Katër fëmijë nga qyteti i Oxyrhychus u larguan së bashku në shkretëtirë, për t’ia kushtuar gjithë jetën Zotit. Për një vit të tërë ata u shoqëruan nga një plak dhe pastaj mbetën vetëm, vetëm me ushqim nga frutat e pemëve dhe ujë nga një burim. Historia e tyre u shpëtua përmes rrëfimit të Abba Paphnutius, i cili udhëtoi thellë në Thebaid, duke kërkuar për luftëtarët e fshehur të shkretëtirës. Ata jetuan në Egjipt në shekullin e katërt dhe kujtimi i tyre nderohet më 12 qershor nga Kisha jonë. Emrat e tyre ishin Joani, Andreas, Heraklimon dhe Theophilos dhe jeta e tyre përkujtohet edhe në jetën e Shën Onouphrios. Pas varrimit të Shën Onufrit, Shën Pafnutios vazhdoi udhëtimin e tij dhe arriti në një oaz të gjelbëruar, me pemë plot fruta. Aty iu afruan katër të rinj, të dalë nga thellësia e shkretëtirës me fytyra të qeta. Ata i thanë se kishin jetuar në të njëjtin qytet që kur ishin fëmijë dhe kishin studiuar së bashku në të njëjtat shkolla. Megjithatë, dëshira për të jetuar ekskluzivisht për Krishtin, larg çdo kujdesi të kësaj bote, kishte ndezur brenda tyre. Kështu, pa i thënë askujt, përgatitën fshehurazi daljen nga qyteti dhe u nisën për në shkretëtirë. Pas një marshimi shumë ditësh dhe të mundimshëm, ata arritën në këtë vend të izoluar, të cilin provinca hyjnore e kishte përgatitur. Gjatë rrugës ata takuan një burrë që rrezatonte lavdinë qiellore dhe i çoi te një vetmitar i shkretëtirës. “Kemi gjashtë vjet që jetojmë këtu,” i thanë të rinjtë Abba Paphnutios me thjeshtësi dhe përulësi. “Plaku ynë jetoi me ne për një vit dhe më pas fjeti i qetë në Zotin. Që atëherë jetojmë vetëm, hamë frutat e pemëve dhe pimë ujë nga burimi. Pastaj ia zbuluan Shën Pafnutit emrat e tyre, të cilët ishin Joani, Andrea, Heraklimon dhe Theophilos. Gjatë gjithë javës ata luftuan veçmas, secili në vendin e tij të lutjes në shkretëtirën e madhe. Por çdo të shtunë dhe të diel mblidheshin sërish bashkë në oaz dhe luteshin me një shpirt. Në ato ditë të bekuara, një engjëll i Zotit u shfaq dhe u komunikoi atyre misteret e shenjta të Krishtit. Jeta e tyre ishte vërtet engjëllore, e fshehur nga sytë e botës, por e shfaqur në radhët qiellore. Por kësaj radhe falë Abba Paphnutit të rinjtë nuk u ndanë, por qëndruan bashkë gjatë gjithë javës në lutje të pandërprerë. Të shtunën dhe të dielën në vijim, Shën Pafnutios, së bashku me të rinjtë, mori kungimin nga duart e engjëllit. Më pas dëgjoi fjalët e shenjta: “Merrni ushqimin e padurueshëm, lumturinë e pafundme dhe jetën e përjetshme, trupin dhe gjakun e Zotit tonë Jezu Krisht”. I tronditur nga ajo që pa dhe dëgjoi, shenjtori guxoi t’i lutej engjëllit që ta lejonte të qëndronte atje deri në fund të jetës. Por engjëlli iu përgjigj se Perëndia i kishte caktuar një rrugë tjetër dhe një mision tjetër. Ai duhej të kthehej në Egjipt dhe t’u tregonte të krishterëve për jetën e këtyre asketëve të panjohur të shkretëtirës. Pasi u përshëndet me lot me katër të rinjtë, Shën Pafnutius filloi sërish kthimin e tij në botë. Pas një marshimi tre-ditor, ai arriti në buzë të shkretëtirës dhe gjeti atje një vetmi të vogël murgjish. Vëllezërit e pritën me dashuri dhe mikpritje të ngrohtë, pasi e dinin famën e virtytit të tij. Abati Pafnutios u tregoi atyre me hollësi gjithçka që kishte parë dhe dëgjuar për Etërit e Shenjtë të shkretëtirës. Vëllezërit u prekën dhe e regjistruan me saktësi dëshminë e tij dhe e depozituan në tempullin e vetmisë së tyre. Prej aty çdo besimtar që dëshironte mund të lexonte dhe të përfitonte nga betejat e asketëve të fshehur. Shën Pafnutius me gjithë zemër falënderoi Zotin që e lejoi të njihte statusin e lartë të eremitëve të Thebaidit. Pastaj u kthye në manastirin e tij, duke mbajtur brenda vetes kujtimin e ëmbël të asaj që kishte jetuar në shkretëtirë. Katër eremitët e rinj, Joanii, Andrea, Heraklimoni dhe Teofili, qëndruan në vendin e tyre, duke vazhduar luftën e tyre asketike. Kujtimi i tyre nderohet nga Kisha në dymbëdhjetë qershor të çdo viti, ndërsa Shën Joanii përkujtohet në të dy dhjetorët. Jeta e tyre është një shembull i shkëlqyer i përkushtimit të fëmijëve, pasi ata i dhanë gjithë zemrën e tyre Krishtit që në moshë të re. Ata lanë shkollat ​​e tyre, qytetin, komoditetet dhe të dashurit e tyre, për të gjetur thesarin e vërtetë. Në shkretëtirën jomikpritëse ata shijuan bashkësinë engjëllore, e cila sigurisht është më e lartë se të gjitha të mirat dhe lavdia tokësore.