English (US)ShqipGreek
PËRSE BËHET NJË SHTREMBËRIM I TILLË DINAK?

KISHA ORTHODHOKSE AUTOQEFALE E SHQIPËRISË

 
PËRSE BËHET NJË SHTREMBËRIM I TILLË DINAK?
 
 
Botuar në gazetën "Telegraf" dt. 18.04.2015
 
    Në gazetën “Telegraf” të datës 15.04.2015, u botua përsëri një artikull fyes antiorthodhoks, me titull  «Janullatos, koncesionar me 100%  aksione në 3 HEC-e dhe dora e Perëndisë del se është futur në mënyrë të paligjshme në xhepin e fitimeve të koncesionarëve”. Ato që thotë gazetari Përparim Halili në lidhje me veprën hidroenergjetike, nuk përbëjnë asnjë lajm të ri. Gjithçka, me detaje, është botuar me kohë në rrjetet zyrtare të shtetit shqiptar. E vetmja gjë e re është përpjekja për të shtrembëruar faktet dhe shpifja, me retorikë histerike të një niveli të ulët, ndaj personit iniciator të këtij kontributi të madh shoqëror. 
 
    Vepra hidroenergjetike në fjalë, është një investim i madh në sektorin energjetik në dobi të Shqipërisë. Nuk i takon Kryepiskopit, por Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Kryepiskopi Anastas, si person ekonomikisht i pavarur, me pensionin e tij universitar dhe, duke bërë një jetë modeste, nuk mban asgjë për vete apo për ndonjë tjetër. Të gjitha ia ka ofruar Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Veprimet e Kryepiskopit bashkëvendosen me organet kompetente kishtare. Fortlumturia e Tij, Kryepiskopi Anastas, me autoritetin ndërkombëtar që gëzon dhe besimin e madh që kanë ndaj tij organizmat fetarë evropianë e botërorë, është ai që mori iniciativën dhe që kujdeset për grumbullimin e fondeve të nevojshme të ndërtimit të veprës, që me siguri do të mbetet dhe do shërbejë vendit.
 
    Të dhënat reale që nuk mund të vihen në dyshim
 
    a) Sipas ligjit 10057, të datës 22.01.2009, “Marrëveshja midis Këshillit të Ministrave të Republikës së Shqipërisë dhe Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë për rregullimin e marrëdhënieve të ndërsjella” nenet 10 dhe 18 etj., Kisha Orthodhokse lejohet të ushtrojë aktivitet ekonomik që synon mbështetjen e veprës së saj shpirtërore, sociale, filantropike dhe arsimore. Me vendim të Gjykatës së Tiranës, (2498/19.3.2009), që u nxor sipas detyrimit të ligjit në fjalë “Kryepiskopi ka të gjitha detyrimet dhe të gjitha të drejtat e parashikuara nga Kanonet e Shenjta dhe nga Statuti. Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe i Gjithë Shqipërisë është Prof. dr. Anastasios Gerasimos Yannoulatos”.   
 
    b) Statuti i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, neni 59, thotë: “Sinodi i Shenjtë mund të krijojë shoqëri të veçanta me përgjegjësi të kufizuar”.
 
    c) Qëllimi  i shoqërisë  “Energjia Ekologjike”, e krijuar nga Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, siç deklarohet në statutin e saj, është: «Studimi, ndërtimi dhe funksionimi i veprave energjetike bazuar në burimet e rinovueshme ose ofrimi i shërbimeve në Shqipëri dhe jashtë saj, me synimin ekskluziv krijimin e burimeve financiare për veprën e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, bazuar në parimet e ndershmërisë, transparencës dhe zbatimit të përpiktë të legjislacionit në fuqi».
 
    Investimi në fjalë, do të mbështesë edhe ekonomikisht “Autoqefalinë” e Kishës Orthodhokse të Shqipërisë, veprën e saj sociale, filantropike dhe kulturore. Pra, të ngjall dyshim fakti, përse disa qarqe kanë si qëllim shpifjen dhe minimin e kësaj përpjekjeje. Kjo është një vepër madhështore, që tashmë po jep kontributin e saj në zhvillimin e vendit, duke iu ofruar punësim direkt mbi 100 punonjësve shqiptarë dhe ka një kontribut afatgjatë social akoma edhe më të gjerë. Pikërisht, këtë vepër, gazetari në fjalë, u përpoq ta akuzojë si të paligjshme dhe të rrezikshme dhe njëkohësisht të sulmojë me një dëshirë të sëmurë antiorthodhokse Kryepiskopin Anastas, i cili është frymëzuesi dhe protagonisti i saj, duke përdorur etiketime përbuzëse dhe që nuk qëndrojnë në të vërtetë. Teksti i z. Halili do të mbetet një shembull i gazetarisë së pandërgjegjshme, shtrembëruese, që ka si synim keqinformimin e opinionit publik. Por realiteti nuk mund të vihet në dyshim. Dhe balta e akuzave dinake nuk i reziston dot rrjedhës së ujit të pastër të së vërtetës.
 
 
 
Zyra e Shtypit
 
e Sinodit të Shenjtë
 
17.04.2015
KRYEPISKOPI ANASTAS KRYEN LITURGJINË HYJNORE NË GJUHËN SHQIPE
https://lh4.googleusercontent.com/-p6oTSlUmOrM/U0UABsfjknI/AAAAAAAAATs/zlJeoFRksRE/s577-no/logo.png
KISHA ORTHODHOKSE AUTOQEFALE E SHQIPËRISË
 
ZYRA E SHTYPIT
 
KRYEPISKOPI ANASTAS KRYEN LITURGJINË HYJNORE
 
NË GJUHËN SHQIPE
 
 
    Akuzave të pavërteta të ditëve të fundit se Kryepiskopi Anastas kryen shërbesën e Liturgjisë Hyjnore në gjuhën greke, i bashkohet edhe shkrimtari dhe historiani z. Moikom Zeqo me intervistën “Sulmet ndaj Blushit kundër historike...”, në gazetën “Sot”, të përsëritura edhe në “Dita”. E kemi theksuar dhe e theksojmë përsëri, se Kryepiskopi Anastas e kryen Liturgjinë Hyjnore (Meshën) në gjuhën shqipe. Këtë gjë mund ta konstatojë shumë lehtë kushdo duke ndjekur Liturgjinë Hyjnore në Katedralen “Ngjallja e Krishtit”, ku edhe meshon Fortlumturia e Tij, Imzot Anastasi. (Për këtë, çdokush mund t’i referohet edhe artikujve të botuar nga dy intelektualë orthodhoksë dhe dy priftërinj, në gazetën Dita, 16/ 03/ 2015, si dhe artikujt e botuar në gazetën “Panorama” dhe “Gazeta Shqiptare”, dt. 16/ 04/ 2015).
 
    Është për të ardhur keq se kjo e pavërtetë, që nuk e nderon e aspak pozicionin profesional të z. Moikom Zeqo, e vendos atë jashtë kuadrit të tij si historian dhe studiues, dhe si i tillë ka për detyrë të shprehë dhe të nxjerr në dritë gjithmonë të vërtetën.
 
