Materiale Shpirterore

Edukimi fetar i fëmijëve

EDUKIMI FETAR I FËMIJËVE

Motra Magdalen

Reflektime mbi Fëmijët Në Kishë Sot

 

    Qëllimi që duhet të mbajnë në mendje prindërit dhe mësuesit e krishterë është: të frymëzojnë tek fëmijët dashurinë personale për Krishtin dhe Nënën e Perëndisë. Nëse fëmija rritet duke nderuar Krishtin dhe Nënën e Perëndisë si persona të dashur, kjo dashuri do të ndërtojë zemrën e tij në Perëndinë dhe nëse më vonë ai ka dyshime apo braktis dhe Kishën, të paktën nuk do të dalë kundër Krishtit në zemrën e tij dhe kjo gjë mund të ndihmojë për shpëtimin e tij.

    Edukimi fetar i fëmijëve bëhet i mundur kryesisht nga shembulli dhe atmosfera e dashurisë dhe lutjes në shtëpi. Zemra e fëmijës preket edhe pa shpjegim dhe ai e merr lutjen si një veprimtari të natyrshme dhe njeh praninë e Perëndisë pa pasur nevojë për prova logjike.

Në jetën e shenjtorëve shpesh dikush kupton se si jeta e shenjtorit ndikohet nga një person i shenjtë të cilin ai e sheh. Shën Nektari gjithmonë e kujtonte dashurinë e gjyshes dhe mënyrën se si ajo qëndronte në këmbë duke u lutur para ikonave.

Leggi tutto: Edukimi fetar i fëmijëve

Shenja e Kryqit - Fuqia, kuptimi dhe mrekullitë e tij


“Kryqi, ruajtësi i gjithë botës;
Kryqi, bukuria e Kishës;
Kryqi, fuqia e mbretërve;
Kryqi, mbështetja e besimtarëve;
Kryqi, lavdia e engjëjve dhe plaga e demonëve."
(Eksapostilarion)

    Para njëzet shekujsh Kryqi ishte mjet i dënimit poshtërues dhe i vdekjes së frikshme. Romakët dënonin me kryqëzim kriminelët më të mëdhenj. Sot, Kryqi mbizotëron në të gjithë jetën e besimtarëve të krishterë, në të gjithë jetën e Kishës sonë; si mjet flijimi, shpëtimi, gëzimi, shenjtërimi dhe hiri. Siç shkruan Shën Krisostomi (Gojarti), "ky simbol i mallkuar dhe i neveritshëm i dënimit më të rëndë, tani është bërë i dashur dhe i shtrenjtë. E sheh kudo: në Tryezën e Shenjtë, në hirotonitë e priftërinjve, në Liturgjinë Hyjnore; në shtëpitë, në tregjet, në shkretëtirat dhe në rrugët; në detet, në anijet dhe në ishujt; në krevatet dhe në veshjet; në martesat, në gostitë, në enët e arta dhe të argjendta; në stolitë dhe afresket... Kaq i shtrenjtë u bë për të gjithë kjo dhuratë e mrekullueshme, ky hir i papërshkruar".

    Dhe në fakt, ngado që të hedhësh vështrimin, brenda dhe jashtë kishës, do të shikosh shenjën e Kryqit. Si simbol skematik, i dukshëm, por edhe si gjest i shenjtë. Shenja e Kryqit mbizotëron në jetën e Kishës.

    Por, përse? Sepse, që atëherë, kur mbi Kryq u mbërthye dhe vdiq për shpëtimin e botës vet Perëndia, Zoti ynë Jisu Krisht, ky mjet i dënimit u bë mjet i shpëtimit. "...Nuk është më masë dënimi, por trofe i shpëtimit tonë u bë", thotë një tropar. Objekti i turpit u bë lavdia e Kishës. Simboli i mallkimit u bë "shpërblesë e mallkimit të lashtë". Druri i vuajtjes dhe i vdekjes, u bë "shenjë e gëzimit" dhe "thesarmbajtës i jetës".

