Στρατιώτες έβαλαν αναμμένες εικόνες πάνω στο κεφάλι της και πυρωμένα κάρβουνα κάτω από τα πόδια της, μα εκείνη δεν λύγισε ούτε στιγμή. Λίγο αργότερα, η ίδια αυτή ομολογήτρια προφήτευσε στην ετοιμοθάνατη αυτοκράτειρα ότι θα γλίτωνε και θα γεννούσε δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Η Οσία Ανθούσα η ομολογήτρια έζησε τον όγδοο αιώνα, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρώνυμου, στα μέρη της Μαντίνειας της Παφλαγονίας στη Μικρά Ασία.

Οι γονείς της, ο Στρατήγιος και η Φεβρωνία, ξεχώριζαν για την ευσέβειά τους και ανέθρεψαν με τον ίδιο τρόπο και τη θυγατέρα τους. Παρά τις πολλές προτάσεις γάμου που δέχτηκε από νεαρή, η Ανθούσα έμεινε σταθερή στην παρθενία της. Όταν έφυγαν από τη ζωή οι γονείς της, δεν άλλαξε γνώμη ούτε στράφηκε στον κόσμο, αλλά αφιέρωσε ολόκληρη την πατρική της περιουσία σε φιλανθρωπικά και ιερά έργα.

Από νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τον κόσμο και πήρε τον δρόμο της ερήμου, ασκούμενη σε σπηλιές και βουνά, μέσα σε απόλυτη μοναξιά και προσευχή. Έτσι θεμελίωσε με σιωπή και νηστεία τη μετέπειτα μεγάλη της πορεία στον μοναχικό βίο. Στην έρημη ζωή της συνάντησε τον ιερομόναχο Σισίνιο, έναν έμπειρο γέροντα που της έδωσε το μοναχικό σχήμα και τη συνέδεσε με την παράδοση των πατέρων.

Κάτω από την καθοδήγησή του προχώρησε τόσο πολύ στην πνευματική ζωή, ώστε ενενήντα παρθένες θέλησαν να μπουν κάτω από τη δική της σκέπη. Εκείνη ανέλαβε ως ηγουμένη και οδήγησε τις μοναχές της σε μια ζωή υπακοής, εγκράτειας και αδιάλειπτης προσευχής μέσα στο μοναστήρι. Η Οσία ανήγειρε δύο μονές με κόπο πολύ και με την περιουσία της οικογένειάς της.

Η πρώτη ήταν η μονή του Μαντινέου, με ναό αφιερωμένο στην αγία Άννα, και η δεύτερη ήταν μονή στο όνομα των αγίων Αποστόλων, η οποία λειτούργησε ως γυναικείο κοινόβιο. Οι ενενήντα μοναχές της έγιναν γνωστές παντού για την υπακοή τους στην ηγουμένη και για την αυστηρή πνευματική τους πειθαρχία. Μέσα σε αυτή τη φλόγα της αγάπης για τον Χριστό, η Ανθούσα συγκέντρωσε γύρω της ψυχές διψασμένες για τον Θεό.

Ο τόπος αυτός έγινε φάρος ορθόδοξης ζωής στα δύσκολα χρόνια που πλησίαζαν για όλη την Ανατολή. Όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος ξεσήκωσε σκληρό διωγμό ενάντια στις άγιες εικόνες και στους προσκυνητές τους, το μοναστήρι της Οσίας στάθηκε από τα πιο θερμά κάστρα της Ορθοδοξίας. Ο αυτοκράτορας έστειλε άνθρωπό του και της μήνυσε ότι θα έμενε ήσυχη μόνο αν σταματούσε να τιμά τις άγιες εικόνες του Χριστού.

Η Οσία αρνήθηκε με σταθερότητα και τόλμη, και τότε ξέσπασε επάνω της και επάνω στις μοναχές της η οργή των διωκτών. Στρατιώτες τις έδεσαν και τις μαστίγωσαν με σκληρότητα, για την παρακοή τους στο αυτοκρατορικό διάταγμα. Έπειτα τοποθέτησαν αναμμένες εικόνες πάνω στο κεφάλι της Οσίας και έκαψαν τα πόδια της με πυρωμένα κάρβουνα, για να την κάμψουν με τη δύναμη του πόνου.

Εκείνη όμως υπέμεινε με γενναιότητα τα μαρτύρια και ομολόγησε μέχρι τέλους την πίστη της στον Χριστό και στην εικόνα του. Τελικά οι διώκτες την έστειλαν στην εξορία, μακριά από το ποίμνιό της και από τον τόπο των αγώνων της. Όμως ούτε η εξορία ούτε οι πληγές της κατάφεραν να σβήσουν τη μαρτυρική παρρησία της φωνής της.

Ανάμεσα σε εκείνους που είχαν δει τα βασανιστήρια της Οσίας βρισκόταν και η ίδια η σύζυγος του αυτοκράτορα, που αρρώστησε βαριά μετά από καιρό. Σε εκείνη την ώρα του φόβου και της αγωνίας, η Ανθούσα της προφήτευσε ότι θα γλίτωνε από τον θάνατο και θα γεννούσε δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Όταν η προφητεία βγήκε αληθινή με τον τρόπο ακριβώς που είχε προαναγγείλει η Οσία, η αυτοκράτειρα γέμισε ευγνωμοσύνη και αγάπη για εκείνη.

Φρόντισε λοιπόν να επιστρέψει η Ανθούσα στο μοναστήρι της και στήριξε με πολλούς τρόπους τη μονή και τις μοναχές της. Η κόρη που γεννήθηκε πήρε το όνομα Ανθούσα και έγινε αργότερα γνωστή για την αγιότητά της, με μνήμη που τιμά η Εκκλησία την δωδέκατη Απριλίου. Η Οσία ηγουμένη έζησε ειρηνικά τα τελευταία της χρόνια κοντά στις μοναχές της, χωρίς πια ταραχές και διωγμούς.