English (US)ShqipGreek
Kremtimi i Theofanisë - Ujit të Bekuar në Shqipëri, 2015

 

- Kremtim plot dritë i Ujit të Bekuar pavarësisht temperaturave të ulëta -
 
   Theofania, shfaqja e Zotit Krisht në pagëzimin në Jordan, është e kremtja e ripërtëritjes të të gjithë krijesës. Prandaj ajo u festua plot gëzim dhe dritë nga besimtarët orthodhoksë në të gjithë vendin tonë, pavarësisht temperaturave shumë të ulëta. 

   Në Tiranë, shërbesat u kryen për të tretin vit radhazi në Katedralen e re “Ngjallja e Krishtit”. Ato u drejtuan  nga Kryepiskopi Anastas, i ndihmuar nga Hirësi Nathanaili, Hirësi Asti dhe klerikë të tjerë të kryeqytetit. Në një kishë të mbushur plot e përplot nga mijëra besimtarë, Fortlumturia e Tij foli për kuptimin  e festës dhe pastaj bëri Bekimin e Ujit.  Besimtarët, gjatë gjithë ditës, morën ujin e bekuar nga cisternat e vendosura posaçërisht në mjediset jashtë Katedrales, për ta çuar bekimin në çdo cep të kryeqytetit.
   
   Në Durrës, pas Liturgjisë dhe shërbesës në kishën e Apostull Pavlit dhe Shën Astit, Episkopi i Apollonisë, Hirësi Nikolla bëri hedhjen tradicionale të kryqit në ujërat e detit Adriatik, në portin e qytetit. Kryqi u kap nga nxënësi i Akademisë Teologjike “Ngjallja e Krishtit” Adion Gjoni.
   
   Në Elbasan, Liturgjia Hyjnore në kishën e Shën Nikollës u drejtua nga Episkopi i Krujës, Hirësia e Tij Andoni. Në shërbesa morën pjesë besimtarë te shumtë nga i gjithë qyteti. Bekimi i Ujit dhe hedhja e kryqit u bënë në pishinën e kompleksit AJEK, pranë kishës. Kryqi u kap nga i riu Armand Oga.   
 
   Në Korçë, Mitropoliti, Hirësi Joani, i kreu shërbesat në Katedralen “Ngjallja e Krishtit”, i ndihmuar nga klerikët e qytetit dhe më pas, i rrethuar nga qindra e qindra besimtarë, e hodhi kryqin në shatërvanin përpara Katedrales. Më pas, kryqi u hodh nga Hirësi Joani edhe në Liqenin e Pogradecit, ku disa të rinj u futën në ujë për ta kapur me gjithë temperaturat e acarta.
   
   Në Berat, Mitropoliti, Hirësi Ignati, e kreu Liturgjinë Hyjnore në katedralen e  Shën Dhimitrit. Pastaj u bë hedhja tradicionale e kryqit nga ura e Goricës, e saporestauruar. Në shërbesë, përveç mijëra qytetarëve beratas mori pjesë edhe zëvendëskryeministri, z. Niko Peleshi, deputetë e autoritete vendore etj.
 
   Në Fier, shërbesat u kryen në kishën e Shën Gjergjit. Pastaj klerikë e besimtarë u drejtuan për tek shatërvani i qytetit. Kryqi u hodh në ujë nga atë Ilia Bita.  Me gjithë temperaturat e ulëta, disa te rinj  u hodhën ne ujë për ta marrë kryqin dhe fitues ishte Athanas Davidhi.
 
   Në Vlorë, është zhvilluar ceremonia e hedhjes së kryqit në det. Ajo nisi me meshën e mbajtur në kishën e Shën Theodhorëve nga At Konstandin Prifti. Më pas besimtarët u zhvendosën në zonën e Ujit të Ftohtë, ku u bë edhe hedhja e kryqit në det, ku u kap nga Vangjel Ndine.
 
   Selenicë prej shumë vitesh kryqi hidhet në lumin Vjosë. Edhe sivjet, pas shërbesës së kryer në kishën e Shën Athanasit, besimtarët shkuan pranë lumit, ku u hodh kryqi u hodh nga atë Spiro Bulika. Kryqi u kap nga Koçi Bombaj.
 
    Shumë banorë në qytetin e Sarandës dhe fshatrat përreth u bënë pjesë e shërbesave.Liturgjia Hyjnore në kishën e Shën Harallambit, që u kryesua nga Mitropoliti, Hirësi Dhimitri, është pasuar me procesionin në rrugën drejt shëtitores buzë detit, ku Hirësia e Tij hodhi kryqin në ujë. Disa të rinj sfiduan temperaturat e ulëta të Jonit, duke u hedhur në ujë. Kryqi u kap nga 17-vjeçari Savo Theodhori. 
 
    Duke sfiduar temperaturat e ulëta dhe ujin e ftohtë të lumit Drino, në Gjirokastër, 34-vjeçari Llukan Todri kapi kryqin e hedhur nga atë Theodhori Nikolla.
 
    Kremtohet Uji i Bekuar në Tiranë dhe rrethe, video:
   
 

ALBUM - FOTOGRAFIK NGA KREMTIMI
 
- Tiranë -
 
 
                                                                                                                                     - Durrës -
  
 
                                                                                                                                       - Korçë -
 
 
                                                                                                                                       - Berat -
 

                                                                                                                                  - Boboshticë -
 
 
 
                                                                                                                                     - Pogradec -
   
 
                                                                                                                                       - Elbasan -
 
 
                                                                                                                                      - Vlorë -
  
 
Kremtimi i Krishtlindjes ne Tirane, 2014
Krishtlindje plot lutje dhe dashuri
 
    Liturgjia Hyjnore u drejtua nga Kryepiskopi i Tiranës, Durresit dhe i Gjithë Shqipërisë, Fortlumturia e Tij Anastasi, i ndihmuar nga anëtarët e Sinodit të Shenjtrë Episkopi i Apollonisë Nikolla, Episkopi i Krujës Andoni, Episkopi i Amantias Nathanaili dhe Episkopi i Bylisit Asti, nga Kryesekretari i Sinodit, Protopresviter Jani Trebicka dhe klerikë të kryeqytetit.
 
    Në fund të saj, Kryepiskopi dha edhe Mesazhin-Urim tradicional, që sivjet titullohej “Të mahnitshme janë ndërhyrjet e Perëndisë -Kapërcimi i së pamundurës”. Ndër të tjera Kryepiskopi tha se:  “Të papritura janë mënyrat me të cilat vepron Perëndia; të pakapshme për logjikën njerëzore. Ngjarjet e Krishtlindjes na sigurojnë për këtë të vërtetë. Jisu Krishti, Shpëtimtari i botës, nuk vjen në historinë e njerëzimit si ushtarak apo qeveritar i tërëfuqishëm. Nuk imponohet me anë të fuqisë, pasurisë dhe diturisë së jashtme. Lind në një vend të varfër, në grazhdin e një stalle, në një ambient jomikpritës, indiferent deri në armiqësor. Nëna e Tij e dhembshur, “e mbështolli me shpërgënj dhe e vuri të rrijë në grazhd, sepse nuk kishte vend për ata atje ku kishin rënë” (Llk.2:7)….     Paralelisht, ngjarjet historike të Lindjes së Krishtit përcaktojnë shembullin e jetës për ata që E pasojnë me devocion. Jisui u përul, duke theksuar vlerën e të përulurve. Lindi në vend të varfër, që të mos përbuzen të varfrit. U persekutua, duke theksuar dinjitetin e atyre që ndiqen me të padrejtë. Vuajti, duke frymëzuar dhembshurinë për ata që heqin keq. U mundua si fëmijë, që të mos harrojmë të drejtat dhe nevojat e fëmijëve të botës.”
 