Leggi tutto: Shenja e Kryqit - Fuqia, kuptimi dhe mrekullitë e tij

Jeta liturgjike dhe shpirtërore

JETA LITURGJIKE DHE SHPIRTËRORE

Motra Magdalen

Reflektime mbi Fëmijët Në Kishë Sot

 

    Fëmijët në Kishën tonë janë pjesëtarë të plotë të Trupit të Krishtit. Ne nuk kemi shërbesa të veçanta për fëmijët, sepse e kuptojmë që përvoja jonë e shërbesave të Kishës nuk është vetëm racionale. Edhe nëse një fëmijë nuk është në gjendje të kuptojë të gjithë atë që po ndodh, ai mund të shohë, të dëgjojë, të nuhatë, të shijojë dhe të prekë për veten e tij dhe të përjetojë praninë e Shpirtit të Shenjtë. Nuk duhet t’i pengojmë fëmijët tanë nga kjo eksperiencë; duhet t’i përgatisim ata ta vlerësojnë dhe të marrin pjesë në të me lutje në sa më shumë mënyra të jetë e mundur.

    Fëmijët nuk duhet të mbingarkohen me lutje shumë të gjata në shtëpi ose të shoqërojnë prindërit në çdo shërbesë fetare. Nuk do të dëshironim që fëmijët tanë të shkojnë pa dëshirë në kishë, se ndryshe do ta shohin Kishën si detyrim të mërzitshëm dhe do të revoltohen kundër saj.

Leggi tutto: Jeta liturgjike dhe shpirtërore

Dera për në mbretërinë e Perëndisë

    Shumica e njerëzve, kurdoherë, nisin të pyesin për kuptimin e jetës - duan të dinë nëse jeta ka një plan të fshehtë a një qëllim në vetvete. Për mua, ky kërkim për kuptimin dhe qëllimin e jetës zuri fill në Universitet. Aty nga fundi i vitit të parë, isha i gatshëm të ndryshoja rrënjësisht. E dija se Krishti kishte të drejta të ligjshme mbi jetën time. Dhe kisha filluar të kuptoja se jeta larg Tij - madje edhe çastet më të lumtura dhe më të suksesshme të saj - ishin të zbrazura nga domethënia dhe kënaqësia. Shikoja brenda vetes, kërkoja jashtë vetes, por gjithnjë i gatshëm për t'ia filluar nga e para. Atë pranverë, me vetëdije të plotë ia përkushtova jetën time Krishtit. Pranova që e kisha nxjerrë jashtë jetës sime dhe se më vinte vërtet keq që nuk e kisha ndjekur dhe se dëshiroja që Ai të merrte në dorë drejtimin e jetës sime. Pa e kuptuar shumë mirë se çfarë po merrja përsipër, i thashë "Që tani e tutje, jam i Yti".

Leggi tutto: Dera për në mbretërinë e Perëndisë

Shembulli i prindërve të krishterë

SHEMBULLI I PRINDËRVE TË KRISHTERË

Motra Magdalen

Reflektime mbi Fëmijët Në Kishë Sot

 

    Shën Joan Gojarti, duke shkruar rreth mësimdhënies për fëmijët, thotë diçka që është shumë e rëndësishme për çdo aspekt për prindërit e krishterë: “Shembulli është gjithçka”. Për shembull, fjalët që prindërit përdorin dhe mënyra e të folurit, do të ndikojë në mënyrën e të folurit personal të fëmijës. Shën Joani thotë se nëse fëmijët do të dëgjojnë prindërit të flasin në mënyrë agresive apo përbuzëse, ata do të mësojnë të flasin në këtë mënyrë gjithashtu.

    Ndërsa fëmijët rriten, atyre duhet t’u mësohet bindja që në moshë të vogël, si një pjesë e natyrshme e jetës së tyre. Është shumë më e lehtë të trajnosh një fëmijë në bindje që nga fillimi i jetës së tij. Edhe këtu shembulli i prindërve është i një rëndësie supreme; nëse ata nuk tregojnë bindje ndaj vullnetit të njëri-tjetrit, fëmija nuk do ta mësojë bindjen. Bindja është shpirtërisht jetësore dhe fëmijët që nuk e përfitojnë atë kur janë të vegjël, do ta kenë më vështirë kur të rriten. (Është e vështirë për një të rritur egoist të ndryshojë nëse ka qenë i përkëdhelur gjatë jetës.) Fëmijët që gjithmonë veprojnë në mënyrën e tyre ose që lejohen të përdorin djallëzi për të marrë atë që duan dhe në çastin që e duan, nuk mund të mësojnë të duan - sepse bindja është shprehje e dashurisë. Bindja zhvillohet me maturi. Për një fëmijë ajo do të thotë: “Veproj ashtu si më është thënë”, por për një të rritur do të thotë: “Preferoj vullnetin e tjetrit për shkak të dashurisë”.

