Ένα λιοντάρι σηκώθηκε στα πισινά του πόδια και άνοιξε δρόμο μέσα σε αγκαθερό φράχτη, για να περάσει ο ταπεινός ασκητής Ιωάννης. Το καντήλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας έμενε πάντα αναμμένο και γεμάτο λάδι, ακόμη και όταν ο γέροντας έλειπε για μήνες ολόκληρους. Ο Όσιος Ιωάννης εγκατέλειψε νωρίς τον κόσμο και αφιερώθηκε ολόψυχα στη μοναχική ζωή με βαθιά λαχτάρα για την έρημο.

Διάλεξε την Παλαιστίνη ως τόπο της άσκησής του και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά κοντά στα Ιεροσόλυμα. Εκεί πέρασε όλες τις ημέρες της ζωής του με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή στον Κύριο. Η σπηλιά του βρισκόταν κοντά στο χωριό Σεχουστά, σε απόσταση είκοσι μιλίων από την Αγία Πόλη της Ιερουσαλήμ.

Δεν είχε τίποτε δικό του μέσα σε εκείνη την πενιχρή κατοικία, παρά μόνο μια ιερή εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα παρουσίαζε την Άχραντη Δέσποινα να κρατά στην αγκαλιά της τον προαιώνιο Χριστό. Μπροστά της έκαιγε πάντοτε ένα μικρό καντήλι, σύμβολο της αδιάκοπης αγάπης του γέροντα προς τη Μητέρα του Θεού.

Έτσι κυλούσε ήρεμα και αθόρυβα ο αγώνας του στην αγαπημένη του ερημιά. Ο όσιος γέροντας είχε μεγάλη ευλάβεια προς τους αγίους και τους μάρτυρες του Χριστού σε όλη του τη ζωή. Συχνά αναχωρούσε από τη σπηλιά του και βάδιζε προς τα προσκυνήματα της Ιερουσαλήμ και του Τιμίου Σταυρού.

Άλλοτε πάλι έφτανε ως το όρος Σινά, ως την Έφεσο, στον τάφο του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του αγαπημένου μαθητή. Επισκεπτόταν ακόμη τον όσιο Θεόδωρο στα Ευχάιτα και την αγία Θέκλα στη Σελεύκεια της Ισαυρίας με βαθιά συγκίνηση. Πριν ξεκινήσει για κάθε τέτοιο μακρινό προσκύνημα, στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δάκρυα.

Άναβε το καντήλι, γονάτιζε ταπεινά και ζητούσε από τη Θεοτόκο να ευλογήσει την πορεία του δούλου της. Της έλεγε με απλότητα να φυλάει η ίδια το καντήλι της άσβεστο, μέχρι να γυρίσει πίσω από το ταξίδι. Έφευγε λοιπόν ήσυχος, έχοντας σύντροφο και οδηγό την προστασία της Μητέρας του Θεού.

Όταν επέστρεφε ύστερα από έναν μήνα, ή και μετά από πέντε ή έξι μήνες απουσίας, έβρισκε το ίδιο θαύμα. Το καντήλι παρέμενε αναμμένο και γεμάτο λάδι, ακριβώς όπως το είχε αφήσει την ημέρα της αναχώρησης του γέροντα. Κάποτε ο όσιος βάδιζε σε ένα στενό μονοπάτι, πλάι στο χωριό όπου βρισκόταν η σπηλιά της ασκητικής του διαμονής.

Το δρομάκι εκείνο ήταν στενεμένο από δύο αγκαθερούς φράχτες, που οι αγρότες έστηναν γύρω από τα χωράφια τους για προστασία. Ο χώρος μόλις και επαρκούσε για να περάσει ένας μοναχικός πεζός, χωρίς καν να κρατάει κάποιο βάρος στα χέρια του. Εκεί λοιπόν εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του ένα μεγάλο και άγριο λιοντάρι, που ερχόταν από την αντίθετη μεριά.

Ο γέροντας στάθηκε ακίνητος και δεν θέλησε να γυρίσει πίσω από τον δρόμο που είχε χαράξει. Το λιοντάρι κατάλαβε πως ο άνθρωπος του Θεού δεν επρόκειτο να υποχωρήσει μπροστά του. Σηκώθηκε τότε στα δύο πισινά πόδια του και έγειρε με όλο το βάρος του στον αγκαθερό φράχτη της πλευράς.

Άνοιξε έτσι αρκετό χώρο, ώστε να μπορέσει ο όσιος να προχωρήσει ελεύθερα μέσα από το στενό δρομάκι. Ο γέροντας πέρασε ακουμπώντας με την πλάτη του τη ράχη του ζώου, με μεγάλη ηρεμία και θαυμασμό. Έπειτα συνέχισαν και οι δύο τον δρόμο τους, σαν να είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους με σιωπηλό σεβασμό.

Κάποτε ήρθε στη σπηλιά του οσίου Ιωάννου ένας αδελφός μοναχός, για να γνωρίσει τη ζωή του φημισμένου ερημίτη. Όταν μπήκε στο φτωχικό κατάλυμα, δεν είδε τίποτε από όσα θεωρούνται απαραίτητα για την ανθρώπινη συντήρηση και άνεση. Απόρησε με όσα αντίκρισαν τα μάτια του και ρώτησε τον γέροντα με ειλικρινή απορία της ψυχής του.

Τον ρώτησε πώς μπορεί να παραμένει εκεί χωρίς να διαθέτει τα πιο στοιχειώδη πράγματα της καθημερινής ζωής. Ο όσιος γέροντας τον κοίταξε με γλυκύτητα και του απάντησε με βαθιά πνευματική σοφία και απλότητα. Του εξήγησε πως η σπηλιά του είναι ένα πραγματικό πνευματικό εμπόριο, που δίνει και παίρνει συνεχώς από τον ασκητή.

Δίνει στον μοναχό την ευλογία του εργοχείρου και του τίμιου κόπου των χεριών του. Παίρνει όμως από αυτόν κάθε γήινη φροντίδα και κάθε επιθυμία για τα μάταια πράγματα του κόσμου. Έτσι ο γέροντας θησαύριζε αληθινό πλούτο, ασύγκριτα μεγαλύτερο από κάθε επίγειο θησαυρό.