    Një e veçantë në fund të Liturgjisë ishte edhe leximi i Mesazhit të Presidentit të Republikës, z. Bujar Nishani, drejtuar Fortlumturisë së tij dhe gjithë besimtarëve orthodhoksë.
 
    Ne mesdite pritja tashme tradicionale u organizua ne Seline e Sinodit te Shenjte.
Kryepiskopin e vizitoi dhe e uroi ndermjet te tjereve edhe Presidenti i Republikes z. Bujar Nishani, Kryetari dhe Nenkryetari i Kuvendit z. Ilir Meta dhe z. Vangjel Dule, Kryetare te komuniteteve fetare ne vend, ministra e autoritete te tjera shteterore, te partive politike, te trupit diplomatik ne vend, personalitete te ndryshme dhe besimtaret.
 
    Në dalje, Presidenti z. Nishani do deklaronte “Edhe njëherë gëzuar, urimet më të mira për besimtarët e krishterë shqiptarë kudo ku janë në Shqipëri, në të gjitha viset shqiptare, në diasporë, në emigracion. Paçin gjithmonë mirësi”.
 
    Ndërsa Kryetari i Kuvendit z. Meta “Në këtë ditë Krishtlindje do uroja të gjithë besimtarët e krishterë, por edhe gjithë popullit shqiptar mbarësi për të gjithë, shumë urime, shumë bekime dhe gëzime në familjet e tyre, natyrisht edhe në gjithë shoqërinë tonë”.  
 
    Ndërsa Kryetari i Partisë Demokratike, z. Lulzim Basha do uronte besimtarët e krishterë nga Shkodra, ku vizitoi edhe kishën orthodhokse “Lindja e Krishtit”, duke thënë se “Nga margaritari i respektit dhe i bashkëjetesës fetare për Shqipërinë, Ballkanin, Europën dhe mbarë botën, nga zonja Shkodër dua të uroj të gjithë besimtarëve të krishterë dhe të gjithë besimtarëve të Zotit, të gjithë shqiptarëve; Gëzuar Krishtlindjen! Festën e shpresës, dashurisë e të besimit. I vetëdijshëm se kjo festë e madhe i gjen shumë shqiptarë dhe familjet e tyre, ndonëse në ditë feste jo në kushte feste, uroj nga zemra që shpresa që buron nga simbolika e ditës së sotme, të na frymëzojë e të na bëjë optimistë për një të nesërme më të mirë. Gëzuar! ”
 
 
 

 

KRISHTLINDJE 2014 - Të mahnitshme janë ndërhyrjet e Perëndisë. Kapërcimi i së pamundurës - Mesazh nga Kryepiskopi Anastas
 
Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë
                                                     
Krishtlindje 2014
                 
† Anastasi
Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe i Gjithë Shqipërisë
 
Të mahnitshme janë ndërhyrjet e Perëndisë
 
Kapërcimi i së pamundurës
 
 
 
 
 
     Klerit dhe popullit shpresëtar Orthodhoks,
     Bij të shtrenjtë më Zotin,
 
                                     “ Atje ku do Perëndia, mposhtet rregulli i natyrës.”
                                                     (Himn nga Mëngjesorja e Krishtlindjes)
       
 
     Të papritura janë mënyrat me të cilat vepron Perëndia; të pakapshme për logjikën njerëzore. Ngjarjet e Krishtlindjes na sigurojnë për këtë të vërtetë.
     Jisu Krishti, Shpëtimtari i botës, nuk vjen në historinë e njerëzimit si ushtarak apo qeveritar i tërëfuqishëm. Nuk imponohet me anë të fuqisë, pasurisë dhe diturisë së jashtme. Lind në një vend të varfër, në grazhdin e një stalle, në një ambient jomikpritës, indiferent deri në armiqësor. Nëna e Tij e dhembshur, “e mbështolli me shpërgënj dhe e vuri të rrijë në grazhd, sepse nuk kishte vend për ata atje ku kishin rënë” (Llk.2:7).
     Bërja njeri e Fjalës së Perëndisë gërshetohet me rrethana kundërshtuese dhe rrugë të shumëllojta pa krye. Para Lindjes, Josifi i drejtë skandalizohet dhe do që të braktisë Nënën e tërëdëlirë të Jisuit. Banorët e Bethlehemit tregojnë indiferencë të plotë për të Tërëshenjtën  që është gati të lindë. Ende foshnjë, Jisui kërcënohet nga mania e Herodit paranojak. Mes këtyre kërcënimeve zgjidhja vjen me energji hyjnore në bashkëpunim me virtytin njerëzor të Josifit “të drejtë” dhe të Marisë së panjollëshme.
     Rrëfimet e Ungjillorëve për Lindjen na zbulojnë se përkujdesja e Perëndisë ndjek rrugë të panjohura më parë. Kjo ka vlerë jo vetëm për mbarë historinë njerëzore, por edhe për historinë tonë personale. Sa më shumë që lidhemi me Krishtin, me besim të thellë dhe bindje të plotë te vullneti i Tij, problemet e shumëllojta personale, familjare e shoqërore zgjidhen paqësisht. Njëkohësisht, me frymëzimin dhe fuqinë e Tij hyjnore mundemi edhe ne të kontribuojmë në kapërcimin e rrugëve të ndryshme pa krye: Duke çelur hapësira mirëkuptimi dhe pajtimi atje ku të gjitha janë të vulosura nga zemërngurtësia, dyshimi i lig, mendjeshkurtësia, urrejtja, fanatizmi.
     Paralelisht, ngjarjet historike të Lindjes së Krishtit përcaktojnë shembullin e jetës për ata që E pasojnë me devocion. Jisui u përul, duke theksuar vlerën e të përulurve. Lindi në vend të varfër, që të mos përbuzen të varfrit. U persekutua, duke theksuar dinjitetin e atyre që ndiqen me të padrejtë. Vuajti, duke frymëzuar dhembshurinë për ata që heqin keq. U mundua si fëmijë, që të mos harrojmë të drejtat dhe nevojat e fëmijëve të botës.
 