Leggi tutto: Shembulli i prindërve të krishterë

E Diela - dita e Zotit

    Dita e Diel, në traditën e Kishës sonë është dita e Zotit, dita e Ngjalljes, dita e krijesës së re, Pashka e përjavshme. Është dita e parë e javës. Me këtë ditë fillon java e besimtarëve dhe rreth saj lëvizin, duke e pasur si qendër adhuruese dhe si qendër të kohës personale.

    Kuptimi i vërtetë i së Dielës - ditës së Zotit

    Ungjillorët dhe apostujt e shenjtë (Mattheu 28:1; Marku 16:2; Llukai 24:1; Joani 20:1,19), na treguan se Ngjallja e Zotit Jisu Krisht ndodhi “ditën e parë të javës”. Kështu të krishterët filluan ta nderojnë shumë këtë ditë, sepse me ngjalljen u shpartallua pushteti i djallit, u çliruan besimtarët nga vargonjtë e vdekjes dhe filloi një jetë e re për të gjithë njerëzimin, për tërë krijesën, si rrjedhojë kjo u bë ngjarja më e rëndësishme e Krishterimit.

    Këtë ditë të javës, paganët ia kishin përkushtuar diellit dhe njihej si “dita e diellit”. Ndërsa hebrenjtë, kishin si ditë adhurimi të Shtunën (Sabatin) (ditën e shtatë), që i ishte përkushtuar tërësisht Perëndisë dhe nuk bënin absolutisht asnjë punë, veç detyrave të tyre adhuruese.

Leggi tutto: E Diela - dita e Zotit

Atmosfera e shtëpisë së krishterë

ATMOSFERA E SHTËPISË SË KRISHTERË

Motra Magdalen

Reflektime mbi Fëmijët Në Kishë Sot

 

    “Lutuni pa pushim” (1Thes. 5:17). Një shtëpi është e bekuar kur detyrat e çdo dite plotësohen me lutje. Kur ushqimi gatuhet me dashuri dhe lutje, ai kthehet në bekim për të gjithë ata që hanë nga ai. Kur veshim rrobat, mund të lutemi: “Më vish me drejtësi, o Zot”. Kur hyn apo del nga shtëpia, mund të lutesh: “Zot, beko ikjen time dhe kthimin tim”. Dikush tjetër mund edhe të thotë lutje të tjera për detyra të tjera. Një zakon tjetër është gjithashtu bërja e shenjës së kryqit dhe lutjes në fillim të çdo udhëtimi.

    Këtu është një pasazh tjetër nga shën Joani i Kronshtadit:

