Εξήντα ολόκληρα χρόνια έζησε μέσα στη Μονή Διονυσίου χωρίς ούτε μία φορά να περάσει την πύλη της προς τα έξω. Όταν οι Τούρκοι ξεκίνησαν την επίθεση κατά του Ναυπλίου, εκείνος προφήτεψε με ακρίβεια την επικείμενη πτώση του κάστρου στα χέρια των Αγαρηνών. Ο Όσιος Λεόντιος γεννήθηκε στο Άργος της Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και την παράδοση.

Ήρθε στον κόσμο το έτος χίλια πεντακόσια είκοσι, μέσα σε μια οικογένεια που πρέπει να ήταν βαθιά ευσεβής και φιλόθεη. Για τους γονείς και τα παιδικά του χρόνια δεν σώζονται πληροφορίες, όμως η πορεία του δείχνει αληθινή χριστιανική ανατροφή. Σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών εγκατέλειψε τους δικούς του και αποτραβήχτηκε σε ένα μικρό μονίδριο της Αργολίδας.

Εκεί ησύχαζε με νηστεία, με συνεχείς προσευχές και με σκληρές σωματικές ασκήσεις, ζώντας έναν αυστηρό μοναχικό κανόνα. Παράλληλα μελετούσε με ζήλο τις Θείες Γραφές και αγωνιζόταν σε έργα θεάρεστα και αληθινά πνευματικά. Η ψυχή του ήδη από την πρώτη νεότητα είχε στραφεί ολοκληρωτικά προς τον Χριστό και τη μοναχική τελειότητα.

Έτσι θεμελίωνε σιγά σιγά την αγιότητα που αργότερα θα ανθούσε στον αγιορείτικο τόπο της ασκήσεως. Όταν το προφητικό του λόγιο εκπληρώθηκε και το Ναύπλιο έπεσε στα χέρια των Τούρκων, ο νεαρός ασκητής αναγκάστηκε να αναζητήσει νέο τόπο μετανοίας. Κατέφυγε τότε στο Άγιον Όρος, τον τόπο που αγάπησε αμέσως με όλη του την καρδιά και την ψυχή.

Ζήτησε με ταπείνωση να γίνει δεκτός στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής του Αγίου Διονυσίου, για να μονάσει εκεί οριστικά. Οι πατέρες της μονής τού έθεσαν δύο σαφείς όρους πριν τον δεχτούν στους κόλπους τους. Πρώτον, να μην εγκαταλείψει ποτέ τον περίβολο της μονής, και δεύτερον, να αναλαμβάνει πρόθυμα κάθε διακόνημα που θα του ανέθεταν.

Ο Όσιος δέχτηκε με χαρά και τους δύο όρους, βλέποντας σε αυτούς ευλογία και αληθινή υπακοή. Στο ιερό κοινόβιο της Μονής Διονυσίου παρέμεινε σταθερά για εξήντα ολόκληρα χρόνια άσκησης και προσευχής. Ποτέ δεν πέρασε την πύλη της μονής, ποτέ δεν αναζήτησε ανάπαυση έξω από τα όρια του μοναστηριού του.

Η υπακοή του στους όρους αυτούς έγινε η ίδια του η ζωή και ο καθημερινός πνευματικός του αγώνας. Με αυτόν τον τρόπο έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη αγιότητας, ταπεινώσεως και καθαρότητας της καρδίας του. Για τη βαθιά πίστη και τα ασκητικά κατορθώματά του, ο Θεός τον αξίωσε με το χάρισμα της διοράσεως και της προφητείας.

Διέκρινε τα μυστικά των ψυχών, μιλούσε για όσα έμελλαν να συμβούν και στήριζε αδελφούς και προσκυνητές με τον φωτισμένο του λόγο. Ο βίος του σώζεται σε χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Διονυσίου, γραμμένο στα τέλη του δέκατου ογδόου αιώνος. Το χειρόγραφο αυτό αποτελεί μετάφραση παλαιότερου κειμένου, το οποίο συντάχθηκε στις αρχές του δέκατου εβδόμου αιώνος.

Ο Όσιος Λεόντιος εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω το έτος χίλια εξακόσια πέντε, σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών. Μετά την μακαρία κοίμησή του, τα ιερά λείψανά του ανέβλυσαν θαυματουργικά ευωδιαστό μύρο που θεράπευε αρρώστιες. Το θαυμαστό αυτό γεγονός ιστορεί ο ιερός Μαλαξός, ο πρωτοπαπάς της πόλεως του Ναυπλίου.

Έτσι ονομάστηκε από την Εκκλησία Μυροβλήτης, διότι ο ίδιος ο Θεός φανέρωσε την αγιότητά του με σημείο ορατό. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δεκαοκτώ Ιουνίου, με ψαλμωδίες και ευλάβεια στην αγιορείτικη μονή του. Η ζωή του παραμένει φωτεινό παράδειγμα μοναχικής σταθερότητας, υπακοής και αδιάλειπτης προσευχής προς τον Κύριο.