 
* * *
 
      Por, ekziston edhe një tjetër dimension i Krishtlindjes, ai theologjik dhe kozmologjik, që na e zbulon Ungjillor Joani. Ai thekson faktin se Misteri i madh i Lindjes lidhet me mbarë krijesën: “Në fillim ishte Fjala,... dhe Fjala ishte Perëndi... Dhe Fjala u bë mish dhe qëndroi ndër ne” (Jn. 1:1,14). Ungjillori hedh dritë mbi misterin e Mishërimit që përbën kapërcimin e së pamundurës nga ana njerëzore dhe na fton të shikojmë kuptimin dhe perspektivën e tij më të thellë.
      Me gjithë përkimet e vjetra me filozofinë antike greke dhe përpunimin e saj hebraik, koncepti i Fjalës merr një kuptim të ri theologjik tek Ungjilli sipas Joanit. Fjala është Jisu Krishti, Krijuesi i gjithësisë, drita dhe jeta e njerëzimit, i Cili u bë njeri për shpëtimin e botës. Shën Joan Gojarti e përmbledh këtë shkurt: “Dhe mos kërko se si. Se atje ku do Perëndia, kapërcehet rregulli i natyrës. E deshi, e bëri atë të mundur. Zbriti (në tokë) shpëtoi. ...Ndërsa ishte Perëndi, bëhet njeri, pa reshtur së qeni Perëndi. Por nuk u bë njeri me tjetërsim të Hyjnisë dhe as u bë përsëri nga njeri Perëndi me zhvillim progresiv. Por, duke qenë Fjala pa pësim, pa kurrfarë tjetërsimi mori mish, pa ndryshuar natyrën e Tij hyjnore” (Migne P.G.56:385-386). Në personin e Krishtit u bashkuan natyra hyjnore dhe ajo njerëzore.
      Perëndia i paafrueshëm dhe i pafund mori natyrën njerëzore, duke nxjerrë në pah vlerën e pafundme të njeriut, si në entitetin e tij shpirtëror, ashtu edhe në atë trupor. Si rrjedhojë, ajo që i jep vlerë çdo njeriu nuk është origjina e tij, raca, dijet, aftësitë e tij, gjinia, paraqitja e jashtme, pasuria, por fakti se është njeri.
      Shumë, nuk e pranojnë të vërtetën e mishërimit të Fjalës. “Sepse besimi nuk është tek të gjithë” (2Thes.3:2). Ungjillor Joani e nxjerr këtë në pah: “Erdhi në të tijtë dhe të tijtë nuk e pritën atë” (Jn.1:11). Judenjtë që e prisnin si Mesi, nuk e njohën si Shpëtimtar. Të tjerë e quajtën si “dobësi” faktin që “Perëndia u shfaq në mish” (1Tim.3:16). “Edhe sa e pritën, atyre u dha pushtet të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë me anë të tij” (Jn.1:12). Falë besimit të tyre, Perëndia u fal aftësinë dhe pushtetin që të bëhen jo vetëm pasues të Tij, por “bij të Tij”, duke u hapur atyre rrugët për kapërcimin e mëkatit dhe të vdekjes, që të bëhen “pjesëmarrës të natyrës hyjnore” (2Petr.1:3-4). Kjo mundësi unikale vihet në veprim brenda Trupit mistik të Krishtit “që është Kisha”, me hirin dëlirësues të Mistereve.
       Sigurisht këto të vërteta nuk imponohen as me dhunë, as me forma intelektuale. Ato mund të përqasen dhe përjetohen “në besim”. Dhe Kisha na fton të përqasemi në këtë mënyrë, veçanërisht në të kremtet e mëdha.
 
 
* * *
 
       “Atje ku do Perëndia, mposhtet rregulli i natyrës.”
       E kremtja e Krishtlindjes, vëllezërit e mi, na kujton kushtet specifike dhe vështirësitë në të cilat eci, qysh foshnjë, Jisu Krishti, por, mbi të gjitha, faktin se Ai është Fjala, i Cili u mishërua“dhe banoi ndër ne”. Shpesh edhe ne përballemi me kundërvënie të pakapërcyeshme. Le të mos e humbasim mendjen. Besimi në Krishtin fal bindjen se nuk jemi të vetëm në një botë të ashpër. Fjala e mishëruar e Perëndisë mbetet në mënyrë të pandërprerë me ne. Ai jep kuptim, dritë dhe fuqi në çdo fazë të jetës sonë. Ai çel udhë në vende të vështira për të kaluar. Ofron mundësinë e kapërcimit të asaj që është e pamundur nga ana njerëzore. Me sigurinë se “të pamundurat për njerëzit janë të mundura për Perëndinë” (Llk.18:27), le të kremtojmë Krishtlindjen, duke marrë frymëzim, besim, qëndrueshmëri dhe shpresë në sprovat e vogla ose të mëdha, në problemet tona personale dhe sociale.
 
        Krishtlindje të bekuara! Viti i Ri le të na sjellë paqe!
 
 
 
 
      Me dashuri të thellë më Krishtin,
 
  † Anastasi
Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe i Gjithë Shqipërisë
              
 
 
 
Doli në qarkullim gazeta "Ngjallja" e muajit dhjetor 2014.
Doli në qarkullim gazeta "Ngjallja" e muajit dhjetor 2014. Në këtë numër do të lexoni:
 
- “Atje ku do Perëndia, mposhtet rregulli i natyrës” - Fragment nga Mesazhi i Krishtlindjes i Kryepiskopit Anastas
 
- “Virgjëresha lindi sot”
 
- “Diktatura që nuk vrau dot shpirtin”
 
- Disa klerikë të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë që u ekzekutuan, u persekutuan dhe vuajtën në mënyra të ndryshme gjatë periudhës së regjimit ateist komunist (1943-1990)
 
- Kisha të shkatërruara të Mitropolisë së Hirshme të Gjirokastrës
 
- Mësues shpresëtarie e modestie - Hierodëshmori dhe çudibërësi, shën Elefteri (Lefteri), Episkop i Vlorës dhe i Ilirisë - nga Dhimitër Beduli (botuar në “Ngjallja”, dhjetor 1994)
 
- Papa Francesku vizitoi Patriarkanën Ekumenike të Konstandinopojës dhe nënshkroi një deklaratë të përbashkët me Patriarkun Ekumenik Vartholomeu
 
- Deklarata e përbashkët e Papa Franceskut dhe Patriarkut Ekumenik Vartholomeu I
 
- Durrës - Vjedhje e ripërsëritur në kishën e Shën Gjergjit - nga Atë Spiro Kostoli
 
- Objekte kulti në Opar
 
- Mitropoliti i Durrësit, Hrisanthi nga Madhita, reformuesi i Muzikës Bizantine - nga Arkimandrit Kozma Sovjani
 
- Rinia Orthodhokse mbledh ndihma për të varfrit - nga Jani Meni
 
- Arritje e shënuar e një nxënëseje të shkollës “Protagonistët”, të Kishës sonë - nga Maria Mazniku
 
- Trajnime me të rinjtë orthodhoksë
 
- U zhvillua Asambleja e Lidhjes Orthodhokse të Rinisë së Shqipërisë
 
 
 
Dolën në qarkullim Kalendari i madh dhe i vogël kishtar
- Dolën në qarkullim Kalendari i Madh dhe i Vogël Kishtar -
- Kalendarët ndodhen në të gjitha Kishat Orthodhokse -
 
 
 
Kalendari i Madh Kishtar
Kalendari i Vogël Kishtar
 
U zhvillua Asambleja e Lidhjes Orthodhokse të Rinisë së Shqipërisë
    Rreth 380 të rinj e të reja, të moshës nga 18-30 vjeç, përfaqësues të grupeve rinore nga qytete të ndryshme të vendit, u mblodhën të shtunën, 13 dhjetor 2014, në Qendrën Kulturore të Katedrales “Ngjallja e Krishtit”, në Tiranë, për zhvillimin dhe forcimin e mëtejshëm të Lidhjes Orthodhokse të Rinisë së Shqipërisë, që është krijuar në përputhje me Statutin e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Kjo Lidhje ka si qëllim pjesëmarrjen aktive të të rinjve në jetën e Kishës, kultivimin e miqësisë, njohjen më të mirë të besimit orthodhoks, dëshminë e krishterë dhe shërbimin.
 