    Në çdo gjë dhe në çdo kohë përpiquni të kënaqni Perëndinë dhe të mendoni për shpëtimin e shpirtit tuaj nga mëkati, nga djalli, dhe të mendoni që shpirti juaj të pranohet nga Perëndia. Kur ngriheni nga shtrati, bëni shenjën e kryqit dhe thoni: “Në emër të Atit, Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë”, dhe gjithashtu: “O Zot, na mbaj këtë ditë pa mëkat dhe na mëso të bëjmë vullnetin tënd”. Ndërsa lani gjërat e shtëpisë thoni: “O Zot, spërkatmë me hisop dhe do të pastrohem; lamë dhe do të bëhem më i bardhë se dëbora”. Duke veshur të linjtat, mendo për pastërtinë e zemrës dhe kërkoi Zotit: “Krijo tek unë një zemër të pastër, o Zot!” Nëse ke blerë rroba të reja dhe do t’i veshësh, mendo rreth ripërtëritjes së shpirtit dhe thuaj: “Ripërtëri një shpirt të drejtë tek unë”; duke lënë mënjanë rrobat e vjetra, duke i përbuzur ato, mendo për një përbuzje më të madhe, duke lënë mënjanë njeriun e vjetër, mëkatarin, njeriun me pasione, njeriun mishor. Duke shijuar ëmbëlsinë e bukës, mendo për bukën e vërtetë, e cila jep jetë të përjetshme për shpirtin - Trupi dhe Gjaku i Krishtit - mendo për urinë pas kësaj buke - e cila është dëshira e madhe për t’u kunguar shpesh me atë. Duke pirë ujë, çaj, pije të ëmbla që mund të jenë prodhuar nga shumë gjëra apo çdo lloj pije tjetër, mendo për pijen e vërtetë e cila e shuan etjen e shpirtit të përflakur nga pasionet - nga Gjaku më i pastër dhe jetëdhënës i Shpëtimtarit. Kur pushon gjatë ditës, mendo rreth pushimit të përjetshëm, i përgatitur për ata që u ndeshën dhe luftuan kundër mëkatit, kundër shpirtrave të të ligut, kundër padrejtësisë njerëzore, pahijshmërisë dhe injorancës. Kur shtrihesh për të fjetur, mendo rreth gjumit të vdekjes, i cili shpejt a vonë do të vijë për çdonjërin nga ne; atë errësirë të përjetshme, natë të tmerrshme ku të gjithë mëkatarët e papenduar do të flaken atje. Kur fillon dita e re, mendo rreth ditës pa perëndim, ditës së përjetshme, ditës më të shkëlqyer - më me shkëlqim se dita më e ndritshme mbi tokë - dita e Mbretërisë së Perëndisë, në të cilën të gjithë ata që janë përpjekur për të kënaqur Perëndinë do të gëzohen, ose që janë penduar përpara Perëndisë gjatë gjithë kësaj jete të përkohshme. Kur shkon diku, mendo rreth ecjes me drejtësi shpirtërore, duke ecur para Perëndisë dhe thuaj: “Drejto hapat e mi në fjalët e Tua dhe mos lejo asnjë padrejtësi të më sundojë”. Çdo gjë që bën, bëje me mendjen e Perëndisë, Krijuesit, i Cili ka bërë çdo gjë nga urtësia e Tij e pafund, me hir dhe gjithfuqishmëri dhe që të ka krijuar sipas ikonës dhe shëmbëllimit të Tij. Kur ke pará ose thesare, mendo për Thesarin tonë të pashtershëm, nga ku të gjithë ne përfitojmë thesarin e shpirtit dhe të trupit, burimin që kurrë nuk shteron dhe nga i cili vjen çdo bekim - Perëndinë. Falënderoje Atë me gjithë shpirt dhe mos i mbaj thesaret vetëm për vete, që të mos mbyllet dera e zemrës sate ndaj të paçmuarit dhe thesarit jetëdhënës - Perëndisë; por shpërnda një pjesë të pasurisë sate tek ata që janë në nevojë, tek vëllezërit e tu të varfër, të cilët janë në këtë botë, në mënyrë që të vësh në provë dashurinë tënde. Ki mirënjohje ndaj Perëndisë dhe do të shpërblehesh nga Ai në jetën e përjetshme. Kur shikon vezullimin e arit, mos u tërhiq nga ai, por mendo se shpirti yt duhet të ndriçojë me virtytet e Krishtit. Kur shikon vezullimin e arit, mos u tërhiq nga ai, por kujto se shpirti yt duhet të bëhet i pastër si ari nga zjarri, dhe se Zoti dëshiron të të bëjë ty të ndritshëm si dielli, në mbretërinë e përjet-shme të Atit të Tij; sepse do të shohësh Diellin e Drejtësisë - Perëndinë, Trininë, të Përmbibekuarën Nënën e Zotit dhe të gjitha fuqitë qiellore dhe shenjtorët, të mbushur me dritën që nuk perëndon dhe që ndriçojnë me dritën që është derdhur mbi ata (Op. Cit., fq. 155).