    Sqarojmë gjithashtu, se titulli i Kishës tonë nuk është “Kisha Autoqefale Shqiptare”, siç shkruan ai, por “Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë”. Ky titull shprehet në statutin e Kishës tonë, i miratuar në vitin 2006; titull që është dhënë nga Patriarkana Ekumenike në Tomosin e Autoqefalisë të vitit 1937; titull që i është dhënë gjithashtu edhe nga Kongresi i Korçës i vitit 1929, mbledhur para dhënies së Autoqefalisë.
 
    Në vazhdimësi, bëjmë të ditur se tradita dhe mësimet e Kishës sonë dënojnë mëkatin dhe jo mëkatarin, prandaj e shikon me dhembshuri këtë të fundit, që ta ndihmojë në rrugën e shpëtimit. Kështu, nuk sulmojmë z. Ben Blushi, por kundërshtojmë pikëpamjet dhe të pavërtetat e tij, të shprehura mbi këtë çështje. Të gjithë njerëzit janë të lirë të bëjnë zgjedhjen e tyre në çështjen e besimit, apo të mosbesimit, prandaj natyrshëm lind pyetja, nëse nuk janë pjesë e komunitetit orthodhoks, përse duhet të merren vazhdimisht me çështje të Kishës Orthodhokse apo të shpifin gjëra të pavërteta kundër saj?
 
    Së fundi, ritheksojmë dhe përsërisim pa u lodhur, sepse shpallim të vërtetën, se Kryepiskopi Anastas, meshon në shqip dhe se gjuha zyrtare në adhurimin orthodhoks në Shqipëri është gjuha shqipe.
 
   
    Tiranë, 16 prill 2015
 
 
Zyra e Shtypit
 
E Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë
Sqarim i detyruar ndaj një sulmi jodinjitoz
 
Episkopi i Apollonisë, Nikolla
 
Sqarim i detyruar ndaj një sulmi jodinjitoz
 
 
Botuar në gazetën "Panorama" dhe "Shqip" dt. 16.04.2015
 
    U çuditëm me faktin se si një deputet, i njohur për bindjet e tij ateiste, zgjodhi të kremten e madhe të Pashkës për të sulmuar në mënyrë të pazakontë Kryepiskopin Anastas. Konkretisht ai thotë: “S’më bind kokëfortësia e tij për të folur në greqisht...”, si dhe komente të tjera shtesë. Mesazhi i Pashkës i Kryepiskopit nuk u lexua vetëm në greqisht, por njëkohësisht edhe në shqip nga Episkopi i Bylisit, Asti. Nëse z. Blushi nuk do të kishte kaq shumë paragjykim ndaj Kryepiskopit dhe besimit Orthodhoks dhe do të ndiqte të plotë transmetimin televiziv të shërbesës, pas mesazhit do të dëgjonte Kryepiskopin teksa shqiptonte bukur në gjuhën shqipe vargjet biblike për këtë të kremte dhe të kryente të gjithë Liturgjinë Hyjnore në gjuhën shqipe, siç bën gjithnjë, deri në orën 2:30.  Por, për fatin e mirë, këtë gjë e panë me mijëra besimtarë të pranishëm, si dhe teleshikuesit. Janë këta që gjykojnë mungesën e objektivitetit dhe të gjykimit të drejtë të zotit deputet. Gjithashtu, mesazhi paskal i Kryepiskopit Anastas, me porosi të Fortlumturisë së Tij, u lexua në të gjitha qytetet dhe fshatrat e Kryepiskopatës; Durrës, Kavajë, Shkodër, Elbasan, Shpat, vetëm në shqip.
 
    Të gjithë të pranishmit në Kishën Katedrale të Tiranës gjatë Liturgjisë së Ngjalljes patën rastin të ndjekin Shërbesën e Shenjtë në shqip. Mesazhi paskal i Kryepiskopit për rrjetet televizive u lexua prej tij në shqip, siç bëhet për vit. Në Kishën Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, përveç gjuhës zyrtare shqipe përdoret edhe gjuha greke, në të cilën janë shkruar Ungjijtë dhe tërë tradita e Kishës Orthodhokse. Këtë gjuhë e përdorin gjithmonë si traditë pjesëtarët e minoritetit grek, të cilët janë anëtarë me të drejta të barabarta të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.
 
    Sa i takon çështjes që do të nxjerrë në pah tani z. Blushi- duke ndjekur një vijë të re sulmi, të cilën e kanë inauguruar të tjerë, kufizohemi të ribotojmë atë që deklaruan dy profesorë Universiteti dhe dy priftërinj. (Gazeta Dita16/03/2015):“Në lidhje me dashurinë e Kryepiskopit për gjuhën shqipe, Fortlumturia e Tij studion vazhdimisht, lexon, kupton dhe flet saktë shqip. Ai mbërriti në Shqipëri në moshë të madhe (62 vjeç) dhe nuk ka mundësi të bëjë referate ose predikime. Por dihet nga të gjithë se meshon dhe mban mesazhe televizive në gjuhën shqipe. Respektin dhe dashurinë e tij për gjuhën shqipe e tregon gjithashtu fakti se që në vitin 1994 ngriti shtypshkronjën për botimin e periodikëve, gazetave, librave në gjuhën shqipe, përkujdeset për botimin e dhjetëra librave në shqip. Madje ka ngritur dhe financuar shkolla të të gjitha niveleve, ka dhënë bursa për mijëra nxënës për arsimimin e tyre në gjuhën shqipe. Ai i nxit vazhdimisht klerikët dhe bashkëpunëtorët e tij për një njohje sa më të mirë të saj. Për herë të parë në histori nga goja e tij u dëgjuan thënie liturgjike në shqip, në Konstandinopojë, Athinë, Bukuresht, Moskë, në Nish të Serbisë, në Sofie, Damask, Bejrut, Aleksandri etj., gjatë bashkëmeshimeve me primatë të tjerë orthodhoksë”.
 
    Kushdo që është i interesuar për më shumë mund të shikojë dhe të lexojë përkthimet në shqip të disa veprave të Kryepiskopit, si p.sh.:“Globalizmi dhe Orthodhoksia”, Tiranë 2004, 304 f./“Gjurmë nga Kërkimi i Transhendentes. Përmbledhje hulumtimesh   fetarologjike.”(Feja • Induizmi • Budizmi • Fetë Afrikane • Misticizmi etj.), botim i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, Tiranë 2010, 376 f./ “Perëndia u shfaq në mish...”, Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, Tiranë 2012, 216 f./ “Tani të gjitha u mbushën me dritë”, botim i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, Tiranë 2007, bot. i dytë i plotësuar 2012, 202 f./ “Mesazhe Hyjnore”, botim i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, Tiranë 2009, 269 f./“Udhëtim Shpirtëror”,botim i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, botim i tretë, Tiranë 2011, 441 f./ “Ringritja e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë (1991-2012).”botim i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, Tiranë. Bot. i dytë, 2013, 176 f.Dhjetëra artikuj të tij janë botuar në revistën periodike Kërkim (Teologji, shkencë, kulturë, aktualitet) dhe në gazetën Ngjallja, të cilat i ka themeluar. Botimet orthodhokse në gjuhën shqipe janë realizuar gjithmonë me kujdesin e Kryepiskopit.
 
    Së fundi, të gjithë ne që jetojmë pranë tij, e dimë mirë se edhe sot, në moshë të madhe, vazhdon studimin e gjuhës shqipe me shumë interesim dhe dashuri.
 