    Me koordinator Episkopin e Apollonisë Nikolla, Asambleja u zhvillua në dy pjesë: Në pjesën e parë, grupe rinore nga qytete të ndryshme shfaqën një program festiv Krishtlindjesh. Në pjesën e dytë, Kryepiskopi Anastas mbajti ligjëratën me temë: “Duke kërkuar katër vlera të mëdha jete”, me pikënisje vargun e T.S. Eliot“Ku është urtësia që e kemi humbur brenda dijes? Ku është dija që e kemi humbur brenda informacionit?”. Kryepiskopi, duke përfunduar tha: “Uroj me gjithë shpirt: Le të jetë ecuria e jetës suaj një ngjitje e vazhdueshme, nga informimi i thjeshtë drejt dijes sistematike, nga dija drejt urtësisë “që vjen që lartazi”. Një lartësim i vazhdueshëm nga egocentrismi drejt lirisë së vërtetë. Nga lidhje të papërgjegjshme në dukje afektive, në lidhjen e qëndrueshme  afektive të vërtetë të bekuar nga Perëndia dhe kryesisht drejt përjetimit esencial të dashurisë së krishterë. Një hap final nga pjesëmarrja mekanike në ceremoni fetare, drejt besimit të gjallë  te Perëndia, ku Shpirti i Shenjtë mbizotëron dhe vulos jetën tonë me dritën, energjitë, fuqinë e Tij. Një besim që e bën qenien tonë të hapet drejt pafundësisë, duke pasur bashkudhëtare praninë e Atij që është Dashuri. Krishtit që është githçka”.
 
    Më pas vijoi zgjedhja e anëtarëve të Këshillit Ekzekutiv. Në fillim Episkopi i Bylisit, Asti, u bëri të njohur anëtarëve të Asamblesë mënyrën e zhvillimit të votimit. U votua lista e kandidaturave që u propozua direkt në sallë prej të pranishmëve të ndarë në katër grupe: ai i Kryepiskopatës dhe të tri Mitropolive.
 
    Në fund, Këshilli Ekzekutiv, i përbërë nga 13 anëtarë (7 të rinj dhe 6 të reja), zhvilloi takimin e parë në zyrën e Kryepiskopit, i cili theksoi se të rinjtë orthodhoksë duhet të kenë një rol të përgjegjshëm, ripërtëritës dhe parësor në Kishë.
 
 
 
15 dhjetor 2014
Zyra e Shtypit
e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë
 

 

Deklarata e përbashkët e Papa Franceskut dhe Patriarkut Ekumenik Vartholomeu I
 
Deklarata e përbashkët
e Papa Franceskut dhe Patriarkut Ekumenik Vartholomeu I
 
 
“Kujtimi i Apostujve, që i shpallën botës lajmin e mirë të Ungjillit përmes predikimit të tyre dhe dëshmisë së martirizimit, forcon përbrenda nesh aspiratën për të vazhduar të ecim së bashku në mënyrë që të tejkalohen, në dashuri dhe në të vërtetë, pengesat që na ndajnë.”
 
 
   Ne, Papa Francesku dhe Patriarku Ekumenik Vartholomeu, i shprehim mirënjohjen tonë të thellë Perëndisë për dhuratën e këtij takimi të ri që na mundëson, në prani të anëtarëve të Sinodit të Shenjtë, kleri dhe besimtarëve të Patriarkanës Ekumenike, të kremtojmë së bashku festën e Shën Andreas, të parëthirurit dhe vëllait të Apostullit Petro. Kujtimi i Apostujve, që i shpallën botës lajmin e mirë të Ungjillit përmes predikimit të tyre dhe dëshmisë së martirizimit, forcon përbrenda nesh aspiratën për të vazhduar të ecim së bashku në mënyrë që të tejkalohen, në dashuri dhe në të vërtetë, pengesat që na ndajnë.

   Me rastin e takimit tonë në Jerusalem majin e kaluar, në të cilin përkujtuam përqafimin historik të paraardhësve tanë të nderuar Papa Pali VI dhe Patriarku Ekumenik Athinagora, ne nënshkruam një deklaratë të përbashkët. Sot, me rastin e lumtur të këtij takimi të mëtejshëm vëllazëror, ne dëshirojmë të riafirmojmë së bashku synimet tona të përbashkëta dhe shqetësimet.

   Shprehim vendosmërinë e sinqertë dhe të fortë, duke iu bindur vullnetit të Zotit tonë Jisu Krishtit, që të intensifikojmë përpjekjet tona për të nxitur unitetin e plotë të të gjithë të krishterëve, dhe mbi të gjitha, në mes katolikëve dhe orthodhoksëve. Gjithashtu, synojmë të mbështesim dialogun teologjik promovuar nga Komisioni i Përbashkët Ndërkombëtar, i ngritur këtu në Fanar saktësisht tridhjetë e pesë vjet më parë nga Patriarku Ekumenik Dhimitri dhe Papa Gjon Pali II, dhe që aktualisht është duke trajtuar çështjet më të vështira që kanë shënuar historinë e ndarjes sonë dhe që kërkojnë studim të kujdesshëm dhe të detajuar. Për të arritur këtë, ne ofrojmë sigurinë e lutjes sonë të zjarrtë si Barinj të Kishës, duke iu kërkuar besnikëve tanë të bashkohen me ne në lutje "Që të gjithë të jenë një, që të besojë bota" (Jn. 17:21).

   Shprehim shqetësimin tonë të përbashkët për situatën aktuale në Irak, Siri dhe në të gjithë Lindjen e Mesme. Ne jemi të bashkuar në dëshirën për paqe dhe stabilitet dhe në vullnetin për të arritur zgjidhjen e konflikteve nëpërmjet dialogut dhe pajtimit. Duke njohur përpjekjet tashmë të bëra për të ofruar ndihmë në rajon, në të njëjtën kohë, i bëjmë thirrje të gjithë atyre që mbajnë përgjegjësi për fatin e popujve të thellojnë impenjimin e tyre për komunitetet që vuajnë, dhe t’u mundësojnë atyre, duke përfshirë edhe të krishterët, që të qëndrojnë në tokën e tyre amtare. Nuk mund të pranojmë një Lindje të Mesme pa të krishterë, të cilët e kanë shpallur emrin e Jisuit atje për dy mijë vjet. Shumë nga vëllezërit dhe motrat tona janë duke u persekutuar dhe janë dëbuar me dhunë nga shtëpitë e tyre. Duket sikur edhe jeta njerëzore ka humbur vlerën, që personi njerëzor nuk ka më rendësi dhe mund të sakrifikohet për interesa të tjera. Dhe, më tragjikja, e gjithë kjo has në indiferencën e shumicës së njerëzve. Si na kujton Shën Pavli: "Edhe në qoftë se një pjesë vuan, gjithë pjesët vuajnë bashkë me të; ose në qoftë se nderohet një pjesë, të gjitha pjesët gëzohen bashkë me të" (1Korinth. 12:26). Ky është ligji i jetës së krishterë, dhe në këtë kuptim mund të themi se ka edhe një ekumenizëm te vuajtjes. Ashtu si gjaku i martirëve ishte një farë e fuqisë dhe zhvillimit të Kishës, edhe ndarja e vuajtjeve të përditshme mund të bëhet një instrument efektiv i unitetit. Gjendja e tmerrshme e të Krishterëve dhe të gjithë atyre që janë duke vuajtur në Lindjen e Mesme thërret jo vetëm për lutjen tonë të vazhdueshme, por edhe për reagimin e duhur nga ana e bashkësisë ndërkombëtare.
 