Leggi tutto: Atmosfera e shtëpisë së krishterë

Kisha dhe Shërbesat

    "Edhe një të shtunë [Jisui] ishte duke mësuar [njerëzit] në një sinagogë. Edhe ja, një grua që kishte frymë sëmundjeje tetëmbëdhjetë vjet, dhe ishte kërrusur e nuk mundej fare të ngrihej drejt. Edhe Jisui kur e pa, e thirri dhe i tha: Grua, u zgjidhe prej sëmundjes sate. Edhe vuri duart mbi të, dhe ajo menjëherë u drejtua, dhe lavdëronte Perëndinë. Por, i pari i sinagogës u përgjigj me zemërim, sepse Jisui [ditën] e shtunë e shëroi, dhe i thoshte turmës: Gjashtë ditë janë, në të cilat duhet të punoni; ndër këto, pra, ejani e shërohuni e jo ditën e shtunë. Zoti pra u përgjigj e i tha: Hipokrit, gjithsecili prej jush ditën e shtunë a nuk zgjidh kaun e tij a gomarin e tij nga grazhdi, edhe e sjell e i jep ujë? Edhe kjo që është bijë e Avraamit, të cilën ja tek e pati lidhur Satanai tetëmbëdhjetë vjet, a nuk duhej të zgjidhej prej kësaj lidhjeje ditën e shtunë? Edhe ndërsa ai po thoshte këto, gjithë ata që i dilnin kundër turpëroheshin; dhe gjithë turma gëzohej për gjithë punët e lavdërueshme që bëheshin prej tij" (Lluk.13:10-17).

    Tre janë protagonistët e ngjarjes që u përshkrua: i pari i sinagogës, gruaja e kërrusur, Jisui ynë. Sinagoga ishte dhe është vendi ku bëhet lutja e përbashkët judaike, kurse në kuptimin më të gjerë sinagoga ka qenë dhe është populli izraelit. Ne përdorim si term përkatës Kisha, që në kuptimin më të ngushtë është tempulli, ndërsa më gjerësisht organizata e perëndinjerishme, kreu i së cilës është Krishti (Kol.1:18) dhe anëtarë, të gjithë orthodhoksët (Rom.12:5).

Leggi tutto: Kisha dhe Shërbesat

Martesa dhe familja e krishterë

MARTESA DHE FAMILJA E KRISHTERË

Motra Magdalen

Reflektime mbi Fëmijët Në Kishë Sot

 

    Fëmijët rriten në një familje të krishterë në kontekstin e martesës. Mund të duket se po i largohemi temës kur flasim rreth martesës, sepse kemi për të folur për fëmijët, por kur flasim për martesën, kemi parasysh hedhjen e sigurt të themeleve para se të vazhdojmë të ngremë ndërtesën, dhe ndërtesa janë fëmijët. Nëse kuptimi i prindërve për martesën është i shtrembëruar, ose nëse frymëzimi i tyre nuk është drejtuar tek jeta e familjes së tyre, fëmijët e tyre e vuajnë këtë në mënyrë të drejtpërdrejtë. Së dyti, fëmijët duhet të shohin tek prindërit e tyre një shembull për martesën e tyre të mëvonshme.

    Në rrethet kishtare mund të ndeshemi shpesh me biseda ku bëhet krahasimi i jetës murgërore me atë martesore, dhe njeriu mund të krijojë përshtypjen, nga ajo që disa thonë, se njerëzit përçmojnë murgërinë ose martesën. Fëmijët vuajnë kur prindërit e tyre nuk janë me gjithë zemër për martesë ose për jetën familjare. Kështu që unë do të dëshiroja të theksoja se martesa është një mënyrë shpëtimi. Diskutimet që krahasojnë martesën me jetën monakale janë shumë rrallë përfituese. Çdo person duhet të gjejë udhën e tij të shpëtimit, duke i kërkuar Perëndisë t’i tregojë se cila udhë është më e mira për atë dhe “të përpiqet për shpëtimin e tij” (Filip. 2:12) në rrethanat që Perëndia i jep. Ne kompromentojmë shpëtimin tonë jo nga të zgjedhurit e njërës mënyrë jetese apo tjetrës, por nga të ikurit larg vullnetit të Perëndisë. Askush nuk lejohet të bëhet murg, sepse ai përbuz martesën; dhe askush nuk duhet të martohet dhe të përçmojë murgërinë (Kanoni 9 dhe 10 i Këshillit të Gangras).