 
Episkopi i Apollonisë
 
Nikolla (Hyka)
 
Tiranë, 15 prill 2015
Atë Anastas Bendo i përgjigjet z. Ben Blushi - Kryepiskopi Anastas flet Krishtin…
 
Botuar në gazetën "Panorama" dt. 14.04.2015, Tiranë
 
 
    Teksa pas ditëve festive të Pashkës, i hodha një sy gazetave të ditës në një kioskë afër Kishës së Ungjillizimit në Tiranë, befas sytë më shkuan tek një foto në faqe të parë të kryepiskopit Anastas dhe të Ben Blushit, me një titull përbri “Kur fryma e etërve nuk vdes…” të atë Gjergj Metës. Por kur u thellova pak më shumë vura se Gjergj Meta nuk përmendte Blushin në shkrimin e tij por se ky I fundit I bënte një analizë kryepiskopit Anastas.
 
    U habita për këtë shkrim, sepse me sa di z. Blushi është një njeri që deklarohet vetë si ateist dhe kjo është një zgjidhje e lirë e personit dhe respektohet, por të analizosh një personalitet fetar pa pasur shtysat dhe përvojën  dhe përgatitjen teorike fetare të domosdoshme, mu duk paksa e tepruar. E në fakt që në fillim, Blushi pohon se nuk është besimtar “megjithatë i ndjek për arsye kulturore e në disa raste politike, ritet fetare”.
 
    Më pas përbetohet se është një ateist, i rritur pa ndikime dhe disiplina fetare, prisja këtu edhe ndonjë prapashtesë se feja është prapanike dhe anakronike, që rëndom i gjen në gjuhën e socio-ateizmit. Në vazhdim ngre dyshimet e veta në lidhje me ekzistencën e Krishtit, por nuk ndalet këtu, e gjen të vërtetën sipas tij. Pohon se kjo është një legjendë, e mahnitshme thotë, për të treguar se është një shkrimtar që e kupton trillin nga e vërteta… dhe si një materialist dialektik, pa përtuar fare kërkon provën e madhe të ekzistencës së Zotit, si ata shkencëtarët që po stërmundohen për të gjetur thërrmijën e Zotit.
 
    Por Blushi, nga ana e tij, nuk lodhet aq shumë dhe parashtron pa u menduar gjatë dilemat e tij. Deri këtu një fenomen normal i jetës së një njeriu të rritur në periudhën më të errët të diktaturës në Shqipëri, me kufizimet e mëdha ideore dhe shpirtërore që e karakterizoi atë, me gjurmët e traumave psikike dhe kulturore të rënda që ne morëm të gjithë gjatë viteve më të bukura të jetës sonë fëmijërore dhe rinore në këtë vend. Pohime që në fakt të ngjallin dhimbje për përhumbjen e thellë që na shkaktoi fryma e etërve të socio-ateizmit, për aberacionin e rëndë psiko-moral, për shkatërrimin e madh të ndërgjegjes dhe të lirisë dhe dinjitetit njerëzor, të së drejtës më të hershme të njeriut për të gjetur elementin e “llojit hyjnor” siç thotë kryepiskopi Anastas përbrenda vetes.

    Më pas përdor gjuhën e drunjtë të akuzatorëve të fesë,  këtu më ngjasoi me një rast që përmendet në jetën e kryepiskopit shën Llukait të Krimesë, një prej profesorëve më të mëdhenj të kirurgjisë në Bashkimin Sovietik, jeta e të cilit ngjason më së shumti me atë të kryepiskopit Anastas Janullatos.
 
    Teksa Shën Llukai operonte dhe shëronte me mijëra njerëz në mbarë BS, midis tyre edhe gjeneralë dhe zyrtarë të lartë të regjimit komunist, teksa i ofronte mbarë njerëzimit arritje dhe gjetje të reja në mjekësi që shpëtuan me mijëra jetë, regjimi nuk vlerësonte aspak titujt shkencore, punën e mrekullueshme të këtij kryepiskopi kirurg të famshëm, që mori çmime ndërkombëtare, por i kërkonte prova të pakundërshtueshme të ekzistencës së Zotit dhe e dënonte me gulag. Edhe në rastin tonë, Blushi, në aktpadinë e tij, i kërkon Anastasit provën e madhe të ekzistencës së Zotit.
 
    Nëse Anastasi me gjithë titujt shkencore dhe urtësinë e padiskutueshme që ka dhe që e pohon edhe Blushi për arsyet e tij, që i shtjellon më vonë, nuk arrin tia japë atij provën e ekzistencës së Zotit, atëherë pa dyshim që nuk ka më Zot për Blushin.  Dhe për këtë ai pret ditën e madhe të Pashkës, njësoj si judenjtë që prisnin edhe ata ngjalljen e Krishtit si një mbret tokësor që do të zgjidhte dilemat dhe vështirësitë e tyre, për ti parashtruar kryepiskopit dilemat e mëdha të tij. Natyrisht, kjo është përgjegjësia e një kryepiskopi orthodhoks, të sqarojë grigjën e tij, madje edhe ata jashtë saj, ateistët, për problemet e ekzistencës njerëzore, por ky nuk është rast i tillë.
 
    Z. Blushi përpiqet të luajë në mënyrë gazetareske me këto pyetje, për të nxjerrë vetë si konkluzion se Zot nuk ka dhe për pasojë edhe vepra e Anastasit si dishepull I Krishtit nuk bind Blushin ashtu si dhe etërit e bijtë e socio-ateizmit në këtë rast. Për ta përforcuar këtë gjë, përdor një term, të përmendur lodhshëm në shtypin e përditshëm “mesha shqiptare” që nuk ekziston tjetërkund në teologjinë botërore të krishterë dhe përpiqet të akuzojë Anastasin me moskryerjen e një “meshe shqiptare!”. A thua se na paska meshë greke, amerikane, angleze, italiane, ruse, bullgare etj!
 
    A thua se paska një Krisht shqiptar, grek, serb, Italian, bullgar, që dallon në kombe të ndryshme! A thua se fjala e shën Pavlit, për të na shpëtuar nga izolimi I nacionalizmit dhe urrejtja racore që lind prej tij: “Në Krishtin nuk ka jude, grek, romak” dhe në kontekstin e sotëm as shqiptar, bullgar, serb nuk ka ndonjë vlerë! Kështu na del një tjetër theologji, ajo e hyjnizimit të kombit dhe të nacionalizmit, diçka që ishte karakteristikë e socio-ateizmit.
 
    Këtu  z. Blushi mendon se i vë minën përfundimtare godinës së misionarizmit fetar të Anastasit, kur thotë në mënyrë akuzuese përse nuk bën “meshë shqiptare”, përse Zoti, nëse ekziston dhe e kupton,  nuk i thotë Anastasit të flasë shqip, përse Zoti në këtë rast nuk denjon të lejojë meshën shqiptare? Kjo është akuza më e lartë që bën Blushi në polemikën e tij anti-Zot në frymën e etërve socio-ateistë.
 
    Deri më sot, asnjë polemist, nuk kishte guxuar të ngrinte këtë aktakuzë të lartë, por Blushi me cilësinë e politiko-shkrimtarit nuk mënon fare, ai me fantazi të shfrenuar i ngre gishtin Zotit. E gjetëm fajtorin, pra si rëndom feja, Zoti na e ka fajin, dhe jo ne.  Natyrisht do të thotë se kjo është edhe pjesë e lirisë dhe e fantazisë së shkrimtarit, paçka se vetë nuk shquan dot se kur është politikan, zyrtar i shtetit, deputet, gazetar dhe shkrimtar.  A ka provë për akuzat e Blushit? Patjetër, duke mos gjetur gjë tjetër, sipas tij në krye qëndron krimi i rëndë se kryepiskopi qëllimshëm nuk flet shqip.
 
