Ένας χωρικός κάποτε χτύπησε την πόρτα του γέροντα κρατώντας ένα δοχείο γεμάτο άμμο από τον δρόμο. Ο Όσιος Κόπριος ευλογούσε εκείνη την άμμο και οι αγροί ενός ολόκληρου χωριού καρποφορούσαν θαυματουργικά κάθε χρόνο. Ο άγιος αυτός υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του Οσίου Πατερμουθίου και διηγητής των θαυμάτων εκείνου, με τον βαθμό του πρεσβυτέρου.

Έλαβε από τον Θεό πλούσια τη χάρη της θαυματουργίας στα μέρη της αιγυπτιακής ερήμου. Θεράπευε ποικίλες ασθένειες των ανθρώπων και έδιωχνε με τον λόγο του τα πονηρά πνεύματα. Κάποτε διηγούνταν στους αδελφούς που μαζεύονταν κοντά του τον βίο του Οσίου Πατερμουθίου και άλλων αγίων ανδρών.

Ένας αδελφός όμως δυσπιστούσε στα λόγια του, δεν τον άκουγε με προσοχή και νύσταζε. Στον ύπνο του είδε τον Όσιο Κόπριο να κρατά βιβλίο γραμμένο με χρυσά γράμματα και να αναγινώσκει από εκείνο. Δίπλα του στεκόταν άνδρας φωτεινός, σεβάσμιος στην όψη, στολισμένος με λευκά μαλλιά της ηλικίας.

Ο φωτεινός εκείνος άνδρας κοίταξε με αυστηρότητα τον νυσταγμένο αδελφό και τον έλεγξε με σοβαρότητα. Τον ρώτησε γιατί δεν πιστεύει στα λεγόμενα του γέροντος και γιατί νυστάζει αντί να ακούει. Ο αδελφός σηκώθηκε έντρομος από τον ύπνο και αμέσως διηγήθηκε στους άλλους όσα είδε στο όραμα.

Από εκείνη την ώρα άκουγε με πίστη και βαθιά προσοχή κάθε ομιλία του Οσίου Κοπρίου. Κάποτε βρίσκονταν στο κελί του μοναχοί περαστικοί, που ήρθαν για να ωφεληθούν από τους πνευματικούς του λόγους. Εκείνη τη στιγμή έφτασε ένας χωρικός κρατώντας ένα δοχείο γεμάτο άμμο και περίμενε υπομονετικά να τελειώσει ο γέροντας τη διδασκαλία του.

Οι αδελφοί απόρησαν με το θέαμα και ρώτησαν τον όσιο γιατί ο άνθρωπος έφερε εκεί την άμμο εκείνη. Ο γέροντας τους εξήγησε ότι δίσταζε να μιλήσει, για να μη φανεί ότι καυχιέται για τα έργα του Θεού. Ωστόσο, βλέποντας τον κόπο του ταξιδιού τους, αποφάσισε να τους φανερώσει τα θαυμαστά έργα της θείας ευδοκίας.

Η γη του γειτονικού χωριού ήταν άκαρπη και οι κάτοικοι μόλις και μετά βίας έπαιρναν πίσω τον σπόρο τους. Κάποιο σκουλήκι έτρωγε τα βλαστάρια και ροκάνιζε τα στάχυα προτού προλάβουν αυτά να ωριμάσουν. Οι κάτοικοι ήταν ειδωλολάτρες, αλλά με τη χάρη του Θεού οδηγήθηκαν στην πίστη και βαπτίστηκαν χριστιανοί.

Μετά τη βάπτισή τους παρακάλεσαν τον όσιο να προσευχηθεί στον Κύριο, ώστε να στείλει στη γη τους ευλογία και καρποφορία. Ο γέροντας τους είπε πως θα προσευχηθεί, αλλά πρόσθεσε ότι έπρεπε να έχουν ακλόνητη πίστη στον ζώντα Θεό. Εκείνοι υποσχέθηκαν σταθερή πίστη και πήραν στους κόρφους τους άμμο από τον δρόμο που πατούσαν τα πόδια του οσίου.

Ζήτησαν να ευλογήσει εκείνη την άμμο στο όνομα του Κυρίου, ώστε να γίνει για αυτούς σαν ευλογημένος σπόρος. Ο όσιος τους αποκρίθηκε με λίγα λόγια ότι θα γινόταν σε αυτούς σύμφωνα με την πίστη της καρδιάς τους. Όταν γύρισαν στο σπίτι τους, ανακάτεψαν την άμμο με τους σπόρους και έσπειραν τα χωράφια τους.