Leggi tutto: Martesa dhe familja e krishterë

Lutja e Jisuit

    Tha Zoti këtë paravoli:

    "Dy njerëz hipën në hijerore që të faleshin; njëri ishte farise dhe tjetri doganier. Fariseu ndenji e u fal: "O Perëndi, të falënderoj që nuk jam si njerëzit e tjerë, rrëmbyes i paudhë, kurvar ose si ky doganier. Agjëroj dy herë në javë, jap të dhjetën për të gjitha ç'ka kam". Doganieri, që kishte qëndruar larg dhe nuk donte t'i hidhte sytë në qiell, rrihte kraharorin duke thënë: "O Perëndi, përdëllemë mua fajtorin!" Po ju them juve, se ky zbriti në shtëpinë e tij më i drejtësuar se ai, sepse kushdo që ngre lart veten e tij do të përulet; dhe ai që përul veten e tij, do të ngrihet lart" (Lluk.18:9-14).

   Doganierët ishin nëpunës, të cilët merrnin me qira nga shteti romak me ankand doganat, që atëherë ishin të shumta, si p.sh kalimet në arteriet kryesore rrugore, në ngushtica, në porte etj., d.m.th kyçet e tregtisë së jashtme dhe të brendshme.

   Më pas, për të mbuluar pagesën dhe për të pasur fitim ata vinin arbitrarisht taksa doganore. Tregtarët e gjorë ishin të detyruar të paguanin, pasi i detyronte ligji. Kështu, doganierët ishin kusarë të ligjshëm. Për pasojë fjala "doganier" mori kuptimin e më të padrejtit, të urryerit dhe të pështirit së bashku, pasi bashkëpunonte me pushtuesit idhujtarë. Doganieri nga gjinia mashkullore dhe prostituta nga gjinia femërore, konsideroheshin njerëzit më mëkatarë.

   Megjithatë doganieri u shpall nga Krishti i drejtë.

    Përse? Si? E drejtësoi vetënjohja e tij në përulësi dhe kërkimi i përdëllimit hyjnor. "O Perëndi, falmë mua mëkatarin". Përkthimi më i saktë është: "Të të vijë keq për mua mëkatarin". Këto pak fjalë u bënë çelësi i përdëllimit hyjnor.

Leggi tutto: Lutja e Jisuit

Liria

LIRIA

Arkimandrit Justin Anthimiadhis

Kërkim nr. 7, Tiranë, 2011.

 

Liria është dhuratë Perëndie “Ja, kam dhënë përpara jush rrugën e jetës dhe të vdekjes”, na siguroi Savaothi me anë të shkrimeve të profetit Jeremia (Jer. 21:8). Në hapësirën midis jetës dhe vdekjes ndodhet njeriu, i destinuar të lëvizë lirisht, nga njëri skaj te tjetri. Perëndia e respekton lirinë me të cilën na ka pajisur. Liria e njeriut është një provë e fortë e ekzistencës së Perëndisë së tërëfuqishëm.

Disa besojnë se krijimi i njeriut “sipas ikonës së Perëndisë” (Gjen. 1:27), nënkupton pikërisht lirinë me të cilën e pajisi Perëndia dhe që, në mënyrë të vetëkuptueshme, ka si kusht parësor dhe sfond vetëndërgjegjësinë e njeriut. Liria e ka zanafillën nga qenia me të vërtetë i gjithëlirë, nga i Larti Perëndi, që të përdoret në mënyrë krijuese dhe të dobishme. Qëllimi final është që njeriu të mbërrijë në papasionshmëri, në përsosmërinë morale pas çlirimit nga pasionet, të ngjitet nga “i krijuar sipas ikonës së Perëndisë” në “ngjashmërinë” me Atë (Gjen. 1:26).

“Nëse do që të jesh i përsosur, shko shit pasurinë tënde dhe jepua të varfërve... dhe eja më ndiq” (Matth. 19:21). Në mënyrë të përsëritur në Ungjill dëgjohen fjalët “nëse do”. Zoti na fton në Kishë, nuk na detyron ta bëjmë një gjë të tillë. Pikërisht edhe vetë fjala Kishë, në greqisht eklisia dhe në arbërisht klisa, këtë do të thotë: “thirrje”. Fton njeriun dhe, duke respektuar lirinë e tij, e lë të pozicionohet lirisht ndaj Atij.

Leggi tutto: Liria

Kreshma

    Si "kreshmë" karakterizohen ditët dhe periudhat e vitit, gjatë të cilave nuk na lejohet të hamë disa lloje ushqimi. E quajmë "kreshmë" nga karakteristika e jashtme. Por, mjerë ne nëse me kreshmë do të kuptojmë vetëm kufizimin e gamës ushqimore. Kreshma është mjet, jo qëllim! Domethënë agjërimi na ndihmon, na krijon atmosferën për lartësim shpirtëror.