   Sfidat serioze me të cilat ballafaqohet bota në gjendjen e tanishme kërkojnë solidaritetin e të gjithë njerëzve me vullnet të mirë, dhe për këtë arsye, ne njohim rëndësinë e promovimit të një dialogu konstruktiv me Islamin, të bazuar në respektin dhe miqësinë e ndërsjellë. Të frymëzuar nga vlerat e përbashkëta dhe të forcuar nga ndjenjat e vërteta vëllazërore, myslimanët dhe të krishterët janë të thirrur të punojnë së bashku për hir të drejtësisë, paqes dhe respektit për dinjitetin dhe të drejtat e çdo personi, veçanërisht në ato rajone ku ata kanë jetuar për shekuj në bashkëjetesë paqësore dhe tani tragjikisht vuajnë së bashku tmerret e luftës. Për më tepër, si udhëheqës të krishterë, ne iu bëjmë thirrje të gjithë udhëheqësve fetarë për të ndjekur dhe për të forcuar dialogun ndërfetar dhe për të bërë çdo përpjekje për të ndërtuar një kulturë të paqes dhe solidaritetit midis njerëzve dhe popujve.Ne gjithashtu kujtojmë të gjithë popujt që provojnë vuajtjet e luftës. Në veçanti, lutemi për paqe në Ukrainë, një vend me traditë të lashtë të krishterë, ndërsa iu bëjmë thirrje të gjitha palëve të përfshira që të ndjekin rrugën e dialogut dhe të respektimit të të drejtës ndërkombëtare, në mënyrë që të arrihet përfundimi i konfliktit dhe t’u mundësojë të gjithë ukrainasve të jetojnë në harmoni.
 
   Mendimet tona shkojnë tek të gjithë besimtarët e kishave tona në të gjithë botën, të cilët i përshëndesim, duke ia besuar Krishtit, Shpëtimtarit tonë, që të jenë dëshmitarë të palodhur të dashurisë së Perëndisë. Ngremë lutjen tonë të zjarrtë, që Perëndia të na japë dhuratën e paqes në dashuri dhe unitet për të gjithë familjen njerëzore.
 
   “Edhe vetë Zoti i paqes, ju dhëntë juve paqen kurdo me çdo mënyrë. Zoti qoftë me ju të gjithë" (2Thes 3:16). 
 
Nga Fanari, 30 nëntor 2014
 
 
 
 
 
Kronikë - Vizitë e Papa Franceskut në Patriarkanën Ekumenike të Konstandinopojës
   Në kuadrin e vizitës së parë në Turqi të Papës Francesku, pjesë tepër e rëndësishme ishin takimet me Patriarkun Eumenik Vartholomeu.  Patriarku i shprehu mirëseardhjen Papës së pari në aeroportin e Stambollit, më 29 nëntor. Më pas, Patriarku Ekumenik mori pjesë në Meshën e celebruar nga Papa Francesku në katedralen katolike “Shpirti i Shenjtë”.
 
   Po në datë 29, Papa Francesku u prit në Fanar nga tingulli festiv i kambanave. Më pas ai u drejtua për në kishën patriarkale të “Shën Gjergjit”, ku u prit me një Dhoksologji dhe shkëmbyen dhuratat me Patriarkun Ekumenik. Më pas, dy kryehierarkët  patën një bisedë kokë më kokë dhe pastaj Patriarku Ekumenik e prezantoi Papën me anëtarët e Sinodit të Shenjtë.
 
   Të nësërmen, 30 nëntor, Papa Francesku u prit përsëri me shumë ngrohtësi në Patriarkanën Ekumenike, për të marrë pjesë në Liturgjinë Hyjnore të së kremtes së Apostull Andreas, shenjtori mbrojtës i Kishës së Konstandinopojës. Gjatë shërbesës, Papa dhe Patriarku Ekumenik shkëmbyen edhe puthjen e paqes, si simbol pajtimi dhe dashurie dhe Lutja Zotërore u lexua nga Papa Francesku në latinisht.
 
    Pas kremtimit, Papa Francesku dhe Patriarku Ekumenik nënshkruan një deklaratë të përbashkët, që i kushtonte rëndësi rrugës drejt bashkimit, ku përmendeshin edhe takimet e përparshme midis Kryebarinjve të të dy Kishave të Krishtera. Por, pjesa më e madhe iu kushtua gjendjes tragjike në Lindjen e mesme dhe vuajtjeve të të krishterëve atje, si dhe tek nevoja e ndalimit të konfliktit në Ukrainë. Një vend të rëndësishëm në deklaratë zuri edhe nevoja e një dialogu vëllazëror me Islamin.
 
    Pas vizitës dhe nënshkrimit të deklaratës, Patriarku Ekumenik e përcolli Papën Francesku në aeroportin e Stambollit.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Udhëtim për pritjen e Shpëtimtarit të botës
 
Udhëtim për pritjen e Shpëtimtarit të botës
 
  Besimtarët orthodhoksë, duke filluar që nga data 15 nëntor deri më 24 dhjetor janë përfshirë në një udhëtim përgatitor për të pritur sa më denjësisht ardhjen e Birit të Perëndisë në tokë. Kjo periudhë përgatitore fillon me kreshmën e Krishtlindjes dhe është një nga kreshmët kryesore të Kishës sonë. Kjo periudhë karakterizohet me një theksim të vazhdueshëm përgatitjeje dhe atmosfere festive, si me festimet në kisha ashtu edhe jashtë tyre.
 
  Në kishë kjo atmosferë theksohet dhe intesifikohet me festat e shumta paraprirëse dhe pararendëse që prej Hyrjes në Tempull të Tërëshenjtës Mari, të shenjtorëve: profetë të Dhiatës së Vjetër Naum, Abakum, Sofonia, Angjeu, Daniel; apostujve Andrea, Qesari, hirarkëve Nikolla, Ambrozi, Spiridhoni, Elefteri, Ignati; shenjtorëve të tjerë Ekaterina, Mërkuri, Joan Damaskini, Varvara, Sava, Naumi, Evgjenia etj. etj. për nder të besimtarëve që mbajnë këto emra u bëjnë edhe vizita nëpër shtëpi.
 
  Në këto festa përfshihen edhe të dielat parakremtuese të Krishtlindjeve si edhe vigjiljet. Himnologjia jehon dukshëm dhe shoqëron këtë atmosferë përgatitore me zbritësore “Ja Krishti lind lavdërojeni...”, shkurtorja “Virgjëresha sot po vjen në Betlehem për të lindur...” etj himne të bukura dhe ngazëlluese.   
 
   Ndërkohë kishat kanë filluar të zbukurohen me zbukurimet karakteristike dhe ndriçuese duke treguar dhe dhënë sinjalin optik se festa e madhe e njerëzimit po afron.
 