Τότε καρποφόρησε τέτοια σοδειά, που δεν συναντούσε κανείς πουθενά αλλού στην Αίγυπτο. Από εκείνη τη χρονιά κάθε χρόνο οι γεωργοί έρχονταν στον γέροντα και έφερναν άμμο για να την ευλογήσει. Η πίστη τους δεν τους διέψευδε ποτέ και η γη τους έδινε πάντοτε πλούσια καρποφορία.

Άλλοτε πάλι ο όσιος συζητούσε για την πίστη μπροστά σε πλήθος λαού με έναν αιρετικό μανιχαίο. Είδε ότι δεν μπορούσε με ταπεινά και πράα λόγια να νικήσει τον αλαζονικό και πολυλόγο εκείνον άνθρωπο. Αποφάσισε λοιπόν να αποδείξει την αλήθεια της ορθής πίστεως με έργο φανερό και αναμφισβήτητο.

Πρόσταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά και κάλεσε τον αιρετικό να μπει μαζί του στις φλόγες. Όποιος δεν καιγόταν μέσα στη φωτιά, εκείνος είχε την ορθή και αληθινή πίστη στον Χριστό. Ο μανιχαίος όμως φοβήθηκε και είπε στον όσιο να μπει πρώτος αυτός στις φλόγες της δοκιμασίας.

Ο άγιος μπήκε με θάρρος μέσα στη φωτιά και τα φλογισμένα ξύλα παραμέρισαν αμέσως από τη δύναμη του Θεού. Στάθηκε για μισή ώρα πάνω στα αναμμένα κάρβουνα σαν να πατούσε σε χλωρό χορτάρι του αγρού. Βγήκε από τη φωτιά εντελώς αβλαβής και ούτε καν τα ρούχα του δεν άγγιξε η ορμή της φλόγας.

Ο λαός θαύμασε εκείνο το παράδοξο γεγονός και δόξαζε με δυνατή φωνή τον Χριστό. Ο αιρετικός δεν ήθελε να μπει στη φωτιά, αλλά ο λαός τον έσπρωξε με δύναμη μέσα στις φλόγες. Καιγόταν αμέσως ολόκληρος, μα κατάφερε με αγωνία να πεταχτεί έξω και άρχισε να τρέχει για να σωθεί.

Ο λαός τον έπιασε και φώναζε δυνατά ότι έπρεπε να καεί τελείως ο αιρετικός εκείνος. Ο όσιος όμως καθησύχασε την οργή του πλήθους και άφησε τον δυστυχή άνθρωπο ζωντανό, αν και ήταν φοβερά καμένος. Κοντά στο κελί του ο γέροντας είχε έναν μικρό κήπο με δημητριακά και διάφορα οπωρικά για τους ξένους.

Από αυτά τα προϊόντα του μικρού κήπου τάιζε τους περαστικούς αδελφούς που έρχονταν στο ασκητήριό του. Κάποτε ένας ειδωλολάτρης μπήκε νύχτα στον κήπο και έκλεψε όσους καρπούς μπορούσε να σηκώσει στα χέρια του. Όταν έφτασε στο σπίτι του, έβαλε μέρος από αυτούς σε χύτρα και άρχισε να τους βράζει στη φωτιά.

Πέρασαν τρεις ώρες, έκαψε πολλά ξύλα, αλλά οι καρποί δεν έβραζαν και ούτε καν το νερό δεν ζεσταινόταν στη χύτρα. Το παράδοξο αυτό προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στον κλέφτη και ένιωσε βαθιά τη δύναμη του Χριστού. Συναισθάνθηκε την αμαρτία του και πήρε όλα τα κλεμμένα μαζί με όσα είχε ήδη στη χύτρα.

Τα έφερε στα πόδια του γέροντα και ομολόγησε με συντριβή την κλοπή που είχε διαπράξει τη νύχτα. Ζητούσε ταπεινά συγχώρεση από τον όσιο και τον παρακαλούσε να τον δεχθεί στη χριστιανική πίστη. Εκείνη την ώρα βρίσκονταν στο κελί πολλοί ξένοι μοναχοί που χάρηκαν για τη θαυμαστή του επιστροφή.