    Pse kreshmojmë?

    *  Kreshma është pasoja, "gjoba" e ngrënies së frytit të ndaluar në kopshtin e Edenit, në Parajsë, kur gjarpri mashtroi Evën. Dhe ajo mendoi se "ishte i mirë për t'u ngrënë fryti që më vrau", siç vajton një tropar (Makarismos i së dielës, Tingulli i rëndë). E hëngrën frytin etërit tanë të parë, duke shkelur kështu porosinë ndaluese, të parën dhe të vetmen gjer atëherë të Krijuesit (Gjen.3:1-7). Ah! Adam edhe Eva fillim të keq bëtë, shembull të keq na latë, trashëgimi mbarënjerëzore të keqe. Kënaqësinë e mëkatit tuaj, e të parëve tanë, që u bë paralindësi i mëkateve tona, e paguajmë me dhimbje. "Çdo mëkat bëhet për kënaqësi edhe çdo falje vjen nëpërmjet vuajtjeve, mundimit dhe trishtimit", konstaton me pikëllim Thallasi, një nga shkrimtarët e Fillokalisë (Peri agapis ke egratias .. .Ekatontas 2, 74).

    *  Kreshma është biblike. Tashmë e kemi parë. Model i saj janë tri kreshmët dyzetditëshe (agjërim i plotë, pa ngrënë e pa pirë). Këtu bëhet fjalë për kreshmën e Moisiut, të Ilias dhe të Jisuit; të Moisiut, kur merrte Ligjin në Malin Sina (Eks.34:28), të Ilias, kur ikte nga përndjekja e mbretëreshës idhujtare Jezavel dhe para se të "shihte" të Lartin (3 [sipas një emërtimi tjetër 1] Mbretërve 19:8) dhe Jisuit pas Pagëzimit dhe para daljes së Tij në veprimtarinë publike (Mat.4:2). Kreshmën jo thjesht e nënkuptojmë, por ka edhe porosi të qarta, të shpërndara kudo në Shkrimet e Shenjta për zbatimin e saj. Kreshmojmë "duke iu bindur traditës ungjillore", thekson himnografi (Vargësore mbrëmësore e së Dielës të të Lidhurave të djathit).

Leggi tutto: Kreshma

Paraja

PARAJA

Arkimandrit Justin Anthimiadhis

Kërkim nr. 5, Tiranë, 2010.

 

Paraja përbën një temë shumë të rëndësishme në dinamikën njerëzore. Zakonisht të krijon iluzionin se vetëm ajo mbulon dhe shëron anën materiale, pra hyjnizohet. Ajo është si një shkëmb i rrezikshëm nënujor.

Paraja në vetvete nuk është as e mirë dhe as e keqe. Një proverb anglez e karakterizon zjarrin si shërbëtor të mirë, por edhe si zotëri të keq. Me të vërtetë, ndezja e zjarrit ka qenë një zbulim i jashtëzakonshëm, një hap i madh civilizues, edhe pse ne e harrojmë këtë gjë në epokën tonë të elektronikës. Zjarri është kthyer në një mjet të mirë në shërbim të njeriut. Por kur del jashtë kontrollit dhe kthehet në fatkeqësi, atëherë është katastrofik.

E njëjta gjë ndodh edhe me paranë. Për nga natyra ajo është asnjanëse. Varet nga ne nëse e kthejmë në diçka të mirë apo të keqe.

Të gjithë, pak a shumë, jemi të lidhur pazgjidhshmërisht me paranë. Siraku i urtë, në Dhiatën e Vjetër, na thotë se “pasuria është e mirë tek ai njeri, në të cilin nuk ka mëkat” (Urtësia e Sirakut 13:24). Pra është faktori dhe rregullatori njerëzor, nëse është mëkatar ose jo, që e përcakton atë.

