Ένας Άγιος της Εδέσσης κάποτε θεράπευσε τον ίδιο τον χαλίφη της Βαβυλώνας με χώμα από τον Πανάγιο Τάφο και τον οδήγησε στο μαρτύριο για τον Χριστό. Στη χειροτονία του ως επισκόπου, ένα λευκό περιστέρι κατέβηκε από τον τρούλο του ναού και κάθισε επάνω στο κεφάλι του μπροστά σε όλο το πλήθος. Γεννήθηκε στην Έδεσσα της Συρίας από ευσεβείς γονείς, τον Συμεών και τη Μαρία, που για χρόνια παρακαλούσαν τον Θεό να τους χαρίσει αγόρι.

Σε ένα κοινό όραμα στον ναό των Αγίων Αποστόλων, ο Απόστολος Παύλος και ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τήρων τους έδωσαν τον υπεσχημένο γιο και όρισαν το όνομά του. Όταν γεννήθηκε, οι γονείς τον βάφτισαν Θεόδωρο, ως δώρο ουράνιο. Στο σχολείο ο μικρός δυσκολευόταν στη μάθηση, και οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν.

Μια Κυριακή κρύφτηκε κάτω από την Αγία Τράπεζα και αποκοιμήθηκε. Στο όνειρό του ένας ολόφωτος νέος τον τάιζε μέλι και του χάριζε ποιμαντική ράβδο. Από εκείνη τη στιγμή ο νους του φωτίστηκε υπερφυσικά.

Στα δεκαοκτώ του χρόνια έχασε τον πατέρα του και έναν χρόνο αργότερα και τη μητέρα του. Μοίρασε όλη την πατρική περιουσία στους φτωχούς και κράτησε ένα μερίδιο μόνο για την παντρεμένη αδελφή του. Σε ηλικία είκοσι ετών αναχώρησε για τα Ιεροσόλυμα, προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και έφτασε στη Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Εκεί εκάρη μοναχός κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του αββά Ιωάννη. Για δώδεκα ολόκληρα χρόνια εργάστηκε ακούραστα σε κάθε μοναστηριακό διακόνημα, χωρίς να αρνηθεί ποτέ κανένα κόπο. Έπειτα ζήτησε από τον ηγούμενο την ευλογία να αποσυρθεί σε μοναχικό κελλί και να δοθεί στην ησυχία.

Η τροφή του ήταν ένα μικρό κομμάτι ψωμί μετά τη δύση και λίγο νερό, και ούτε αυτά κάθε μέρα. Συχνά έμενε δύο και τρεις ημέρες χωρίς τίποτε, και αποσυρόταν στην έρημο του Ιορδάνη, όπου περνούσε νύχτες και ημέρες σαν άσαρκος άγγελος. Είκοσι τέσσερα συνεχόμενα χρόνια έζησε με τέτοιους ασκητικούς αγώνες.

Τότε ήρθε κοντά του ο ανιψιός του Μιχαήλ από την Έδεσσα, που τον δέχτηκε ως μαθητή και συναγωνιστή στην ίδια αυστηρή πορεία. Η Παλαιστίνη βρισκόταν τότε υπό κυριαρχία των Σαρακηνών, και ο χαλίφης Αδραμέλεχ είχε φτάσει στα Ιεροσόλυμα με τη σύζυγό του Σεΐδα για να δει τον Πανάγιο Τάφο. Ο μαθητής Μιχαήλ είχε κατέβει στην πόλη με χειροτεχνήματα, και ένας ευνούχος της βασίλισσας τον οδήγησε στο παλάτι.

Εκείνη, βλέποντας τη νεανική του ομορφιά, προσπάθησε να τον παρασύρει με κολακείες και υποσχέσεις. Ο μοναχός όμως απάντησε με παρρησία ότι αγαπά μόνον τον Χριστό και τους ουράνιους αγγέλους. Οργισμένη, διέταξε να τον δείρουν άσπλαχνα και τον έστειλε δεμένο στον χαλίφη.

