Një dishepull i fshehur gjeti guximin t’i kërkonte Pilatit trupin e Mjeshtrit të tij të Kryqëzuar. Jozefi nga Arimatea, një anëtar i këshillit hebre, nuk u pajtua kurrë me gjykimin e bashkëmoshatarëve të tij. Ai kishte një pozitë të lartë shoqërore dhe i përkiste asaj klase njerëzish që prisnin me shpresë të fshehtë mbretërinë e Perëndisë. Ai erdhi nga Arimatea, një qytet i vogël në veriperëndim të Jeruzalemit, dhe mbajti lidhje miqësore me Zotin. Ungjilltari Joani shkruan për të se ishte dishepull i Jezusit, por fshehurazi, nga frika e hebrenjve të kohës. Në orën kritike të Kryqëzimit, kur dishepujt e tjerë ishin mbyllur në shtëpitë e tyre, ai qëndroi përpara sundimtarit romak. Një dëshirë u zgjua papritmas në zemrën e tij për t’i dhënë nderimet më të mëdha Mjeshtrit, të cilit ai nuk guxoi t’i shërbente hapur gjatë jetës së tij. Kryqi, në vend që ta trembte, e armatosi me një forcë dhe vendosmëri të papritur. Kështu, më i frikshmi u bë befas më trimi ndër të gjithë të njohurit e Zotit. Dashuria e tij mposhti frikën e vdekjes dhe zhurmën shoqërore që rëndon mbi të. Sot, pas nja njëzet shekujsh, është e vështirë të kuptohet se çfarë guximi duhej për një hap kaq të guximshëm përballë pushtetit. Jozefi e dinte shumë mirë se sa e rëndë mund të ishte për të një marrëdhënie me dikë të dënuar me vdekje në kryq. Ndoshta ai do ta paguante edhe me jetën e tij këtë guxim të paparë përpara Pilatit. Megjithatë, ai shkoi me vendosmëri përpara dhe me sfidë kërkoi trupin e papërlyer të Mjeshtrit të tij. Së bashku me Nikodemin, i cili ishte gjithashtu një dishepull i fshehur, ata ulën me kujdes trupin e Zotit nga Kryqi. Ata e mbështjellën atë me një qefin të pastër dhe me parfume të bukura, siç përshkruhet nga tradita e varrimit hebre. Më pas u vendos me nderim në një monument të ri, të gdhendur brenda Kopshtit të Gjetsemanit. Vetë Jozefi e kishte përgatitur këtë varr për vete, por me dëshirë ia dha Zotit. Të pranishme në varrim ishin Nëna Hyjlindëse dhe gratë e shenjta mirrëmbajtëse në zi të heshtur. Pastaj rrotulluan një gur të madh te dera e varrit dhe u larguan me zemër të rënduar. Ai hyri në histori si njeriu që guxoi të merrte dhe varroste me nder trupin e Jezusit të Kryqëzuar. Që nga ajo kohë e deri në ditët tona, një guxim i tillë është shkruar dhe vazhdon të shkruhet në faqet më të bukura të historisë botërore. Jozefi u bë një model besimi për ata që fshehin dashurinë e tyre nga frika e njerëzve përreth tyre. Pas Ringjalljes dhe Rrëshajëve, shenjtori nuk qëndroi joaktiv brenda kufijve të Judesë. Ai udhëtoi në shumë vende të botës së atëhershme të njohur, duke predikuar me zell Ungjillin e Krishtit. Tradita e bën atë të arrijë në ishujt e largët të Britanisë, ku pakkush e kishte dëgjuar emrin e Shpëtimtarit. Në ato troje ai vazhdoi me durim e përkushtim veprën apostolike deri në vitet e fundit. Ai pushoi i qetë në Angli, pasi ua dha të tjerëve stafetën e predikimit. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha Orthodhokse në datën 31 korrik të çdo viti. Mbetet një simbol i besimit që piqet në heshtje dhe lulëzon në orën e sprovës më të madhe.