    Në këtë gjë ai pason të tjerët, nuk është aq origjinal në mendimin e tij. E godasin Anastasin sepse nuk flet shqip, nuk bën meshë shqiptare, nuk ka gjak shqiptar, nuk është një si ata … Ky është krim, është agjitacion e propagandë por e shkallës sipërore sipas fesë së socio-ateizmit, kjo kundërshton teorinë e kombit të formuluar prej Marksit, mund të ketë solidaritet dhe vëllazërim, por vetëm në emër të ateizmit dhe komunizmit, jo nga feja, sepse feja është opium I gjetur për kombet nga kapitalizmi dhe imperializmi për ti shfrytëzuar ato për qëllime materiale.

    Por a është krim kaq i rëndë vërtet që Anastasi nuk është si ne, njëri nga ne, njësoj si ne?... Personalisht do të shqetësohesha shumë nëse Anastasi do të ishte si ne, sipas konceptit që mbizotëron sot në shoqërinë tonë. Jam i lumtur që kryepiskopi Anastas nuk ngjason me askënd nga skena politike dhe sociale e vendit tonë, jam i lumtur që kryepiskopi im është njeriu që sakrifikon jetën e tij për hir të grigjës, që si një atë i mirë rri zgjuar për mbarëvajtjen e bijve të tij, të krishterëve orthodhosë të Shqipërisë, që prej 23 vitesh vetëm dhuron dashuri, hir, mirësi, përdëllim, paqe në një vend si ky i yni, ku shkelet me këmbë dinjiteti i të gjithëve.
 
    Jam i lumtur që kryepiskopi Anastas dhuron gjithçka që ka dhe jep edhe jetën e tij për hir të dashurisë për njeriun, për njerëzit në nevojë, për bashkëkombasit e mi, të cilët korrupsioni, shtypja, injoranca, dhuna, ligësia e shoqërisë postkomuniste socio-ateiste i mashtron, i shtyp, i mban në errësirë me të gjitha forcat e saj. Jam i lumtur që kam një kryepiskop të tillë, jo vetëm unë, por shumica e orthodhoksëve, sepse kur na flet dhe kur na predikon, para se të flasë çdo gjuhë tjetër, ai flet Krishtin…
 
    Për Krishtin kemi nevojë ne, jo për fjalë boshe të thëna në gjuhën e keqpërdorur shqipe. Jam i lumtur se kam një kryepiskop i cili kur etërit tanë të socio-ateizmit shkatërronin dhe vrisnin në emër të fesë së tyre, shkonte me këmbë në mes të Afrikës, Amerikës, Azisë për të predikuar Krishtin e ngjallur. Kur këtu nuk lejohej as edhe shprehja më e vogël e keqardhjes dhe e dhembshurisë njerëzore për tjetrin, kryepiskopi jetonte në mes të afrikanëve të varfër dhe bashkëndante me ata vështirësitë. Jam krenar dhe i lumtur që kam një kryepiskop të tillë, që kur të tjerët e gjuajnë me gurë, i merr gurët siç thotë vetë dhe bën kisha.
 
    Kisha në shpirtrat tonë të rrënuar dhe të vuajtur, ku mbizotëron errësira dhe urrejtja. Për këtë disa nuk e duan Anastasin, sepse ai flet, predikon Krishtin, me fjalë ose pa fjalë nuk ka rëndësi, me jetë, me vepër, me heshtje, me dashuri… Ndryshe nga ne që luftojmë të mirën dhe Krishtin me çdo mundësi dhe mjet, që e urrejmë dhe e shkatërrojmë ikonën e tij, njeriun, në të gjitha format, duke e shfrytëzuar edhe besimin e tij, për qëllime “kulturore” dhe “politike”.
 
    Ju siguroj se edhe nëse kryepiskopi Anastas do të gjente prova të prejardhjes së tij të pastër shqiptare prej 14 brezash, edhe sikur të fliste në të gjitha dialektet e shqipes, përsëri do ta luftonin dhe akuzonin, sepse nuk e kanë me Anastasin në fakt, si edhe Blushi e pohon, por me Krishtin që ai përfaqëson. A nuk ka ndodhur kështu me klerikët e tjetër orthodhoksë nga Shqipëria, që i luftuan deri në elimenimin e tyre fizik? Apo mendon dikush se Noli po të ndodhej në Shqipëri, do të kishte një fat tjetër përveç pushkatimit dhe burgut?
 
    Në të vërtetë ky është misioni i kryepiskopit Anastas, të predikojë Krishtin e kryqëzuar dhe të ngjallur, me çdo kusht, me çdo çmim, duke mos pyetur për sulmet apo provokimet, pengesat dhe ligësitë tona. Lavdi Zotit që e bën këtë vepër, kjo për ne orthodhokët është prova e Krishtit që ekziston, se kryepiskopi është ai që thotë, sepse e jetojmë këtë dhe e provojmë përdita besnikërinë e tij ndaj Kishës dhe ndaj nesh.
 
    Pavarësisht nëse Blushi e pranon ose jo këtë si provë të ekzistencës për Zotin, jeta e kryepiskopit Anastas është një shembull i rrugës që duhet të ndjekim nëse duam të flasim Krishtin e jo t’i shërbejmë vetes tonë, duke u tallur me ta, qoftë edhe me një shqipe të kulluar, por që përdoret për fitim të lig dhe për të sunduar të tjerët, siç e konstatojmë përdita, në shoqërinë tone. Edhe diçka e fundit, si orthodhoks dhe si korçar nga Korça nga të dy prindërit që jam, meqë edhe Blushi e keqpërdor edhe këtë term, për të provuar teoritë e tij.
 
    Më vjen keq që Blushi nuk e kupton apo bën sikur nuk e di rëndësinë e madhe të kontributit të krahinës sonë në lëmin e arsimit jo vetëm në Shqipërinë e sotme, por edhe në mbarë Ballkanin, gjë që kontribuoi në pavarësinë shpirtërore dhe shtetërore të Shqipërisë dhe të vendeve të tjera të rajonit. Duke shkelur mbi të vërteta dhe fakte historike të pastra, mjafton të kujtohet rasti i Voskopojës, që ai e anashkalon, keqgjykon ose paragjykon qëllimshëm akumulimin e madh të kulturës së madhe antike greko-romake nga korçarët gjatë pushtimit osman, kulturë që përbën bazën e civilizimit evropian të sotëm.
 
    Ai hedh poshtë me një të rënë të lapsit, tërë dijen e madhe, të cilën korçarët e bënë një trashëgimi të vyer, jo për tu asimiluar nga të tjerët, por për të dhënë dritë në botë dhe këtë dituri të madhe e quan ndikim të kishës greke dhe ka komplekse inferioriteti ndaj pjesës tjetër të popullsisë në Shqipëri. Gjë që jo vetëm nuk është e vërtetë, por edhe fyese edhe kur vetëm e mendon si një mendim. Z. Blushi lë mënjanë faktin se kur në Korçë dhe në zonën e saj ngriheshin shkolla dhe akademi, jo vetëm për klerikët, por për popullin e gjerë, ku predikohej dhe mësohej Krishti por edhe filozofët e mëdhenj dhe shkrimtarët e mëdhenj të antikitetit greko-romak, në pjesën tjetër të territorit të perandorisë osmane, kishte prapambetje të thellë, errësirë dhe analfabetizëm.
 
