Një grabitës i frikshëm i Egjiptit, i cili madje vodhi rrobat e të vdekurve nga varret, u bë një nga mrekullibërësit më të mëdhenj të shkretëtirës. Patermouth u konvertua kur u ngjit në çatinë e një virgjëreshe të shenjtëruar me një qëllim të errët dhe ra në gjumë atje nga rraskapitja. Para konvertimit të tij, ai jetoi në idhujtari dhe drejtoi një bandë hajdutësh që përhapnin terror në të gjithë vendin egjiptian. Fama e krimeve të tij kishte arritur shumë e gjerë, pasi ai nuk hezitoi as para varreve dhe as para personave të shenjtë. Atë natë ai po përpiqej të hiqte çatinë për të hyrë, por nuk ia doli dot në asnjë mënyrë. Në gjumë ai pa një burrë brilant të veshur si mbret, i cili i foli me një zë të ashpër dhe atëror. Ai i tha të ndalonte krimet, të mos derdhte gjak njeriu dhe të mos vidhte më. Më tej ai i premtoi atij se nëse pendohej vërtet dhe merrte një jetë engjëllore, do të bëhej udhëheqësi i një ushtrie të tërë murgjish. Grabitësi premtoi menjëherë se do të fillonte jetën e tij të re me zell. Ai njeri i shkëlqyer më pas i tregoi atij një turmë të tërë murgjsh. Kur zbardhi, vajza u ngjit në çati dhe u tremb kur pa të panjohurin duke fjetur. Patermothios u zgjua dhe mbeti si i humbur, duke mos ditur se çfarë t’i thoshte vajzës. Ajo e pyeti se kush ishte, nga vinte dhe çfarë po kërkonte atje lart një natë më parë. Ai nuk u përgjigj asgjë, por me ankth kërkoi t’i tregonin se ku ishte kisha e të krishterëve. Vajza e kuptoi se diçka e mrekullueshme po ndodhte nga Zoti dhe e çoi menjëherë te pleqtë. Sapo i pa, ra në këmbët e tyre dhe iu lut me lot që ta bënin të krishterë. Por pleqtë e njihnin mirë dhe nuk i besonin, duke menduar se ky ishte një mashtrim i ri i banditit të tmerrshëm. Nuk pushoi së qari dhe lypja me këmbëngulje, derisa i prekte me pendimin e tij. Më pas iu tha se nëse do t’i linte përgjithmonë krimet dhe do të jetonte me virtyt, do të pranohej në kishë. Ai premtoi të kryente gjithçka që ata do ta urdhëronin me bindje të përsosur. Pleqtë e katekizuan dhe pas disa ditësh e pagëzuan me gëzim. Pas pagëzimit ai kërkoi një urdhër që do ta mbështeste në rrugën e shpëtimit të tij. Pleqtë e mësuan atë të mësonte përmendësh tre vargjet e para të psalmit të parë të Davidiit. Ai u thellua në to dhe tha se kjo mjaftonte për shpëtimin e shpirtit të tij. Tri ditë pas pagëzimit u nis për në shkretëtirë dhe aty qëndroi ditë e net në lutje dhe lot pendimi. Ai hëngri vetëm rrënjë nga bari që rritej rreth tij dhe fitoi një marrëdhënie të thellë me Zotin. Kur u kthye në kishë, ai i kishte mësuar ato tre vargje jo vetëm përmendësh, por edhe në praktikën e jetës së tij. Pleqtë e admiruan ndryshimin e tij dhe përmbajtjen e tij ekstreme dhe donin ta mbanin me vete. Por Patermouth qëndroi vetëm një javë dhe u largua përsëri në shkretëtirë për shtatë vjet të tërë. Ai nuk ushqehej më me rrënjë, por me bukë të pastër që Zoti ia dërgonte në mënyrë të padukshme çdo të dielë në mëngjes. Ai hëngri kungimin dhe mbeti pa ngrënë deri të dielën e ardhshme, duke mos ndjerë kurrë dobësinë e urisë. Zoti i dha gjithashtu dhuratën e të kuptuarit të librave të shenjtë dhe ai mësoi përmendësh të gjitha Shkrimet e Shenjta. Pas shtatë vjetësh shenjtori u kthye me urdhër të Zotit në zonat e banuara për të përfituar shumë. Me jetën e tij asketike ai tërhoqi rreth vetes shumë dishepuj që imitonin me zell virtytet e tij. I erdhi edhe një i ri, i cili dëshironte të bëhej murg nën drejtimin e tij. Shenjtori e veshi me kasollën e flokëve, fshikëzën dhe pallton e mollës nga lëkura e dhisë. Plaku e kishte zakon t’i vizitonte të sëmurët, t’u qëndronte pranë në momentet e fundit dhe t’i varroste me respekt. Ai madje u kujdes që t’i veshi me rroba funerali dhe t’i përgatiti për varrim. Duke parë një përkushtim të tillë, murgu i ri i kërkoi që ta vishte dhe ta varroste kur të vinte koha. Plaku me dashuri i premtoi se do ta mbulonte derisa fëmija t’i thoshte të njëjtën gjë se mjaft është mjaft. Së shpejti murgu i ri ra në gjumë dhe plaku e përgatiti atë me rrobat e varrimit sipas zakonit. Ajo ia mbuloi fytyrën dhe e pyeti nëse kishte nevojë për ndonjë gjë më shumë për varrimin e tij. Atëherë i vdekuri u përgjigj me zë të qartë dhe tha se mjafton, babai