje të patregueshme trupit të martirizuar. Më në fund ia prenë gojën dhe ia ndanë me forcë nofullën nga koka. Martirizimi u bë të martën e Epifanisë, në dritën e periudhës së ringjalljes së Kishës. Shën Nikolla ishte i pranishëm dhe pa me sytë e tij martirizimin e plakut të tij. Nga pikëllimi i madh dhe ankthi i zemrës së tij ai ia dorëzoi menjëherë shpirtin Zotit. Kështu ai u bashkua në martirizim me Shën Rafaelin, të cilit i kishte shërbyer me përkushtim gjatë gjithë viteve të mëparshme. Në shfaqjet e tij, Shën Nikolaos shfaqet i shkurtër dhe i hollë, me mjekër të shkurtër bionde dhe uniformë dhjaku, duke mbajtur me nderim temjanin përballë Shën Rafaelit.
E njëjta ditë
Shenjtorë të tjerë të 13 Qershor
Lexoni edhe jetët e tjera të kësaj dite pa u kthyer pas.
Oshënar Jakovi
Nuk dihet kur dhe ku jetoi. Jeta e tij përbën një shembull klasik të mashtrimit të murgut: Kryente ushtrime të tepërta, duke synuar arritje të larta, por me vullnetin e tij, d.m.th. pa u…
Lexo jetën
Shën Anthimi Iberi, Mitropoliti i Ungro-Vllahisë
Një skllav gjeorgjian, i shpenguar nga Patriarku i Jeruzalemit, u bë Mitropoliti i Vllahisë dhe reformator i gjuhës rumune. Tipograf, piktor dhe orator, u martirizua nga ushtarët turq në brigjet e Evros, afër Adrianopojës.…
Lexo jetën
Shën Triphyllios, Episkopi i parë i Nikozisë
Shën kulloti me urtësi dhe butësi kopenë racionale të Krishtit në qytetin e Nikozisë. Për shërbimin më të mirë të besimtarëve, ai themeloi Manastirin Odigetria me një kishë të madhe dhe një varrezë të…
Lexo jetën
Oshënar Androniku, dishepull i Shën Sergjit të Radonezhit
Në një breg të egër të lumit Yauza, ku dikur u derdh gjak në betejën e Princit Vsevolod me hordhitë e Batu, u ngrit një manastir kushtuar Shpëtimtarit të Pabër. Atje murgu i ri…
Lexo jetën
Oshënar Joani, Gojarti i Ri i Kaldisë
Tre engjëj në formë njerëzore një herë ndaluan një grua të re në një rrugë pontike dhe i zbuluan tre profeci për burrin e saj. Ky bashkëshort ishte një i ri oligogramatik, i cili…
Lexo jetën
Oshënar Filotheu nga Sklataina, themeluesi i Shën Stefanit
Në vendlindjen e Osios, në Rizomën e sotme të Trikalës, ndër vite u ngrit një tempull elegant kushtuar kujtimit të tij. Ky projekt u zhvillua nën kujdesin e të nderuarit Mitropoliti i Trikisë dhe…
Lexo jetën
Oshënare Anna dhe djali i saj Joani në ishullin e Adriatikut
Në një ishull të pabanuar në Adriatik, një grua e zhveshur dhe e vuajtur i kërkoi një prifti që kalonte një rrobë për ta parë. Djali i saj jetoi pranë saj për tridhjetë vjet…
Lexo jetën
Oshënar Alexandra dhe themeli i Diveevo
Rreth figurës së saj u krijua pak nga pak një motërzim i vogël grash që kërkonin drejtimin e saj shpirtëror. Baza e jetës së përbashkët ishte varfëria vullnetare, puna krahu dhe mikpritja e pelegrinëve…
Lexo jetën
Rrëfimi i palëkundur i Akilinës
Në moshën vetëm dymbëdhjetë vjeç, Akilina qëndroi para kryepeshkopit Volusianus dhe rrëfeu Krishtin pa hezitim. Xhelatët i shpuan veshët me shufra hekuri të ndezur, derisa mendja e saj u rrëmbye me gjak nga vrimat…
Lexo jetën
Oshënar Iakovos dhe nata që adhuroi djallin
Një murg ua shpërndau të varfërve gjithë pasurinë e tij dhe arriti virtyte të tilla, saqë besoi se vetë Krishti do të vinte për ta vizituar. Por në heshtjen e natës ai hapi derën…
Lexo jetën