  Po kështu fëmijët përgatiten dhe po bëjnë prova për të vizituar shtëpi më shtëpi besimtarë të ndryshëm për tu dhënë lajmin e mirë të lindjes së Shpëtimtarit me zërat dhe këngët e tyre tradicionale, kolendrat, “Mirëmëngjes zonja zotërinj, lutemi na pranoni...” “Kolendra, kolendra...” etj.
 
   Edhe shkollat, kopshtet, grupet e katekizmave, grupet rinore po përgatiten me shfaqje, festivale, ekskursione etj. duke u gëzuar e duke shprehur e demonstruar talentet e tyre.
 
   Por kjo atmosferë festive me një formë tjetër krijohet edhe përtej kishës, ku njerëzit zbukurojnë ambientet e punës, dyqanet, përgatiten vizitat dhe dhuratat, gatimet dhe tryezën festive. Kështu e gjithë shoqëria feston.
 
   Kreshma që është mjeti festues thekson, ndihmon, orienton e përcjell mesazhet e ngjarjes së madhe të Krishtlindjes. Të mbështetur në një bisedë të një prej etërve të Kishës do të ndajmë së bashku disa mendime për kreshmën në Kishën Orthodhokse.
 
   Kur flasim për kreshmën, qëllimi është për të kapërcyer rënien. Përmbajtja e saj është një çështje reale në këtë udhëtim që kemi filluar. Shpesh, me zakonet tona kreshma merr një kuptim folklorik dhe kthehet në një dok. Ndërsa Kisha i jep një rëndësi të veçantë dhe e ndan gjithë vitin në periudha kreshmimi. Gjithë diskutimet e viteve të fundit kanë pasur si rezultat ditët e kreshmës dhe përmbajtjen e saj. Vetë kreshma e së mërkurës dhe të premtes vjen që në shekujt e parë. Kisha tha se në këto dy ditë të javës duhej të kreshmohej. Por a do të jetë korrekte që ne të kreshmojë dy ditë të tjera të javës, për arsye se e kemi të pamundur të kreshmojmë të mërkurën dhe të premten?
 
   Në plan të parë kjo tingëllon e drejtë, por po të mundohemi të hedhim një vështrim në thellësi të gjërave do të shohim se jo më kot Kisha ka caktuar këto dy ditë. Sipas traditës, të mërkurën u tradhtua Zoti, kurse të premten u ngjit në Kalvar për t’u kryqëzuar. Megjithatë kjo është vetëm njëra pjesë e përgjigjes. Pjesa e dytë konsiston në diçka më të thellë.
 
    Kisha dëshironte që të gjithë të ndodheshim në momentin e ardhjes së Krishtit. Pasi pritja e Krishtit është një ngjarje që ka të bëjë me të gjithë, kështu edhe Kisha do që të na mbledhë të gjithëve bashkë, sepse na ka thirrur për të na çuar në të njëjtën perspektivë, në atë të takimit me Perëndinë.
 
   Kur Kisha na fton të kreshmojmë të mërkurën dhe të premten, e bën kreshmën një ngjarje të përgjithshme dhe na thërret të gjithëve, që në të njëjtin moment të bëjmë të njëjtën gjë. Kisha do të donte që ne të gjithë të jetojmë së bashku, por duke qenë se një gjë e tillë nuk mund të ndodhë për shkak të rënies sonë, prandaj dhe e ndau vitin kishtar në ditët që kreshmojmë dhe në ditët që nuk kreshmojmë. Kështu, marrim pjesë në një ngjarje të përgjithshme që është ngjarje e Kishës.
 
   Ne e përballojmë shpëtimin tonë në mënyrë personale, ndërsa problemi i rënies është i përgjithshëm dhe kjo i takon gjithë gjinisë njerëzore. Prandaj Kisha dëshiron që në mënyrë të përgjithshme të kalojmë ngjarjen e rënies. Kështu nëse nuk do të donim të merrnim pjesë në kreshmët e vendosura nga Kisha do të shprehnim idetë tona të kundërta me përpjekjen e Kishës për të na ftuar në mënyrë të përgjithshme drejt shpëtimit, prandaj do të ishte e gabuar zgjedhja e ditëve të tjera.
 
   Brenda këtij shembulli shprehet përpjekja e madhe e Kishës për të caktuar pikërisht këto ditë për të kreshmuar të gjithë të krishterët, sepse donte që të gjithë të krishterët bashkë të bënin këtë përpjekje. Si rrjedhim, kreshma lidhet me përpjekjen tonë brenda saj dhe kjo është ngjarje e përbashkët. Nuk është një problem personal i vlefshëm vetëm për secilin prej nesh, por të gjithë bashkë përpiqemi të takojmë Perëndinë. Përgjithësisht është pjesë e jetës sonë në tërësi dhe jo pjesë e disa aspekteve të caktuara të saj. Përsa i përket përmbajtjes së kreshmës, ajo lidhet me dy ngjarje historike. E para i përket Dhiatës së Vjetër, ndërsa e dyta lidhet me Dhiatën e Re. Njëra i përket Adamit dhe tjetra Krishtit. Etërit e Kishës donin të lidhnin ngjarjen e rënies, por edhe kalimin e saj me kreshmën. Adami humbi parajsën për shkak të ngrënies. Nga ana tjetër, Krishti kur ngacmohet nga djalli mohon të hajë dhe fiton mbi vdekjen. Në këtë lidhje reciproke fillon themelimi i kreshmës. Adami nga një gabim ose moskuptim, hëngri nga pema dhe vdiq, ndërsa Krishti si erdhi në botë me synimin për të mundur vdekjen, shkon në shkretëtirë dhe kreshmon për dyzet ditë.
 
    Prandaj edhe ne ndjekim të njëjtën rrugë. Por duhet vënë re diçka për të kuptuar saktësisht thelbin e kreshmës. Perëndia i tha Adamit të mos hante nga fryti se do të vdiste. Por shohim se edhe ngacmimi ishte i kundërt, djalli tha: të hante se do të jetonte. Po e njëjta gjë lind shpeshherë edhe brenda nesh, duke menduar: “nëse mbajmë kreshmë lind mendimi se shkatërrojmë shëndetin dhe si rrjedhojë lind frika se do të vdesim”, gjë e cila do të thotë se ngjarja e jetës u lidh me ushqimin. Pra, mendimi, nëse nuk hamë do të vdesim, kështu edhe ngacmimi i djallit ndodh në këtë moment, gjë që do të thotë se ushqimi është i lidhur me jetën, por edhe me marrëdhënien tonë me Perëndinë. Kur djalli i tha Evës të hante se do të jetonte i tha gënjeshtër dhe ajo e besoi. Po të njëjtën gënjeshtër i tha edhe Krishtit në shkretëtirë, por Krishti nuk e besoi dhe i tha: “njeriu nuk rron vetëm me bukë”, sepse e dinte se nuk ishte ushqimi i përditshëm që do të na bënte të jetonim ose jo, por jeta gjendej diku tjetër, në marrëdhënien e njeriut me Perëndinë. Përgjatë kreshmës, Kisha nuk na rekomandon të bëjmë grevë urie, por na këshillon se lidhja jonë me jetën gjendet në kërkim të Perëndisë.
 
