Në moshën njëqind e shtatë vjeç, peshkopi i vjetër Dorotheu ia dorëzoi shpirtin në duart e Zotit, pas torturave të tmerrshme. Ai kishte pastruar Kishën e Tirit për më shumë se pesë dekada, duke çuar turma paganësh drejt së vërtetës së Krishtit. Udhëtimi i tij filloi në Tirin Fenikas, në bregun e Palestinës veriore, ku u shugurua rreth treqind e tre pas Krishtit. Virtyti i tij, maturia dhe njohja e thellë e Shkrimeve e bënë atë një bari të ndritur në kohën e vështirë të Dioklecianit. Kur shpërtheu përndjekja vrastare kundër Kishës, tufa e tij iu lut me zell që të largohej, që të mos humbiste babanë e tij të çmuar. Duke iu bindur fjalës së Zotit që i nxit të përndjekurit të strehohen në një qytet tjetër, ai u tërhoq në Traki dhe jetoi si asket atje derisa stuhia u shua. Sapo Kostandini i Madh u ngjit në fron dhe Kisha gjeti prehje, Dorotheu u kthye në peshkopatën e tij me gëzim dhe zjarr. Prej andej ai vazhdoi punën e tij të mrekullueshme, duke mbështetur të dobëtit dhe duke marrë drejtimin në kujdesin për të vejat, jetimët dhe të sëmurët. Si një njohës i thellë i letrave tirate dhe të shenjta, Dorotheu përpiloi shkrime të mëdha në greqisht dhe latinisht. Edukimi i tij i madh dhe aftësia e tij për të folur i dhanë atij reputacionin e një bariu të ditur dhe një shkrimtari të shquar historik. Ai shkroi biografi të profetëve dhe apostujve, si dhe vepra të tjera të dobishme për besimtarët e Kishës. Në ditët tona ekziston ende një libër kishtar i tij për shtatëdhjetë dishepujt e Zotit Jezu Krisht. Ai jetoi shumë vite dhe arriti të arrijë në mbretërimin e Julianit të shkelësit, i cili filloi një luftë të re kundër besimit. Në fillim perandori nuk i persekutoi haptazi të krishterët, por inkurajoi zotërit e tij të një mendjeje që t’i bënin presion në çdo mënyrë. Duke parë stuhinë e re që ngrihej kërcënues mbi kopenë e tij, peshkopi i vjetër u largua përsëri nga selia e Tirit. Ai kaloi në Azinë e Vogël dhe u strehua në qytetin bregdetar të Udos, që ndodhet në territorin e sotëm të Bullgarisë, afër Varnës. Por Zoti nuk e la të fshehur, sepse po e thërriste në kurorën e martirizimit që kishte përgatitur për të. Emisarët e perandorit të paligjshëm e vunë në gjurmë dhe e arrestuan në qytetin Odo në Azinë e Vogël. Ata i kërkuan që të flijonte për idhujt, por ai me këmbëngulje nuk pranoi të tradhtonte besimin e tij në Zotin e vërtetë. Më pas ata filluan ta torturojnë pa mëshirë në mënyra të ndryshme, pavarësisht moshës së tij të shtyrë. Hierarku i bekuar i duroi torturat e tmerrshme me guxim të mrekullueshëm, i papërkulur ndaj dhimbjeve dhe kërcënimeve. Në mes të vuajtjeve, ai e dorëzoi shpirtin e tij në duart e Zotit, rreth treqind e gjashtëdhjetë e dy vjet pas Krishtit. Më pas kishte mbushur moshën njëqind e shtatë vjeç, i kurorëzuar me lavdinë e dyfishtë të hierarkut dhe të martirit. Ai që kishte regjistruar jetën e kaq shumë profetëve dhe apostujve të shenjtë tani ishte vetë i shkruar në librin e Jetës. Sot ai banon në çadrat qiellore, bashkë me shenjtorët që nderoi me penën e tij në jetën tokësore.