    Nuk kishte Kishë greke, siç qëllimshëm e keqpërdor këtë term, por ishte Kisha Orthodhokse e Lindjes, Nëna e gjithë të krishterëve, ku bënin pjesë të gjithë popujt e Ballkanit, ajo që u ofroi bijve të saj arsim dhe kulturë, edhe në gjuhët e tyre përkatëse. Kirilli dhe Metodi janë shembujt më të mirë për të përmendur në kësi rastesh por nuk janë të vetmit.  Ishte Kisha Orthodhokse që duke shfrytëzuar edhe pasurinë e madhe të botës greko-romake- bizantine, mbajti gjallë Krishtin dhe dritën e kulturës në shpirtrat e rajave të shtypur.
 
    Korça dha kontribut të madh në ndriçimin dhe në mbajtjen gjallë të shpirtit ekumenik, të mbarëbotshëm të Kishës së Krishtit, duke nisur nga ajo vetë dhe duke shkuar më pas në të gjitha vendet e rajonit, madje deri në Vjenë, pikërisht për të rrezatuar këtë kulturë kaq të vyer shpirtërore në botë. Për këtë të vërtetë nuk kemi asnjë kompleks ndaj shqiptarëve të tjerë, përkundrazi jemi krenarë sepse i dhamë Shqipërisë si komunitet, shtysën kryesore të pavarësimit edhe shpirtëror nga pushtuesi otoman, duke u kthyer në shenjë ndarjeje dhe rezistence vendimtare për politikën e tij asimiluese.
 
    Reshtat e korçarëve të ditur dhe bamirës të mëdhenj, por mbi të gjitha besimtarë të mëdhenj të Krishtit janë dëshmia më e mirë për këto që po them dhe se të jesh korçar, do të thotë të jesh në rradhë të parë njeri me besim të thellë në Perëndinë, njeri me dashuri të madhe për tjetrin, pavarësisht bindjeve të tij dhe njeri me dashuri të madhe për kulturën botërore, pa bërë dallime me frymë socio-ateiste nëse ajo është greke, romake, amerikane, evropiane apo shqiptare.

    Krishti u Ngjall! Për të gjithë ne! Kjo ngjarje unikale ka vlerë për të gjithë, për Shqipërinë, për Evropën, për botën, për mbarë njerëzimin, që nga brezat e parë e deri në ata që do të jetojnë edhe shumë kohë edhe pas nesh!

 


Gëzuar Pashkën!

Atë Anastas Bendo

Përkthyes, Kryeredaktor i Revistës “Kërkim”.


 
“Kryepiskopi Anastas meshon gjithmonë shqip”

Video e emisionit e marrë nga Tv "Ora News" në Youtube

Transkripti i marrë nga web i Tv Ora News
 
Të hënën, 13 prill, në TV “Ora neës”, në emisionin “Tonight Ilva Tare”, tema u përqendrua tek histroia dhe e tashmja e Kishës orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë. Të ftuar ishin Episkopi i Krujës Andoni, kryetari i Lidhjes së Intelektualëve Orthodhoksë prof. dr. Robert Andoni, si dhe dr. Dritan Shano dhe dr. Dritan Egro.
 
Më poshtë një pjesë nga diskutimet e të ftuarve në emision:
 
Ilva Tare: Përse flet greqisht Janullatosi?
 
Dritan Shano: “Ne shqiptarët sot, në mënyrë të pavetëdijshme, vazhdojmë dhe të jemi pre, në subkoshiencën tonë, në të menduarit që, turk mysliman edhe pse këtë të menduarit e kemi kaluar nga që shumica e popullsisë është e tillë që më thotë : më lini rehat se nuk merrem me këtë punë . Këtë e quaj, jo vetëm një mendje të ideologjisë turko-komuniste por dhe një shërbim që mund t’i bëhet  qarqeve ballkanike kundër Shqipërisë. Shërbim më të madh që i bëjnë këta njerëz  që vazhdojnë ta rrotullojnë në gojë dhe në tru këtë skenë të krijuar 100 e ca vjet kusur përpara.
 
Së pari nuk ka meshë në greqisht.  Blushi, si shumë shqiptarë të tjerë me atë kulturën osmano-komuniste , për arsye të vetat,  nuk shkëputet dot nga ajo.  Nuk ka meshë në greqisht në Shqipëri. Ka mesha në greqisht dhe në sllavisht në ato zona ku ka komunitet grek dhe sllav. Por ama në kishat ortodokse mesha është liturgjia e përkthyer nga imzot Theofan Noli dhe kjo s’ka diskutim. Ajo çka dëgjohet nga Fortlumturia e Tij, Anastasi, nuk është mesha,  është komunikimi, predikimi që ai u bën besimtarëve.
 
Në 90-tën, kisha ortodokse e cila është e ndryshme nga kisha katolike sepse ka një papat që kulmon tek Papa në Romë, ishim me inventar 0. Gjithmonë ka pasur temperaturë patriotike   por ama Kisha ekziston dhe i ka shërbyer shpirtrave të njerëzve pikërisht  se nuk i është dorëzuar kurrë temperaturave, sado të forta të kenë qenë këto , patriotike që ka pasur majtas dhe djathtas . Unë nuk shkoj në Kishë që të mësoj patriotizmin. Unë shkoj në kishë që të mësoj predikimet ndaj zotit Jezu Krisht.  Unë nuk flas asnjë fjalë greqisht por përkthimi që është në kishë është simultan, është i menjëhershëm. Unë nuk e kuptoj këtë ankesë. Kjo është një sajesë, është një nevojë e për të thenë se ata janë më pak patriotë se sa unë. Kjo është e gjitha. Se pse kjo e bën më pak patriot dikë se sa një shqiptar ortodoks, unë nuk e di këtë gjë. Ndërkohë që gjithë historia shpjegon se këta ortodoksit shqiptarë kanë qenë në ballë të formimit të indentitetit të shqiptarëve.  Ka një tendencë e cila për konsum politik patriotik, unë do të kisha preferuar që ndoshta , këtë e them në thonjëza, Kryepeshkopi të kishte qenë libanez, për të cilin ne nuk kemi  temperaturë, apo  Brazilian,  çfarë do të thoshin këto njerëz sepse Kryepeshkop shqiptar nuk kishte. Që të bëhesh kryepeshkop kërkon një proces shumë të gjatë spiritual.  Që të gjithë këta që flasin as që ia kanë idenë se çfarë është. Kërkon një eksperiencë të madhe sepse të duhet të menaxhosh peshkopët e tjerë.
 
Unë besoj tek institucionet dhe personi i Kryepeshkoit është një institucion.Kryepeshkopi në trashëgiminë ortodokse ndahet nga besimtarët kur fle e jo kur i teket ca jo besimtarëve që thonë mbaroi puna jote dhe ik. Nuk është trajner i një ekipi futbolli kryepeshkopi që nuk dha rezultatet e duhura dhe hajde ta heqim. Ky presion i madh, ky sulm që i bëhet kishës ortodokse është i paprecedent. Kryepshkopi, Fortlumturia e Tij, do të jetë atje deri sa të dojë perëndia”.
 