    Tek shembulli i një fëmije që qan, i cili kërkon nënën dhe babanë e tij, në atë çast atij nuk mund t’i hahet, sepse qëllimi i tij i vetëm është të gjejë prindërit e tij. Mund të kalojnë një ose dy ditë dhe fëmija të mos hajë, sepse uria e brendshme është për atin e tij. Nuk do të pijë, megjithëse ka etje, sepse etja e tij është për atin e tij. Duket qartë se uria dhe etja marrin përmbajtje tjetër, pikërisht kjo është edhe përmbajtja e kreshmës që ne mbajmë, e cila na fton që pa ndërprerje të kërkojmë Perëndinë.  
 
    Ajo që duhet të jetë kryesorja është që të mos lejojmë pasionet dhe dobësitë tona të përcaktojnë jetën dhe rrugën tonë dhe pasi t’i kapërcejmë të ecim drejt takimit me personin që na mungon, i cili nuk është askush tjetër veçse Jisu Krishti.
 
    Siç e thamë edhe më sipër, kjo kreshmë na përgatit në mënyrë të veçantë për pritjen e ardhjes së Krishtit. Ardhja e Krishtit ishte pritja e gjatë për mbërritjen e Mesias, të Vajosurit, të Shpëtimtarit të botës. E gjithë Dhiata e Vjetër i referohet kësaj dite. Të gjithë profetët, burrat e drejtë dhe gratë e vjetra pritën për këtë moment në histori. Profeti i drejtë Simeon kur pa foshnjën Jisu që sapo kishte lindur tha:
 
“Tani, përlëshoje shërbëtorin tënd, o Zot sipas fjalës sate,
se sytë e mi panë shpëtimin tënd të cilin ti e përgatite faqe gjithë popujve,
dritë për shpëtimin e paganëve dhe për lavdi të popullit tënd Izrael”.
 
    Perëndia vjen te ne! Megjithëse njerëzimi shpeshherë e mohon Perëndinë, dhe largohet nga rruga e tij, Perëndia ka mëshirë dhe i vjen keq për ne. Meqenëse ne nuk mund të shkonim tek Ai, sepse mëkati dhe vdekja na bllokuan rrugën, Ai vendosi që të vijë vetë tek ne!
 
    Jisu Krishti lind në një shpellë të vogël në Bethlehem dhe ndryshon rrjedhën e botës. Megjithatë, ne besimtarët duhet të kujtojmë se Krishti nuk erdhi në botë vetëm 2014 vjet më parë. Ai vjen edhe sot dhe kërkon sërish të lindë në zemrën e çdo personi në tokë. Me kreshmë, lutje, studim të Shkrimit të Shenjtë, pjesëmarrjes në Misteret e Shenjta, virtyte dhe vepra bamirësie, le të përgatitim zemrën tonë për pranimin e Shpëtimtarit dhe dhuruesit të jetës.
 
Ana Baba
Apostulli - Romakëve 12:6-14. Ungjilli - Llukai 18:18-27.
Apostulli - Romakëve 12:6-14.
 
Edhe kemi dhurata të ndryshme sipas hirit që na u dha; në kemi profeci, le të profetizojmë sipas pjesës së besimit që na takon; nëse shërbesë, le të qëndrojmë në shërbesë; kush është mësues, le të jepet pas mësimit; kush ka dhuratën e këshillimit, le të japë këshilla; kush jep, le të japë me thjeshtësi; kush është i parë, le të jetë me kujdes; kush përdëllen, le të përdëllejë me gaz.
 
Dashuria le të jetë pa shtirje; urreni të ligën, ngjituni pas së mirës. Të doni fort njëri-tjetrin me dashuri vëllazërore; kalojeni në nderim njëri-tjetrin. Në punë të jeni të papërtueshëm, në shpirt të nxehtë; Zotit t'i shërbeni. Në shpresë të gëzoheni; në shtrëngim të duroni; në lutje të qëndroni; në nevojat e shenjtëve të ndihmoni; nga mikpritja mos hiqni dorë. Bekoni ata që ju përndjekin; bekoni e mos mallkoni.
 
Ungjilli - Llukai 18:18-27.
 
Edhe një i parë e pyeti, duke thënë: Mësues i mirë, ç’të bëj që të trashëgoj jetë të përjetshme? Edhe Jisui i tha: Ç’më thua i mirë? Asnjë nuk është i mirë, përveçse një, Perëndia. Ti i di urdhërimet: “Mos shkel kurorën. Mos vrit. Mos vidh. Mos jep dëshmi të rreme. Ndero atin tënd dhe nënën tënde”. Edhe ai tha: Të gjitha këto i kam ruajtur që në rininë time. Edhe Jisui, kur dëgjoi këto, i tha: Një gjë të mungon ende, shit gjithë ç’ke dhe ndajua të varfërve, edhe do të kesh thesar në qiell; edhe eja, e ndiqmë pas. Por ai, kur dëgjoi këto, u hidhërua; sepse ishte fort i pasur.
 
Edhe Jisui, kur pa se u hidhërua, tha: Sa me vështirësi do të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë ata që kanë para! Sepse më lehtë është të hyjë gamilja nëpër vrimën e gjilpërës, se një i pasur të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. Edhe ata që dëgjuan thanë: E kush mund të shpëtojë? Edhe ai tha: Të pamundurat për njerëzit janë të mundura për Perëndinë.
 

 

Leximet biblike të ditës - VIDEO

 

Oshënar Ksenofoni e familja. Ava Amonai. Mbreti David në Gjeorgji.
Oshënar Ksenofoni e familja.
 
Shën Ksenofoni ishte senator i pasur dhe i nderuar në Konstandinopojë gjatë mbretërimit të Justinianit (527-565). Gruaja e tij i dhuroi dy jem, Arkadhin dhe Joanin, të cilëve iu dha një edukim të shkëlqyer, dhe kur u rritën i dërgoi të studionin për drejtësi në shkollën e famshme të Bejrutit. Pas pak kohësh, shenjti u sëmur rëndë dhe i thirri pranë të dy bijtë e tij që t’u jepte porositë e fundit; por ai e rimori veten dhe të dy djemtë u larguan përsëri për të vazhduar studimet. Mirëpo anija me të cilën po udhëtonin u rrëmbye nga furtuna, dhe të dy vëllezërit, megjithëse u ndanë njëri nga tjetri, u ruajtën të paprekur nga hiri i Perëndisë.
 
Duke mbërritur në breg, pranë Tirit, Joani falënderoi Zotin, dhe si kuptoi kotësinë e gjithçkaje në këtë tokë, u bë murg në manastirin e krahinës atje. I hedhur në breg pak më larg se vëllai i tij Joani, Arkadhit i përziheshin lotët e gëzimit që jetonte, por kishte hidhërim kur mendonte se vëllai i tij mund të kishte humbur në dallgët e detit. Por natën pa në ëndërr Joanin duke buzëqeshur, i cili e qetësoi dhe e këshilloi të përqafonte jetën murgjërore, që ati i tyre u kishte mësuar ta nderonin mbi gjithçka. Kështu, ai shkoi në Jerusalem dhe nderoi Vendet e Shenjta; takoi një jeront të shenjtë, i cili kur pa pikëllimin e të riut, i tha: “Mos ji i trishtuar, bir, vëllai yt jeton. Ai është bërë murg dhe ti do t’i shikosh prindërit, se edhe ata do të bëhen murgj”. Pastaj jeronti e çoi në Lavrën e Sukës, themeluar nga shën Haritoni, dhe e futi në qelinë ku ai kishte kaluar 50 vjet. E la atje të jetonte vetëm, në kreshmë dhe lutje për një vit.
 