Ο Αδραμέλεχ δοκίμασε να τον πείσει με δώρα, με συζητήσεις και με έναν λόγιο Εβραίο σύμβουλο. Ο Μιχαήλ απάντησε με σοφία και τους ντρόπιασε ολοκληρωτικά. Τότε τον έβαλαν να σταθεί ξυπόλητος επάνω σε αναμμένα κάρβουνα, και έπειτα του πρόσφεραν δηλητήριο.

Εκείνος ψέλνοντας τους ψαλμούς του Δαβίδ έμεινε αβλαβής, ενώ ένας κατάδικος ξεψύχησε αμέσως με την ίδια δόση. Οι αγαρηνοί φώναζαν για να εξοντωθεί, και ο χαλίφης διέταξε τον αποκεφαλισμό. Ο Άγιος Μιχαήλ παρέδωσε την ψυχή του στις εννέα Ιουλίου, και ο γέροντάς του Θεόδωρος είδε την ίδια ώρα όραμα για το μαρτύριό του.

Έπειτα από τον θάνατο του επισκόπου της Εδέσσης, οι πιστοί ζήτησαν διάδοχο από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, πρότεινε τον ησυχαστή Θεόδωρο. Όλη η σύναξη συμφώνησε ομόφωνα και τον κάλεσαν μπροστά τους.

Εκείνος αρνιόταν με δάκρυα τον επισκοπικό βαθμό, μα τελικά υποτάχθηκε στο θέλημα του Θεού. Τη Μεγάλη Πέμπτη, την ημέρα του Μυστικού Δείπνου, και οι δύο Πατριάρχες τον χειροτόνησαν επίσκοπο μέσα σε πλήθος αρχιερέων. Τότε ένα περιστέρι λευκότερο από χιόνι πέταξε ψηλά στον τρούλο του ναού και κατέβηκε επάνω στο κεφάλι του.

Όλοι θαύμαζαν και δόξαζαν τον Θεό για το μέγα σημείο. Ο Άγιος έλαμπε από τη χάρη σαν άγγελος Θεού. Λειτούργησε το Μέγα Σάββατο και την Κυριακή της Αναστάσεως μαζί με τους δύο Πατριάρχες.

Έπειτα πήγε στη Λαύρα για να αποχαιρετίσει τους πατέρες, και όλοι μαζί έκλαψαν για τον χωρισμό. Μετά την Κυριακή του Θωμά αναχώρησε για την Έδεσσα συνοδευόμενος από τον ανιψιό του Βασίλειο, που έγραψε αργότερα τον βίο του. Στον δρόμο, στις όχθες του Ευφράτη, λυπήθηκε για όσα άφηνε.

Στην Έδεσσα τον υποδέχτηκε όλη η πόλη με ανείπωτη χαρά. Προσκύνησε τη λειψανοθήκη των αγίων μαρτύρων Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου, και ανέλαβε την ποιμαντική του διακονία με όλη την ψυχή του. Στην πόλη υπήρχαν αιρέσεις των Νεστοριανών, των Σεβηριανών, των Ευτυχιανών και των Μανιχαίων, και ο επίσκοπος αγωνιζόταν σκληρά εναντίον τους.

Κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου ζούσε ο γέροντας στυλίτης Θεοδόσιος, εκατονταετής και προικισμένος με το χάρισμα της προοράσεως. Ο επίσκοπος τον επισκεπτόταν συχνά για πνευματική παρηγοριά. Ο στυλίτης τού φανέρωσε πολλά μυστήρια και του διηγήθηκε την ιστορία του Άδερ, ενός πλούσιου ευγενούς που εγκατέλειψε γυναίκα και παιδιά και μόνασε στη Λαύρα του Αγίου Σάββα με το όνομα Αθανάσιος.

Ένα από τα παιδιά του αρρώστησε θανατηφόρα, μα μια μετανοημένη πόρνη προσευχήθηκε γι’ αυτό με συντριβή καρδιάς και το ανέστησε ο Θεός. Το παιδί εκείνο ανέβηκε αργότερα στον πατριαρχικό θρόνο των Ιεροσολύμων. Διηγήθηκε ακόμη ο γέροντας τη δική του ιστορία με τον αδελφό του Ιωάννη, που έζησε ερημίτης κοντά στη Βαβυλώνα.