im, për të gjithë rrugën. Të gjithë ata që ishin të pranishëm u mahnitën nga mrekullia dhe filluan ta lavdërojnë plakun si një mrekullibërës i madh i kishës. Por ai nuk i duroi dot lavdërimet dhe u largua fshehurazi në shkretëtirë menjëherë pas varrimit. Kur më vonë u kthye te vëllezërit, iu zbulua nga Zoti se një asket afër një fshati ishte sëmurë për vdekje. Shenjtori filloi menjëherë, por rruga ishte e gjatë dhe dielli kishte filluar të mbretëronte mbi horizont. Nuk donte të hynte natën në fshat për të mos shkelur fjalën e Zotit që thotë të ecësh derisa ka dritë. Pastaj, me fuqinë e besimit, ai iu drejtua diellit gjysmë të fshehur dhe i tha që të qëndronte në rrugën e tij në emër të Jezusit. Dhe me të vërtetë dielli u ndal gjysmë i fshehur dhe ndriçoi vetëm me një gjysmërreth derisa erdhi shenjtori. Banorët e fshatit u habitën që dita nuk mbaroi dhe u mblodhën në shesh për të parë ngjarjen paradoksale. Pas pak panë shenjtorin që po dilte nga shkretëtira dhe e pyetën për qëndrimin e mrekullueshëm të diellit. Ai u kujtoi atyre fjalët e Zotit, se kushdo që ka besim si kokrra e sinapit lëviz malet. Atëherë të gjithë e kuptuan se ishte për hir të tij që dielli ndaloi dhe perëndoi sapo ai hyri në fshatin e tyre. Ata iu përkulën nga frika e Zotit dhe e ndoqën deri në kasollen e vëllait të sëmurë rëndë. Kur hynë, e gjetën asketin tashmë të fjetur në Zotin. Njeriu i shenjtë u lut, iu afrua, e përqafoi trupin e tij dhe e pyeti nëse preferonte të jetonte me Krishtin apo të qëndronte edhe pak me ta. I vdekuri u ringjall në çast, hapi sytë, u ngrit në shtrat dhe i foli paqartë plakut. Ai i tha se është më mirë të shkosh te Krishti dhe se nuk dëshiron të jetojë më në mish. Plaku e bekoi dhe i kërkoi të pushonte në paqe dhe të lutej nga qielli për të. Vëllai u shtri përsëri në shtratin e tij dhe përsëri ia dorëzoi shpirtin Zotit. Të gjithë të pranishmit u pushtuan nga frika dhe rrëfyen se ky plak ishte vërtet një njeri i Zotit. Shenjtori përgatiti trupin dhe e kaloi gjithë natën duke kënduar. Në mëngjes i varrosi me nder të vdekurit dhe u largua në heshtje. Në një rast tjetër shenjtori vizitoi një vëlla i cili ishte i sëmurë rëndë. Duke parë se i sëmuri kishte frikë nga vdekja për shkak të mëkateve të tij, ai e pyeti pse nuk ishte gati për largimin e tij. Ai i tha se ndërgjegjja e tij dukej se donte të shkonte me të në jetën e përtejme si akuzues. I sëmuri iu lut me lot që t’i lutej Zotit që t’i jepte pak kohë për t’u penduar. Plaku e pyeti ashpër se ku kishin shkuar vitet e mëparshme të jetës së tij të vetmuar dhe çfarë kishte arritur me to. I kujtoi se jo vetëm që nuk ia shëroi plagët e vjetra, por vazhdimisht shtonte mbi to të reja. Por i sëmuri nuk pushoi së luturi shenjtorin me lot për një mundësi nga Zoti filantrop. Atëherë plaku i tha se nëse nuk do t’i shtonte të keqen të keqes, do të lutej për të. Ai u gjunjëzua në lutje dhe u ngrit i sigurt pas pak. Ai i njoftoi vëllait se Zoti po i jepte tre vjet jetë për pendim të vërtetë. E kapi për dore, e ngriti plotësisht të shëndoshë dhe e mori me vete në shkretëtirë. Pas tre vjetësh ajo u kthye me të te vëllezërit dhe ua paraqiti atyre si një engjëll të Perëndisë. Shumë murgj u mblodhën për të dëgjuar fjalët e ëmbla të shenjtorit për frytet e pendimit. Fjalimi zgjati deri në orstrus dhe gjatë kohëzgjatjes së tij, vëllait, i cili kishte përfunduar pendesën, dukej se e zuri gjumi. Ai e dorëzoi shpirtin në duart e Zotit pa dhimbje dhe pa frikë, si një njeri që fle ëmbël. Për shenjtorin Patermoutios përmendet gjithashtu se ai e kapërceu lumin Nil shumë herë duke ecur mbi ujërat e tij. Edhe një herë, ndërsa disa vëllezër po diskutonin për shpëtimin e shpirtit brenda një kasolle të mbyllur, shenjtori papritmas qëndroi mes tyre. Ajo u bë për ta një imazh i Krishtit, i cili u shfaq mes apostujve me dyert e mbyllura pas ringjalljes. Kaq i madh ishte ai besnik në mrekulli dhe aq i pasur u bë marrësi i hirit hyjnor. Ai kaloi shumë vite të jetës së tij duke e kënaqur Zotin me përpjekje asketike dhe vepra dashurie. Në fund e zuri gjumi në paqe dhe shkoi të ishte me Zotin që e kishte dashur aq shumë. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më 9 korrik nga Kisha.