Dy vjet më vonë, si pa se nuk kishte marrë asnjë lajm nga fëmijët e tij, Ksenofoni dërgoi një nga shërbëtorët e tij në Bejrut. Nuk i gjeti, atëherë mori rrugën për në Athinë, dhe një mbrëmje, në një han takoi një nga shërbëtorët e të rinjve veshur me veshje murgjërore. Ai i tregoi për stuhinë në det dhe mendoi se të dy djemtë ishin mbytur.
 
Kur Maria e mori vesh këtë lajm, e përmbajti hidhërimin dhe lavdëroi Perëndinë i cili vepron siç ai di. Kur erdhi mbrëmja dhe Ksenofoni u kthye në shtëpi, mësoi për kthimin e shërbëtorit të tij dhe priste lajme. Por kur pa Marinë të shpërthente në lot dhe t’i thoshte se fëmijët kishin humbur gjatë një furtune, ai i tha gruas së tij: “Zoti dha, Zoti mori, Emri i Zotit qoftë i bekuar”(Jovi 1.21).
 
U veshën me thes dhe tërë natën e kaluan në lutje; në mëngjes panë në ëndërr fëmijët e tyre që qëndronin para Krishtit, dhe mbanin mbi kokë kurorë me gurë të çmuar. Vendosën të shkonin në Vendet e Shenjta. Arritën në Jerusalem dhe takuan atin shpirtëror të Arkadhit, i cili u zbuloi se fëmijët e tyre ishin gjallë dhe së shpejti do t’i shikonin, pasi të vizitonin manastiret e Jordanit.
 
Me anë të një mrekullie të Përkujdesjes Hyjnore, Joani dhe Arkadhi u gjendën në Golgotha, ku shkuan për të takuar jerontin e shenjtë. Dy ditë më vonë, prindërit e tyre u kthyen nga pelegrinazhi, nderuan Varrin e Shenjtë dhe shkuan pranë jerontit që t’ia kujtonin edhe një herë premtimin që u kishte bërë. Të dy fëmijët që po u shërbenin nuk u njohën nga prindërit e tyre. Ksenofoni dhe Maria i kërkuan jerontit se nga vinin këta të rinj. Arkadhi ua zbuloi prindërve të tij se nga vinte, ata shpërthyen në lot gëzimi dhe vendosën që t’ia kushtonin jetën Perëndisë.
 
Të dy vëllezërit i braktisën prindërit e tyre dhe shkuan pas eremitit në shkretëtirë. Ksenofoni i shpërndau të mirat e tij, dhe si u nda nga gruaja, që edhe ajo hyri në një manastir, u vesh me thes dhe u tërhoq në shkretëtirë. U lartësuan kaq shumë në virtyt, sa Perëndia u dha dhuratën e largpamësisë dhe të mrekullive.
 
 
 
 
 
 

 

Predikimi i së Djelës

 

Përhasja e Zotit në Tempull (Ipapandia)

   Dyzetë ditë mbasi u lind, Ai u paraqit para Perëndisë në Tempullin e Jerusalemit, sikurse e kërkonte Ligji i Moisiut. Në atë kohë, edhe nëna e tij Maria bëri ritualin e pastrimit dhe ofroi flijimet, sikurse i kërkonte Ligji. Prandaj, dyzetë ditë mbas Krishtlindjes Kisha kremton, në 2 Shkurt, Përhasjen (ose Paraqitjen) e Zotit në Tempull. Përhasja e Krishtit nga plaku Simeon dhe profetesha Ana (Lluka 2:22-36) është ngjarja kryesore e festës së Paraqitjes së Krishtit në Tempull. I ishte "zbuluar Simeonit me anë të Shpirtit të Shenjtë, se nuk do ta shikonte vdekjen përpara se të shikonte Zotin Krisht" (Lluka 2:26) dhe, i frymëzuar prej të njëjtit Shpirt, ai erdhi në Tempull, ku përhasi Mesian e porsalindur, e mori në krahët e tij dhe tha fjalët, që tani thuhen çdo ditë në Shërbesën Orthodhokse të Mbrëmjes: Tani përlëshoje shërbëtorin tënd, o Zot, me paqe, simbas fjalës sate, se sytë e mi panë shpëtimin tënd, të cilin Ti e përgatite faqe gjithë popujve, dritë për ndriçimin e kombeve dhe për lavdi të popullit tënd Izrael (Lluka 2:29-32).

 

 

Radio "Ngjallja" Live


 

Patriarkana Ekumenike Patriarkana e Aleksandrisë

Patriarkana e Antiokisë
Patriarkana e Jerusalemit
Patriarkana e Rusisë
Patriarkana e Serbisë
Patriarkana e Rumanisë
Patriarkana e Bullgarisë
Patriarkana e Gjeorgjisë
Kisha e Qipros
Kisha e Greqisë
Kisha e Polonisë
Kisha e Shqipërisë
Kisha e Çekisë & Sllovakisë
 
 

Kryepiskopi Anastas

...

Read More

Vështrim i përgjithshëm 1991-2013

    Me rifitimin e lirisë së besimit, pas persekutimit të egër shumëvjeçar (1945-1...

Read More

Sinodi i Shenjtë

Sinodi i Shenjtë i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë përbëhet nga: Kryepiskopi i ...

Read More

Besimi Orthodhoks

       Në këtë seksion të faqes sonë të internetit, besimtarët orth...

Read More

Historia e Kishës

            ...

Read More

Dhiata e Re

   Librat e parë të shkrimeve të Dhiatës së Re janë katër ungjijtë e Shën Mattheut, ...

Read More

Kryepiskopata e Shenjtë e Tiranës, Durrësit

Kryepiskop: Kryepiskopi i Tiranës, Durrësit dhe i gjithë Shqipërisë, Fortlumturia e Tij Anastasi. Episkopë Ndihmës: Episkopi i Apollonisë, Hirësia e Tij Nikolla;  Episkopi i Krujës, Hirësia e Tij Andoni. Episkopi i Amantias Hirësia e Tij Nathanail. Episkopi i Bylisit Hirësia e Tij Asti. Selia: Tiranë. Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, Rr. e Kavajës 151, Tiranë, Albania. Tel. (00355) 4–2234.117, 4–2235.095, fax 4–2232.109.

 

______________________________________________

Mitropolia e Shenjtë e Beratit

Mitropolit: Mitropoliti i Beratit, Vlorës dhe Kaninës, Hirësia e Tij Ignati. Selia: Lagja "22 Tetori", Berat. Tel. (00355) 32–238 120, tel.- fax 32–238.120. 

Mitropolia e Shenjtë e Gjirokastrës 

Mitropolit: Mitropoliti i Gjirokastrës, Hirësia e Tij Dhimitri. Selia: Gjirokastër. Lagja 11 Janari, Gjirokastër. Tel. (00355) 84–242.66, fax 84–237.73.

___________________________________________

Mitropolia e Shenjtë e Korçës

 

Mitropolit: Mitropoliti i Korçës, Hirësia e Tij Joani. Selia: Korçë. Rr. "Kryepiskopi Anastas", nr. 2, Korçë, Albania. Tel. (00355) 82–242.876, fax 82–246.100. Epitrop Arkihieratik: Atë Ilia Kotnani.

Kalendari 2015