Një herë një fshatar trokiti në derën e plakut duke mbajtur një tenxhere plot me rërë nga rruga. Oshënar Koprios bekoi atë rërë dhe fushat e një fshati të tërë jepnin fryte për mrekulli çdo vit. Ky shenjtor ishte dëshmitar okular i martirizimit të Shën Patermouthit dhe rrëfimtar i mrekullive të tij, me gradën presbiter. Ai mori nga Zoti me bollëk hirin e mrekullibërjes në pjesët e shkretëtirës egjiptiane. Ai shëroi sëmundje të ndryshme të njerëzve dhe me fjalën e tij dëboi shpirtrat e këqij. Ai u tregonte vëllezërve që u mblodhën rreth tij për jetën e Shën Patermouthit dhe të njerëzve të tjerë të shenjtë. Por një vëlla nuk u besoi fjalëve të tij, nuk e dëgjoi me vëmendje dhe e zuri gjumi. Në gjumë ai pa Shën Kopriosin duke mbajtur një libër të shkruar me shkronja të arta dhe duke u freskuar prej tij. Pranë tij qëndronte një burrë i ndritur, i nderuar në pamje, i stolisur me flokë të bardhë të moshës. Ai burrë i zgjuar e shikoi me rreptësi vëllanë e përgjumur dhe e kontrolloi seriozisht. Ai e pyeti se pse nuk u besonte fjalëve të plakut dhe pse ishte i përgjumur në vend që të dëgjonte. Vëllai u zgjua i trembur nga gjumi dhe menjëherë u tregoi të tjerëve atë që pa në vegim. Që nga ajo kohë ai dëgjonte me besim dhe vëmendje të thellë çdo fjalim të Shën Koprios. Njëherë e një kohë në qelinë e tij kishte murgj kalimtarë, të cilët vinin për të përfituar nga fjalimet e tij shpirtërore. Në atë moment mbërriti një fshatar me një tenxhere plot me rërë dhe priti me durim që plaku të mbaronte mësimin. Vëllezërit u mahnitën nga kjo pamje dhe e pyetën shenjtorin se pse njeriu e solli atë rërë atje. Plaku u shpjegoi atyre se ai hezitoi të fliste, që të mos shihej se ai mburrej me veprat e Perëndisë. Megjithatë, duke parë mundimin e udhëtimit të tyre, ai vendosi t’u zbulonte atyre veprat e mrekullueshme të begatisë hyjnore. Toka e fshatit fqinj ishte djerrë dhe banorëve mezi ia merrnin farën. Një krimb po hante filizat dhe po gërryente veshët para se të piqeshin. Banorët ishin paganë, por me hirin e Zotit ata u çuan në besim dhe u pagëzuan të krishterë. Pas pagëzimit të tyre, ata i kërkuan shenjtorit që t’i lutej Zotit, në mënyrë që ai të dërgonte bekim dhe frytshmëri në tokën e tyre. Plaku u tha se do të lutej, por shtoi se ata duhet të kenë besim të palëkundur në Zotin e gjallë. Ata premtuan besnikëri të patundur dhe morën rërë në shpinë nga rruga ku shkelnin këmbët e shenjtorit. Ata i kërkuan që ta bekonte atë rërë në emër të Zotit, që të bëhej për ta si një farë e bekuar. I shenjti iu përgjigj atyre me pak fjalë se do t’u bëhej sipas besimit të zemrës së tyre. Kur u kthyen në shtëpi, përzien rërën me farat dhe mbollën arat e tyre. Pastaj ai solli një korrje të tillë që nuk gjendej askund tjetër në Egjipt. Nga ai vit çdo vit bujqit vinin tek plaku dhe i sillnin rërë që ta bekonte. Besimi i tyre nuk i dështoi kurrë dhe toka u jepte gjithmonë fryte të pasura. Në një rast tjetër shenjtori po debatonte për besimin përpara një turme njerëzish me një heretik manikean. E pa se nuk mundi me fjalë të përulura e të buta ta mposht atë njeri mendjemadh e llafazan. Ndaj vendosi të vërtetojë të vërtetën e besimit të drejtë me një vepër të qartë dhe të padiskutueshme. Ai urdhëroi të ndizet një zjarr i madh dhe e ftoi heretikun që të bashkohej me të në flakë. Kush nuk digjej në zjarr, ai kishte besimin e drejtë dhe të vërtetë në Krishtin. Por Manikeu kishte frikë dhe i tha shenjtorit që të hynte i pari në flakët e provës. Shenjtori u fut me guxim në zjarr dhe druri i djegur u fshi menjëherë nga fuqia e Zotit. Qëndroi gjysmë ore mbi thëngjijtë e ndezur sikur të shkelte në barin e gjelbër të fushës. Nga zjarri ka dalë krejtësisht i padëmtuar dhe as rrobat nuk i janë prekur nga vërshimi i flakës. Populli u mrekullua nga ajo ngjarje paradoksale dhe lavdëroi Krishtin me zë të lartë. Heretiku nuk ka dashur të hyjë në zjarr, por njerëzit e kanë futur me forcë në flakë. Ai u dogj menjëherë i tëri, por arriti të hidhej jashtë me agoni dhe filloi të vraponte për të shpëtuar. Njerëzit e kapën dhe bërtitën me të madhe se ai heretik duhej djegur plotësisht. Por i shenjti e qetësoi zemërimin e turmës dhe e la të gjallë njeriun e pafat, megjithëse ishte djegur tmerrësisht. Pranë qelisë plaku kishte një kopsht të vogël me drithëra dhe fruta të ndryshme për të huajt. Nga këto prodhime të kopshtit të vogël ai ushqeu vëllezërit që kalonin të ardhur në vetminë e tij. Një herë një pagan hyri në kopsht natën dhe vodhi sa më shumë fruta që i binte në dorë. Me të mbërritur në shtëpi, disa prej tyre i futi në një kazan dhe nisi t’i ziejë mbi zjarr. Kaluan tre orë, ai dogji shumë dru, por frutat nuk vluan dhe as uji nuk u ngroh në kazan. Ky paradoks shkaktoi habi të madhe te hajduti dhe ai ndjeu thellë fuqinë e Krishtit. Ai e kuptoi mëkatin e tij dhe mori të gjitha gjërat e vjedhura bashkë me ato që kishte në kazan. Ai i solli tek këmbët e plakut dhe rrëfeu me zemër të thyer vjedhjen që kishte bërë gjatë natës. Ai me përulësi kërkoi falje nga shenjtori dhe iu lut që ta pranonte në besimin e krishterë. Në atë kohë në qeli kishte shumë murgj të huaj që u gëzuan për kthimin e tij të mrekullueshëm. Të gjithë shijuan nga ato fruta dhe lavdëruan Zotin për atë që ofruesi i Tij i mirë kishte dhënë. Oshënar Koprios bëri shumë mrekulli të tjera me hirin e Krishtit dhe fjeti në paqe.