Hirësi Andoni,Episkop i Krujës: “Ka një konfondim midis meshës , liturgjisë dhe ceremonisë.  Liturgjia dhe mesha është e njëjta gjë por e themi në dy forma të ndryshme . Ceremonia fetare është liturgjia , shërbesa, që mund të jetë mëngjesore, që mund të jetë shërbesa e mesnatës. Çfarë janë shkrujatur në librin e shërbesave, Kryepeshkoi Anastas që nga viti 1991 kur ka ardhur në Shqipëri, i ka thënë të gjitha në shqip. Asnjë fjalë më tepër”.
 
Në meshën e së shtunës a u thanë disa fjalë në greqisht?
 
“Edhe njëherë, çfarë është shkruar në librin e shërbesave, që duhet t’i thotë detyrimisht kleriku, kryepeshkopi i ka thënë në shqip”.
 
Po në greqisht çfarë thotë?
 
“Në greqisht thotë vetëm predikimin”.
 
A është e mundur që kryepeshkopi këtë predikim që thotë në greqisht ta thotë në shqip?
 
“Mund ta thotë por me shumë vështirësi dhe ka mundësi me gabime. Dhe kjo është arsyeja që thuhet greqisht. Një primati të një niveli të tillë nuk i lejohet të flasë në një gjuhë që nuk e zotëron dot, në mënyrë të përsosur. Ashtu siç nuk i lejohet edhe diplomatëve që të flasin në atë gjuhë që nuk e njohin mire”.
 
Janullatusi flet 4-5 gjuhë të huaja, a ka pasur kohën e mjaftueshme për të mësuar shqip prej 91 që është në Shqipëri, për të mësuar atë formulë, pasi këto janë dhe vërejtjet që i bëhen?
 
“Kryepeshkopi është poliglot  dhe shqipen e ka patur dëshirë dhe e ka dëshirë dhe e intrigon përherë shqipja, për shak se i duket e bukur, e vështirë, por është dhe sfida e tij që nuk arriti ta përmbushte, ta zotëronte shqipen mirë. Kryepeshkopi kupton goxha mirë shqip, përpiqet të lexojë në mënyrë të rregullt, kuptohet me ato vëshirësitë e veta. Kur arriti krypeshkoi në Shqipëri ishte 62 vjeç. Nuk di ndonjë shqiptar që kur është 62 vjeç të fillojë të mësojë ndonjë gjuhë të huaj dhe më pas ta fillojë ta zotërojë në mënyrë perfekte . Por Kryepeshkopi ka të gjithë ndjeshmërinë, çdo tekst që del prej tij në shqip, shikohet me shumë kujdes që të jetë  i saktë. Ka respektin maksimal për këtë gjuhë ndaj dhe e folura perfekte është pjesë e respektit, kështu që ai çfarë ka thënë në mesazhe, bëhet në gjuhen shqipe, por dhe kjo me përpjekje sepse nuk është e lehtë nga ana e tij. Angazhimet e vazhdueshme, problemet qe ka ndjekur nuk i kanë dhënë kohën e as luksin që të merrej dhe t’i përkushtohej gjuhës, këtu nuk ka asgjë të çuditshme.
 
Por ata që shtrojnë pyetjen kur do të kemi ne mundësinë që të kemi një Kryepeshkop shqiptar, kjo është një tjetër temë.  Sot ne kemi katër peshkop shqiptarë . Thjeshtë për krahasim, në Kishën Katolike në Shqipëri ende nuk kemi një shqiptar nga Shqipëria të bërë peshkop, por janë nga Kosova, Mali i Zi apo Arbëria, ndërsa në kishën ortodokse janë katër shqiptar nga Shqipëria, ndër ta edhe unë. Madje edhe ne që jemi bërë, jemi në moshë të re. Nuk para bëhet dikush peshkop në moshën që jemi ne. Madje kur ne jemi jashtë, dhe kur u themi që jemi peshkop, nuk na besojnë. Na shohin me dyshim nëse jemi shprehur mirë apo jo. Dhe sepse ka një moshë të caktuar kur bëhesh peshkop dhe aq më tepër kur duhet të bëhesh Kryepeshkop. Kërkon një përgatitje të gjatë, kërkon një bazë dijesh dhe përgatitje. Fundja ne sot e kësaj dite nuk kemi kandidatë për peshkop, jo më për Kryepeshkop. Për peshkop ne kemi dy tre veta. Është një problem që askush nuk e mendon por nëse do të futemi në problemet që ka Kisha Ortodokse, ky është një nga problemet që ne kemi”.
 
Dritan Shano për pasaportën e Anastasit: “Në vitet 1991-1992 kryepeshkopi shihej shumë herë më me dyshim se sa sot. Ai detyrohej të kthehej mbrapsht në Greqi se i mbaronte viza. Në moment që këto problemet e vizës mbaruan kur u kthye këtu, në vend të kishës gjeti një gropë  të madhe ku ai u dedikua për ndërtimin e Kishës  më shumë se sa mësimit të një gjuhe të huaj”.
 
Janullatusi vazhdon të mos ketë nënshtetësinë shqiptare?
 
“Nënshtetësinë shqiptare nuk ka mbetur këngëtar, sportist apo dhe aktorë pa e marrë por ai që na shërben ne, me devotshmëri, nuk gjykohet nga autoritetet shqiptare për t’u pajisur me vizë”.
 
Ka një përgjigje zyrtare për këtë?
 
“Nuk ka një përgjigje zyrtare. Por në mënyrë jo zyrtare është, për mendimin tim dhe unë e thashë këtë, se trashëgimia osmano-komuniste e ngulur thellë në subkoshiencën e shqiptarëve nuk do ta lejojë këtë gjë. Askush nga shqiptarët nuk do të ketë guximin që ta  bëjë këtë gjë.  Ne si besimtarë ia kemi dhënë nënshtetësinë, ne kemi firmosur deklarata në ato momente kur disa mendje të nxehta donin ta përzinin dhe ajo është nënshtetësia që ai do dhe e ka mirëpritur me lot në sy.  Për të treguar që jemi pjekur si komb dhe për të treguar se vërtetë jemi shtet laik duhet të hedhim atë hapin e vogël të cilin me çdo berber të huaj që vjen në Shqipëri e kemi bërë”.
 
Përse quhet Kisha ortodokse e Shqipërisë?
 
Hiresia Andoni: “Kisha Ortodokse nuk mund të quhet e shqiptarëve por e Shqipërisë se ne nuk mund t’i përjashtojmë ata që janë minoritete greke nga kisha. Do të ishte një rrezik i madh kjo që t’i përjashtojmë. Kisha prandaj është autoqefale; që brenda kufijve shtetërorë të quhet e pavarur dhe kisha ortodokse e ka jetike dhe të dosmosdoshme që t’i përfshijë të gjithë këto komunitete. Në Greqi kisha quhet kisha ortodokse e Greqisë. Ka një arsye historike për ne që kisha quhet autoqefale e që u theksua e pavarur, po e pavarur nga kush? Kjo u theksua per shkak të minoriteteve të ortodoksëve në Shqipëri. Shqipëria nuk është në shumicë ortodoksë, kështu që u pa nevoja të shpallej e pavarur edhe nga komunitetet e tjera por dhe nga politika, prandaj u theksua në autoqefali”.
 
