Llukai 14
| Dhiata e Re - Ungjilli sipas Llukait |
Llukai 14
- Edhe një ditë të shtunë, kur erdhi ai në shtëpinë e një prej të parëve të Farisenjve për të ngrënë bukë, ata ishin duke e vënë re atë.
- Edhe ja një njeri i sëmurë me hidropizi tek ishte përpara tij.
- Edhe Jisui u përgjigj e u tha mësuesve të ligjit dhe Farisenjve, duke thënë: A është e udhës të shërojë njeriu ditën e shtunë?
- Edhe ata nuk bënë zë. Atëherë ai e zuri dhe e shëroi, dhe e lëshoi.
- Pastaj u përgjigj e u tha atyre: Kujt prej jush, po t’i bjerë gomari a kau në pus, dhe nuk e nxjerr menjëherë ditën e shtunë?
- Edhe ata nuk mundën t’i përgjigjeshin për këto fjalë.
- Edhe atyre që ishin ftuar u thoshte një paravoli, - sepse vinte re, - si zgjidhnin vendet e para, duke u thënë atyre:
- Kur të ftohesh nga ndonjë në dasmë, mos rri në krye të tryezës, se mos është ftuar prej atij ndonjë tjetër më i nderuar se ti,
- edhe vjen ai që të ka ftuar ty dhe atë, e të thotë: Lëri vendin këtij. Dhe atëherë do të zësh me turp të rrish në vendin e fundit.
- Po kur të ftohesh, shko e rri në vendin e fundit, që, kur të vijë ai që të ka ftuar, të të thotë: Mik, ngjitu më sipër. Atëherë do të jetë lavdërim për ty përpara atyre që rrinë në tryezë bashkë me ty.
- Sepse kushdo që ngre lart veten e tij do të përulet, dhe ai që përul veten e tij do të ngrihet lart.
- I thoshte edhe atij që e kishte ftuar: Kur të bësh drekë a darkë, mos thirr miqtë e tu, as vëllezërit e tu, as njerëzit e tu, as fqinjë të pasur; se mos të thërresin prapë dhe ata, dhe të bëhet shpagim ty.
- Po kur të bësh gosti, thirr të varfër, të paralizuar, të çalë, të verbër.
- Edhe do të jesh i lumtur, sepse ata nuk kanë të ta shpaguajnë; dhe do të të shpaguhet në ngjalljen e të drejtëve.
- Edhe një nga ata që kishin ndenjur bashkë në tryezë, kur dëgjoi këto fjalë, i tha: Lum ai që të hajë bukë në mbretërinë e Perëndisë.
- Edhe ai i tha atij: Një njeri bëri një darkë të madhe dhe ftoi shumë.
- Edhe në kohën e darkës dërgoi shërbëtorin e tij që t’u thoshte atyre që ishin ftuar. Ejani, se tani të gjitha janë gati.
- Por të gjithë zunë si prej një mendjeje të hiqeshin mënjanë. I pari i tha: Bleva një arë dhe kam nevojë të dal e ta shoh; të lutem të më kesh të hequr nga darka.
- Edhe një tjetër tha: Bleva pesë pendë qe dhe po shkoj t’i provoj; të lutem, të më kesh të hequr nga darka.
- Edhe një tjetër tha: Mora grua dhe prandaj nuk mund të vij.
- Edhe ai shërbëtori erdhi dhe ia tregoi të zotit këto. Atëherë i zoti i shtëpisë u zemërua, e i tha shërbëtorit të tij: Dil shpejt nëpër rrugët e nëpër udhët e qytetit, dhe sill këtu brenda të varfërit e të paralizuarit e të çalët e të verbërit.
- Edhe shërbëtori tha: Zotni, u bë siç urdhërove, po ende ka vend.
- Edhe zotëria i tha shërbëtorit: Dil nëpër udhët e nëpër gardhet dhe nxiti të hyjnë, që të mbushet shtëpia ime.
- Sepse po ju them juve, se asnjë nga ata njerëzit që qenë ftuar nuk do të provojë darkën time.
- Edhe turma të shumta shkonin bashkë me të; dhe ai u kthye e u tha atyre:
- Në ardhtë ndonjë tek unë dhe nuk mërzit të atin e të ëmën e gruan e djemtë e vëllezërit e motrat, po edhe shpirtin e tij, nuk mund të jetë nxënësi im.
- Edhe ai që nuk mban në krahë kryqin e tij e s’vjen pas meje nuk mund të jetë nxënësi im.
- Sepse, cili prej jush do të ndërtojë një pirg, dhe nuk rri më përpara të bëjë llogari sa ka për të prishur, në ka ato që duhen për ta mbaruar atë?
- Se mos, si të hedhë themelin e të mos mundë ta mbarojë, gjithë ata që e shohin zënë të qeshin me të,
- duke thënë se Ky njeri zuri të ndërtojë, dhe nuk mundi të mbarojë.
- Apo cili mbret, duke shkuar të luftojë me tjetër mbret, nuk rri më parë dhe nuk mendohet në është i fortë me dhjetë mijë t’i dalë përpara atij që vjen kundër tij me njëzet mijë?
- se në mos, ndërsa ai është ende larg, dërgon lajmës e kërkon paqe.
- Kështu pra gjithësecili prej jush që nuk mohon pasurinë e tij, nuk mund të jetë nxënësi im.
- Kripa është e mirë; po në u prishtë kripa, me se do të ndreqet.
- Nuk është më e vlefshme as për dhe as për pleh; por e hedhin jashtë. Ai që ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë.