Leggi tutto: Paraja

Ndërrimi i jetës - Vdekja

    Vdekja! Torturoi filozofë. Stacioni më kryesor dhe i fundit i jetës sonë. Këndvështrimi i drejtë ose jo i saj është çështje jete dhe vdekjeje. Vdekja! Pritet filli i jetës; thyhet shtamba në burim; vyshket lulja dhe bie; peshku kapet papritur në rrjetë kriminale dhe zogu bie në grackë; jeta është hije dhe largohet. Kemi të bëjmë me imazhe të Dhiatës së Vjetër (Kishtari 12:6; Isaia 40:6-7; Kishtari 9:12; Jobi 14:2).

    Edhe poeti, Ati i madh Grigor Theologu filozofon mbi kufomën e vëllait të tij: "Jemi ëndërr që nuk qëndron, vizion që nuk mbahet, fluturim sendi që kalon, anije që nuk lë asnjë gjurmë në det, pluhur, avull, vesë e mëngjesit, lule që herë shpërthen e herë shpërbëhet" (Is Kesarion epitafios, 19). Jashtë nga lirizmi, me anë të vdekjes "do kthehet dheu te toka, siç ishte [para krijimit] dhe shpirti do kthehet te Perëndia, që e ka dhënë" (Kishtari 12:7). Ndarja e dheut nga shpirti është "misteri i vdekjes, vërtet i frikshëm, sepse shpirti prej trupit ndahet dhunshëm nga harmonia; dhe pritet me vullnet të perëndishëm lidhja e natyrshme e bashkëqenies" (Shërbesa e Varrimit, Idhiomeli, Ting. IV). Si njeriu yt, që pak më parë e kishe dhe e shikoje të gjallë, dhe i flisje e të fliste, tani është i vdekur?!

    Megjithatë, siç e thamë, gjë e vdekur është vetëm trupi i vdekur, sepse u nda më dysh bashkimi unik dhe i pandarë deri atëherë shpirti edhe trupi.
Vdiq trupi, por kjo është vetëm "lipsan" ajo që mbeti nga "harmonia" [e dy përbërësve të njeriut]; - më e rëndësishmja, shpirti i pavdekshëm, rron. Për këtë do flasim më poshtë.

Leggi tutto: Ndërrimi i jetës - Vdekja

10 Porositë e Perëndisë

    Në botën e mrekullueshme që na rrethon, në botën ujore, bimore, shtazore dhe njerëzore, ka një plan të urtë, ku të gjitha lëvizin në mënyrë harmonike, në përputhje me ligjet e natyrës, që ka caktuar Perëndia.

    E mendoni vallë se çfarë do të ndodhte nëse disa nga këto ligje do të reshtnin së ekzistuari? P.sh. çfarë do të ndodhte nëse ligji i gravitacionit nuk do të funksiononte më? Njerëzit nuk do të mund të ecnin, as të punonin dhe madje as të merrnin frymë, sepse atmosfera do të shpërndahej tej në hapësirat qiellore. Jeta në planetin tonë do të ishte e pamundur. Edhe sikur ai të mos funksiononte vetëm për disa minuta (disa mendojnë se ky ligj na pengon të fluturojmë!!!), do të shkonim me siguri drejt një katastrofe.

    Harmonia që shikojmë në qiell, bukuria, jeta që mbretëron në botën bimore dhe atë shtazore bazohet pikërisht në faktin se të gjitha lëvizin dhe zhvillohen duke iu bindur ligjeve që ka vendosur Krijuesi.

    Përveç ligjeve të natyrës, Perëndia caktoi për krijesat e Tij të lira, njerëzit, edhe disa ligje të tjera, ligjet morale. Edhe këto janë ligje, që nuk na japin thjesht disa udhëzime apo këshilla.

    Nga ruajtja e tyre varet e gjithë jeta e njeriut. Moszbatimi i tyre e çon njeriun drejt një katastrofe të tmerrshme. Nga çasti i parë që Perëndia e krijoi njeriun, shkroi thellë këto ligje në ndërgjegjen e tij. Por meqë djalli i turbulloi njeriut mendjen dhe zemrën, shpesh Perëndia ua theksonte këtë njerëzve brez pas brezi. Ai ia dha kodin e ligjit hyjnor një kombi, kombit të Izraelit, që e përzgjodhi për një plan të madh, për t’ia transmetuar në vazhdim të gjithë njerëzimit.

Leggi tutto: 10 Porositë e Perëndisë

Offers and bonuses by SkyBet at BettingY com