Ndërtimi i kishës
 
Që nga viti 1992, një nga përpjekjet e peskopit ishte edukimi i brezit të ri të klerikëve në Shqipëri, në mënyrë që të mos vinte nga influenca të vendeve të ndryshme. Ishte e dosmosdoshme që të ruanim traditën që ishte këtu dhe që klerikët të rriteshin po me të njëjtat probleme që kishte popullsia. Që nga viti 1992 ne kemi brezin e ri të klerikëve shqiptarë, të cilët pasi mbarojnë studimet e mesme, ndjekin ato teologjike, një status që s’e ka pasur asnjëherë kisha ortodokse. Një pjesë e mirë e studentëve u dërguan me studime. Ato që ishin me nota maksimale u dërguan në disa universitete teologjike me shpresën që edhe ne të kemi shkollën tonë. Nga një akademi teologjike siç njihet, tashmë një një shkollë të lartë që edhe studentët tanë të kenë mundësinë të arsimohen këtu.
 
Sfidat e Kishës
 
Hirësia Andoni: “Sfida e kishës ortodokse sot është pavarësia ekonomike. Kisha greke nuk na ka ndihmuar dhe nuk ka ndërtuar qoftë edhe një kishë në Shqipëri. Për shkak se kryepeshkopi Anastas ishte një personalitet në Greqi, ishte edhe kandidat për akademinë e shkencave në Athinë, i cili kishte një aktivitet  që në vitet 70-të. Pati një solidarizim me të dhe ai diti ta shfrytëzonte këtë në shërbim të kishës. Kryepeshkopi diti të prezantonte më së miri nevojat e kishës autoqefale dhe madje kemi patur raste që njerëzit që ai nuk i ka njohur. kanë dhënë pasurinë e tyre për kishën ortodokse të Shqipërisë.
 
Njerëz të panjohur kanë dhënë kontribute të konsiderueshme. Por nevojat janë akoma për kishat, kanë nevojë për mirëmbajtjen e tyre, sidomos ato që janë monumente kulture për të cilat kemi shpenzuar miliona euro për mirëmbajtjen e tyre, për të cilën kemi paguar edhe taksë. Kjo është paradoksale.  Është vështirë që ti tregosh dikujt që unë do të restauroj një kishë por do të paguaj edhe taksa për to. Është shteti që duhet na subvenciononte por është e kundërta.
 
Hirësi kur ju thërrasin në aktivitete të rëndësishme, për harmoninë fetare, që në fakt është shumë mirë që promovohet, a nuk e ngrini zërin edhe për këto probleme?
 
Është një negociate e vazhdueshme Ne kemi bërë një marrëveshje në vitin 2009 dhe ende nuk janë implementuar ato pika të marrëveshjes që tashmë janë në ligj. Kemi  kishën e Përmetit që ka mbetur në një gjendje të mjerueshme që nuk i është dhënë akoma zgjidhje. Kemi problemet me rrethimin e katedrales që ende nuk është mbyllur”.
 
E zgjidhët çështjen e rrethimit?
 
Hirësia Andoni: “ Ka një tension, por me negociatë dhe me mirëkuptim përherë gjenden zgjidhje por prandaj duhet vëmendja. Jo vetëm të përdoren institucionet fetare si dekor i harmonisë por shteti duhet të jetë i pari që të duhet të respektojë komunitetet fetare. Duhet të jetë dhe ndjeshmëria. Ashtu si edhe për komunitetin mysliman që ende nuk ka një xhami qendrore ku të falen, ashtu duhet të jetë ndjeshmëria për zgjidhjen e këtyre nevojave që për ne janë bazike”.
 
Por a u zgjidh problemi i rrethimit?
 
Hirësia Andoni: “Ende nuk ka marrë një formë që të jetë e pranueshme edhe për ne. Ne kërkojmë që të ruhet objekti dhe shenjtëria e vendit. Të shikojmë se si do të zgjidhet.  Me projektin që kanë bërë duam që të sigurohen këto dy gjëra”.
 
Negociatat me kë po i bënin?
 
Hirësia Andoni: “Me qeverinë dhe firmën e cila ka marrë përsipër të bëjmë punimet. Jemi në negociatat për zgjidhje”.
Nga kremtimi i së Premtes së Madhe dhe i Pashkës në Dioqezën e Tiranës
- Tiranë -
 
- Durrës -
 
 
- Shën Vlash -
 
 
- Elbasan -
 
 
- Librazhd -
 
 
- Shkodër -
 
 
Nga kremtimi i së Premtes së Madhe dhe i Pashkës në Dioqezën e Beratit
- Berat -
 
- Fier -
 
 
- Vlorë -
 
 
- Selenicë -
 
 
Nga kremtimi i së Premtes së Madhe dhe i Pashkës në Dioqezën e Gjirokastrës
- Gjirokastër -
 
- Përmet -
 
 
- Tepelenë -
 
 
- Himarë -
 
 
- Sarandë -
 
 
- Video nga kremtimi i Pashkës në Pogradec -
 

 

Apostulli - Veprat e Apostujve 3:11-16. Ungjilli - Joani 3:22-33.
Apostulli - Veprat e Apostujve 3:11-16.
 
Edhe ndërsa i çali që u shërua mbahej pas Pjetrit dhe Joanit, gjithë populli, i habitur shumë, rendi bashkë drejt tyre në portikun që quhet i Solomonit,.
 
Edhe Pjetri kur pa, iu përgjigj popullit: O burra Izraelitë, pse çuditeni për këtë? Dhe pse na vështroni ngultas, sikur ne me fuqinë ose me besëtarinë tonë e kemi bërë këtë njeri të ecë? Perëndia i Abrahamit dhe i Isakut dhe i Jakovit, Perëndia i etërve tanë, lavdëroi Birin e tij Jisu, të cilin ju e dorëzuat, edhe e mohuat përpara Pilatit, ndonëse ai e pa të udhës  ta lëshonte. Po ju e mohuat Shenjtin dhe të Drejtin, edhe kërkuat t’ju jepet juve një burrë vrasës. Edhe vratë kreun e jetës, që Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, të cilit ne i jemi dëshmitarë. Edhe me anë të besimit në emrin e tij, këtë që shihni dhe e njihni, emri i tij e forcoi, edhe besimi që është me anë të tij i dha këtij shëndet të plotë përpara gjithë jush.
 
Ungjilli - Joani 3:22-33.
 
Pastaj erdhi Jisui dhe nxënësit e tij në tokën e Judesë, edhe atje rrinte bashkë me ata dhe pagëzonte. Ishte edhe Joani duke pagëzuar në Enon, afër Salemit, sepse atje ishin shumë ujëra; edhe vinin e pagëzoheshin. Sepse Joani ende s’ishte hedhur në burg. U bë pra një bisedë rreth pastrimit prej nxënësve të Joanit me një jude. Edhe erdhën tek Joani dhe i thanë atij: Rabbi, ai që ishte bashkë me ty përtej Jordanit, për të cilin ti dëshmove, ja ky tek po pagëzon, edhe të gjithë vijnë tek ai.
 
Joani u përgjigj e tha: Asnjeri nuk mund të marrë gjë, nëse nuk i është dhënë nga qielli. Ju vetë dëshmoni për mua se thashë: Unë nuk jam Krishti, po se jam dërguar përpara atij. Ai që ka nusen, është dhëndëri; ndërsa miku i dhëndërit, ai që rri e dëgjon atë, gëzohet me ngazëllim të madh për zërin e dhëndërit. Pra, ky gëzimi im u përmbush. Ai duhet të shtohet, e unë të pakësohem. Ai që vjen prej së larti, është mbi të gjithë. Ai që është prej dheut, prej dheut është, edhe prej dheut flet; ai që vjen prej qiellit, është mbi të gjithë. Edhe atë që pa e dëgjoi, për këtë dëshmon; po asnjë nuk e pranon dëshminë e tij. Ai që pranon dëshminë e tij, ka vulosur se Perëndia është i vërtetë.
 
 
 

 

Leximet biblike të ditës - VIDEO

Oshënar Joani. Efthimi, ndriçues i Finlandës. Oshënare Athanasia e Egjinës.
Oshënare Athanasia e Egjinës.
 
Ka mundësi të ketë lindur rreth shekullit të IX-të në ishullin e Egjinës. Që fëmijë u dallua për virtytin e saj dhe dëshirën për të përkushtuar jetën tek Zoti, por prindërit e detyruan të martohej. 16 ditë pas martesës së saj, barbarët shkatërruan ishullin dhe i vranë edhe bashkëshortin, i cili ishte në fushë.
 
Atëherë shenjtja shfrytëzoi këtë mundësi për të hyrë në manastir, por një edit perandorak urdhëroi se të gjitha vajzat e reja dhe vejushat do të martoheshin me paganë, ndaj dhe u martua për herë të dytë. Virtytet e saj shkëlqyen dhe patën një influencë shumë të madhe tek burri i saj pagan, aq sa ky i fundit vendosi të bëhej murg. Por pak para se të hynte në manastir fjeti dhe shenjtja shpërndau të gjithë pasurinë që kishte tek të varfërit e më pas u bë murgeshë, duke tërhequr kështu dhe një numër të madh grash me vete.
 
Athanasia bënte një jetë asketike të ashpër, ushqehej vetëm me ujë e me bukë dhe gjatë kreshmës me disa perime një herë në dy ditë. Pas katër vjetësh u zgjodh igumene e manastirit. Kishte një përulësi të tillë, sa asgjë nuk e dallonte nga motrat e tjera si superiore që ishte. Duke qenë se dashuria për Perëndinë rritej në zemrën e saj, pas katër vjetësh shërbimi si igumene, u tërhoq me disa nxënëse të saj për një jetë më hezikaste, nën drejtimin e një asketi të shenjtë të quajtur Matthe. Kur ky i fundit fjeti, e lumura u kthye në Konstandinopojë, ku jetoi për shtatë vjet në një manastir duke ruajtur kujtimin e shkretëtirës që kishte braktisur.
 
Nga një vegim që pati, mori urdhër të kthehej atje e të kalonte ditët e fundit të qëndrimit të saj në tokë  duke iu mësuar nxënëseve të tjera parimet e jetës së virtytshme. Ditën që Zoti do ta merrte pranë vetes, shenjtja caktoi  motrën që do ta pasonte dhe duke lexuar psaltirin me motrat e tjera, fjeti. Gjatë varrimit të saj ndodhën shumë shërime dhe shumë të verbër fituan shikimin pranë varrit të saj. 12 ditë më vonë, dy murgesha e panë shenjtoren të qëndronte në lavdi para dyerve të tempullit, veshur me rroba mbretërore.

 

Predikimi i së Djelës

 

E Diela e Shenjtë e Pashkës së Madhe

    Pak përpara mesnatës, në Sabatin e Bekuar, fillon Vigjilja e Pashkës 1. Në disa tekste kjo shërbesë quhet Shërbesa e Mesnatës. Gjatë kësaj shërbese Kisha mbahet e ndriçuar shumë pak. Sipas zakonit të vjetër, mbas Kanonit shuhen të gjithë kandilet e Kishës përveç "Kandilit të Pashuar" të altarit. Pastaj fillon Shërbesa e Dritës ose Shërbesa e Ngjalljes. Prifti është në altar. Ai merr Qiriun e Pashkës dhe e ndez në "Kandilin e Pashuar". Pastaj me qiriun në dorë ai del tek Dyert e Bukura duke kënduar: "Ejani e merrni dritë, prej dritës që s’perëndon, edhe lavdëroni Krishtin që u ngjall së vdekurish".

 

Radio "Ngjallja" Live


 

 

Patriarkana Ekumenike Patriarkana e Aleksandrisë

Patriarkana e Antiokisë
Patriarkana e Jerusalemit
Patriarkana e Rusisë
Patriarkana e Serbisë
Patriarkana e Rumanisë
Patriarkana e Bullgarisë
Patriarkana e Gjeorgjisë
Kisha e Qipros
Kisha e Greqisë
Kisha e Polonisë
Kisha e Shqipërisë
Kisha e Çekisë & Sllovakisë
 
 

Kryepiskopi Anastas

...

Read More

Vështrim i përgjithshëm 1991-2013

    Me rifitimin e lirisë së besimit, pas persekutimit të egër shumëvjeçar (1945-1...

Read More

Sinodi i Shenjtë

Sinodi i Shenjtë i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë përbëhet nga: Kryepiskopi i ...

Read More

Besimi Orthodhoks

          Në këtë seksion të faqes sonë të internetit, be...

Read More

Historia e Kishës

            ...

Read More

Dhiata e Re

   Librat e parë të shkrimeve të Dhiatës së Re janë katër ungjijtë e Shën Mattheut, ...

Read More

Kryepiskopata e Shenjtë e Tiranës, Durrësit

Kryepiskop: Kryepiskopi i Tiranës, Durrësit dhe i gjithë Shqipërisë, Fortlumturia e Tij Anastasi. Episkopë Ndihmës: Episkopi i Apollonisë, Hirësia e Tij Nikolla;  Episkopi i Krujës, Hirësia e Tij Andoni. Episkopi i Amantias Hirësia e Tij Nathanail. Episkopi i Bylisit Hirësia e Tij Asti. Selia: Tiranë. Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, Rr. e Kavajës 151, Tiranë, Albania. Tel. (00355) 4–2234.117, 4–2235.095, fax 4–2232.109.

 

______________________________________________

Mitropolia e Shenjtë e Beratit

Mitropolit: Mitropoliti i Beratit, Vlorës dhe Kaninës, Hirësia e Tij Ignati. Selia: Lagja "22 Tetori", Berat. Tel. (00355) 32–238 120, tel.- fax 32–238.120. 

Mitropolia e Shenjtë e Gjirokastrës 

Mitropolit: Mitropoliti i Gjirokastrës, Hirësia e Tij Dhimitri. Selia: Gjirokastër. Lagja 11 Janari, Gjirokastër. Tel. (00355) 84–242.66, fax 84–237.73.

___________________________________________

Mitropolia e Shenjtë e Korçës

 

Mitropolit: Mitropoliti i Korçës, Hirësia e Tij Joani. Selia: Korçë. Rr. "Kryepiskopi Anastas", nr. 2, Korçë, Albania. Tel. (00355) 82–242.876, fax 82–246.100. Epitrop Arkihieratik: Atë Ilia Kotnani.

Kalendari 2015