Όλα αυτά γέμιζαν την ψυχή του επισκόπου με πνευματική γλυκύτητα και θαυμασμό. Οι αιρετικοί όμως οργανώθηκαν εναντίον της Εκκλησίας. Με δωροδοκίες στράφηκαν στους Σαρακηνούς άρχοντες και αφαίρεσαν από τη μητρόπολη χωράφια, αμπέλια και κτήματα.

Ο Άγιος Θεόδωρος, μετά από συμβουλή του στυλίτη, αποφάσισε να ταξιδέψει στη Βαβυλώνα, στον χαλίφη Μαβία, διάδοχο του Αδραμέλεχ. Όταν έφτασε εκεί, βρήκε τον χαλίφη βαριά άρρωστο στα μάτια και στο συκώτι. Ο Άγιος έλιωσε λίγο χώμα από τον Πανάγιο Τάφο σε καθαρό νερό και άλειψε τα μάτια και την καρδιά του ασθενούς.

Ο χαλίφης κοιμήθηκε ήρεμα και ξύπνησε εντελώς θεραπευμένος, με τα μάτια του ξανά φωτεινά. Από ευγνωμοσύνη υπέγραψε διαταγή που αποκαθιστούσε την Εκκλησία της Εδέσσης σε όλα τα δίκαιά της. Έπειτα οδήγησε τον επίσκοπο στον ερημίτη Ιωάννη, αδελφό του στυλίτη, και θαύμασε την προορατική του χάρη.

Συνέχισε να επισκέπτεται τον Άγιο και να ακούει το Ευαγγέλιο. Μαζί με τρεις πιστούς υπηρέτες του πίστεψε στον Χριστό. Βαφτίστηκε κρυφά μέσα στα ανάκτορά του και έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Λαχταρούσε όμως ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού, και ο επίσκοπος ταξίδεψε ως την Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ και η μητέρα του Θεοδώρα υποδέχτηκαν τον Άγιο με μεγάλες τιμές. Εκείνος θεράπευσε τα μάτια της βασιλομήτορος με χώμα από τον Πανάγιο Τάφο, και έλαβε από τον αυτοκράτορα ένα κομμάτι του Τιμίου Ξύλου μέσα σε χρυσή θήκη.

Επιστρέφοντας στη Βαβυλώνα, ο χαλίφης τον υποδέχτηκε με δάκρυα χαράς. Λίγο αργότερα αποφάσισε να ομολογήσει δημόσια την πίστη του. Συγκάλεσε όλο τον λαό σε μεγάλο πεδίο, ανέβηκε σε ψηλό θρόνο και διακήρυξε ότι είναι χριστιανός με το όνομα Ιωάννης.

Ύψωσε στα χέρια του χρυσό σταυρό και τον προσκύνησε. Οι αγαρηνοί άρχοντες όρμησαν αμέσως επάνω του και τον θανάτωσαν με ξίφη και δόρατα μαζί με τους τρεις πιστούς υπηρέτες του, στις τρεις Μαΐου. Τη νύχτα ο μάρτυρας εμφανίστηκε στους άρχοντες και τους ανάγκασε να παραδώσουν το τίμιο σώμα του στον μητροπολίτη για ταφή.

Από τον τάφο του πήγαζαν θαύματα και θεραπείες. Φάνηκε σε όνειρο στον επίσκοπο Θεόδωρο φέροντας λαμπρή μαρτυρική στολή, και του μήνυσε ότι σύντομα θα συναντηθούν στη Βασιλεία του Θεού. Τρία χρόνια αργότερα ο Άγιος Θεόδωρος επέστρεψε στη Λαύρα και κοιμήθηκε εν Κυρίω στις εννέα Ιουλίου.

Τώρα θα εκτελέσω την επαλήθευση του κειμένου και θα παραδώσω το τελικό αρχείο `. txt` μέσω του Optiko Text Validator 2 Auto Sections. Το αναμενόμενο όνομα αρχείου είναι: